Pierre Kemp, Robert Graves, Johan Andreas der Mouw, Banana Yoshimoto, John Newton, Dolce far niente

Dolce far niente

 

Prague heatwave 2004 door Caroline Evans
 

Hittegolf

Soms kan het zo stil zijn in de stad
en ligt de brug haast verlaten.
Het gerucht van de schoenen en wielen – wat
is dat? – dempt op de straat.
Hitte regeert, er roert zich geen blad.
Twee mannen op het brugbeton
kijken omhoog. ‘Hoor je dat?
Pierre Kemp schiet weer op de zon!’

 

Pierre Kemp (1 december 1886 – 21 juli 1967)
Het Vrijthof in Maastricht, de geboorteplaats van Pierre Kemp

 

De Engelse dichter en schrijver Robert Graves werd geboren in Londen (Wimbledon) op 24 juli 1895. Zie ook alle tags voor Robert Graves op dit blog.

Morning Phœnix

In my body lives a flame,
Flame that burns me all the day;
When a fierce sun does the same,
I am charred away.

Who could keep a smiling wit,
Roasted so in heart and hide,
Turning on the sun’s red spit,
Scorched by love inside?

Caves I long for and cold rocks,
Minnow-peopled country brooks,
Blundering gales of Equinox,
Sunless valley-nooks,

Daily so I might restore
Calcined heart and shrivelled skin,
A morning phœnix with proud roar
Kindled new within.

 

The God Called Poetry

Now I begin to know at last,
These nights when I sit down to rhyme,
The form and measure of that vast
God we call Poetry, he who stoops
And leaps me through his paper hoops
A little higher every time.

Tempts me to think I’ll grow a proper
Singing cricket or grass-hopper
Making prodigious jumps in air
While shaken crowds about me stare
Aghast, and I sing, growing bolder
To fly up on my master’s shoulder
Rustling the thick strands of his hair.

He is older than the seas,
Older than the plains and hills,
And older than the light that spills
From the sun’s hot wheel on these.
He wakes the gale that tears your trees,
He sings to you from window sills.

At you he roars, or he will coo,
He shouts and screams when hell is hot,
Riding on the shell and shot.
He smites you down, he succours you,
And where you seek him, he is not.

To-day I see he has two heads
Like Janus–calm, benignant, this;
That, grim and scowling: his beard spreads
From chin to chin’ this god has power
Immeasurable at every hour:
He first taught lovers how to kiss,
He brings down sunshine after shower,
Thunder and hate are his also,
He is YES and he is NO.

The black beard spoke and said to me,
‘Human frailty though you be,
Yet shout and crack your whip, be harsh!
They’ll obey you in the end:
Hill and field, river and marsh
Shall obey you, hop and skip
At the terrour of your whip,
To your gales of anger bend.’

The pale beard spoke and said in turn
‘True: a prize goes to the stern,
But sing and laugh and easily run
Through the wide airs of my plain,
Bathe in my waters, drink my sun,
And draw my creatures with soft song;
They shall follow you along
Graciously with no doubt or pain.’

Then speaking from his double head
The glorious fearful monster said
‘I am YES and I am NO,
Black as pitch and white as snow,
Love me, hate me, reconcile
Hate with love, perfect with vile,
So equal justice shall be done
And life shared between moon and sun.
Nature for you shall curse or smile:
A poet you shall be, my son.

Robert Graves (24 juli 1895 – 7 december 1985)
Cover

 

De Nederlandse dichter Johan Andreas dèr Mouw (Adwaita) werd geboren op 24 juli 1863 in Westervoort. Zie ook alle tags voor Johan Andreas dèr Mouw op dit blog.

’t Jonge, lelijke eendje

Dan las ik weer van ’t jonge, lelijke eendje:
eerst zwom hij blij door ’t groene licht op ’t water;
toen joegen ze hem weg met kwaad gesnater,
en gooide een jongen naar hem met een steentje;

toen plaste hij rond met één bevroren beentje
’s nachts in een kolk; en toen ontmoette hij, later,
bij de oue vrouw, die deft’ge, wijze kater
en kipje Kortpoot met ’t verbrande teentje!

En stilletjes werd ’t kleine eendje groot;
en vloog eens in een meer. Daar kwamen aan,
drie zwanen, en hij zei: ‘Pik me maar dood!’
en boog naar ’t water; en hij zag een zwaan.

En ‘k had altijd, wanneer ik ’t sprookje las,
een vreemd gevoel, dat ‘k zelf zo’n zwaantje was.

 

Orpheus

Waar ’t strandgebergt’ duiz’lend de hemel bijt
Met gletscherkaak, die dreunt van ’t golvenbranden –
Langblauwe zaag, prikken zich vast de tanden,
Tot waar wegwaast zilv’rige oneindigheid;

Wolken trekken, tot slagorden gerijd,
Vol sperengoud langs ’t midden van de wanden,
Afwerend de overmoed, die aan mocht randen
De stille toppen en hun heiligheid;

Brandingen stuiven, nieuwe bergen deinen,
Aantorsend, wit, in evenwijd’ge lijnen
Hun lange donder op brekende rug;

En, tweede brandingstreep, slingert naar onder
Het wakend wolkenvolk zijn lange donder
Op dubbel-echoënd strand en zee terug.

 

Violenbed

Het heele perk was vol: je zag geen zand.
De paarsen leken ernstige oude heertjes,
De bruinen glanzend-moll’ge, goed’ge beertjes,
De gelen pluimen van een goudfazant;

En massa’s witten stonden om de rand,
Zoo wit als vlinders of als duiveveertjes,
Net roomsche kindertjes in Pinksterkleertjes,
Die om iets heiligs heen staan, hand in hand.

Verwilderd is ’t, deels plat, deels uitgeschoten,
Zoodat ik – ‘k zie ze nog – die mooie grooten
In de verschrompelden nauw’lijks herken;

Maar even lang als toen sta ik te kijken:
Ze deden goed hun best; ’t mag nu niet lijken,
Alsof ‘k voor ’t vroeger moois ondankbaar ben.

Johan Andreas dèr Mouw (24 juli 1863 – 8 juli 1919)
Cover biografie


De Japanse schrijfster Banana Yoshimoto werd geboren op 24 juli 1964 inTokyo. Zie ook alle tags voor Banana Yoshimoto op dit blog.

Uit: Lebensgeister (Vertaald door Thomas Eggenberg)

„Als ich die Eisenstange bemerkte, wie sie da in meinem Bauch steckte, dachte ich: Verdammt, das sieht nicht gut aus … Ich werde sterben.
Was mich nicht weniger beunruhigte, war der Rost an der Stange. Verrückt. Sollte es in einer solchen Situation nicht vollkommen egal sein, ob die Stange rostig war oder glänzte wie Edelstahl?
Ein hef tiger Widerwille packte mich. Wie gebannt starrte ich auf das rostige Ding.
Damals war ich achtundzwanzig und lebte in dem Gefühl, noch eine Ewigkeit vor mir zu haben.
Aus dem Nichts wurde ich mit der elementaren Lebenswirklichkeit konfrontiert, dass der Tod tatsächlich unser ständiger Begleiter ist. Ah, da ist er also!, dachte ich ungläubig.
Irgendwann war die Stange dann zwar weg, doch ich spürte sie noch lange Zeit in mir.
Der Unfall geschah auf dem Heimweg zum Wohnatelier meines Freundes Yōichi, er saß am Steuer. Yōichi lebte im Kamigamo-Viertel von Kyōto, ich in Tōkyō, Hunderte Kilometer weit entfernt.
Es war Spätsommer. In Kurama* hatten wir uns ein heißes Quellenbad gegönnt, waren dann nach Kibune gefahren, um uns im Schatten von üppigfeuchtem Grün ein wenig abzukühlen, und von da aus zurück nach Kyōto. Bis sich die herrlich weite Flusslandschaft des Kamo vor uns ausbreiten würde, war es nur noch ein kleines Stück.
Den kanadischen Sänger und Songwriter Leonard Cohen bewunderte Yōichi über alles. Er liebte seine Musik und hörte sie oft. Auch damals im Auto erklang Cohens tiefe, wundervolle Stimme –
eine Liveaufnahme von Lover Lover Lover.
Wie schon tausend Mal zuvor, ganz alltäglich, selbstverständlich.
Wir ließen uns gegenseitig viel Freiheit, und wir genossen das beide sehr. Es war mir selbst ein Rätsel, wie ein solcher Raum an Freiheit zwischen Mann und Frau überhaupt möglich war. Ganz langsam, behutsam, mit viel Liebe und Geduld wuchs er heran. Es fühlte sich an wie ein Souf flé oder wie ein frisches, noch warmes Brötchen.
Plötzlich sahen wir ein Auto direkt auf uns zukommen. Der Fahrer musste eingenickt sein.
Yōichi versuchte auszuweichen. Vergeblich. Ein heftiger Aufprall, unser Auto schoss über die Uferböschung und überschlug sich.
Mein Kopf schlug irgendwo auf, Blut spritzte in die Augen, färbte alles rot. Und dann spürte ich auf einmal die Stange, die sich in meinen Bauch gebohrt hatte. Yōichi hatte sich gleich mehrere davon für eine Kunstinstallation besorgt.“

Banana Yoshimoto (Tokyo, 24 juli 1964)
Cover

 

De Britse dichter en Anglicaans priester John Henry Newton werd geboren in Londen op 24 juli 1725. Zie ook alle tags voor John Newton op dit blog.

Harvest

See! the corn again in ear!
How the fields and valleys smile!
Harvest now is drawing near
To repay the farmer’s toil:
Gracious Lord, secure the crop,
Satisfy the poor with food;
In thy mercy is our hope,
We have sinned but thou art good.

While I view the plenteous grain
As it ripens on the stalk;
May I not instruction gain,
Helpful, to my daily walk?
All this plenty of the field
Was produced from foreign seeds;
For the earth itself would yield
Only crops of useless weeds.

Though, when newly sawn, it lay
Hid awhile beneath the ground,
Some might think it thrown away
Now a large increase is found:
Though concealed, it was not lost,
Though it died, it lives again;
Eastern storms, and nipping frosts
Have opposed its growth in vain.

Let the praise be all the Lord’s,
As the benefit is ours!
He, in seasons, still affords
Kindly heat, and gentle flow’rs:
By his care the produce thrives
Waving o’er the furrowed lands;
And when harvest-time arrives,
Ready for the reaper stands.

Thus in barren hearts he sows
Precious seeds of heav’nly joy;
Sin, and hell, in vain oppose,
None can grace’s crop destroy:
Threatened oft, yet still it blooms,
After many changes past,
Death, the reaper, when he comes,
Finds it fully ripe at last.

John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e juli ook mijn blog van 24 juli 2018 en ook mijn blog van 24 juli 2017 en eveneens mijn blog van 24 juli 2016 deel 2.

Martha And Mary (John Newton)

Bij de 16e zondag door het jaar

 

Christus in het huis van Marta en Maria door Diego Velázquez, 1618

 

Martha And Mary

Martha her love and joy expressed
By care to entertain her guest;
While Mary sat to hear her Lord,
And could not bear to lose a word.

The principle in both the same,
Produced in each a different aim;
The one to feast the Lord was led,
The other waited to be fed.

But Mary chose the better part,
Her Saviour’s words refreshed her heart;
While busy Martha angry grew,
And lost her time and temper too.

With warmth she to her sister spoke,
But brought upon herself rebuke;
One thing is needful, and but one,
Why do thy thoughts on many run?

How oft are we like Martha vexed,
Encumbered, hurried, and perplexed!
While trifles so engross our thought,
The one thing needful is forgot.

Lord teach us this one thing to choose,
Which they who gain can never lose;
Sufficient in itself alone,
And needful, were the world our own.

Let groveling hearts the world admire,
Thy love is all that I require!
Gladly I may the rest resign,
If the one needful thing be mine!

 

John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)
Southwark Cathedral in Londen, de geboorteplaats van John Newton


Zie voor de schrijvers van de 21e juli ook mijn volgende blog van vandaag.

Naaman (John Newton)

Bij de vierde zondag door het jaar

 

 
Elisa weigert het geschenk van Naäman door Ferdinand Bol, 1661

 

Naaman

Before Elisha’s gate
The Syrian leper stood;
But could not brook to wait,
He deemed himself too good:
He thought the prophet would attend,
And not to him a message send.

Have I this journey come,
And will he not be seen?
I were as well at home,
Would washing make me clean:
Why must I wash in Jordan’s flood?
Damascus’ rivers are as good.

Thus by his foolish pride
He almost missed a cure;
Howe’er at length he tried,
And found the method sure:
Soon as his pride was brought to yield,
The leprosy was quickly healed.

Leprous and proud as he,
To Jesus thus I came,
From sin to set me free,
When first I heard his fame:
Surely, thought I, my pompous train
Of vows and tears will notice gain.

My heart devised the way
Which I supposed he’d take;
And when I found delay,
Was ready to go back:
Had he some painful task enjoined,
I to performance seemed inclined.

 


John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)
St James’s Church in Londen, de geboorteplaats van John Newton

 

Zie voor de schrijvers van de 3e februari ook mijn twee volgende blogs van vandaag.

 

Saturday Evening (John Newton)

 

Dolce far niente

 


Going to Church door George Henry Durrie, 1853

 

Saturday Evening

Safely through another week,
God has brought us on our way;
Let us now a blessing seek,
On th’ approaching Sabbath-day:
Day of all the week the best,
Emblem of eternal rest.

Mercies multiply’d each hour
Through the week our praise demand
Guarded by Almighty pow’r,
Fed and guided by his hand:
Though ungrateful we have been,
Only made returns of sin.

While we pray for pard’ning grace,
Through the dear Redeemer’s name,
Show thy reconciled face,
Shine away our sin and shame:
From our worldly care set free,
May we rest this night with thee.

When the morn shall bid us rise,
May we feel thy presence near!
May thy glory meet our eyes
When we in thy house appear!
There afford us, Lord, a taste
Of our everlasting feast.

May thy Gospel’s joyful sound
Conquer sinners, comfort saints;
Make the fruits of grace abound,
Bring relief for all complaints:
Thus may all our Sabbaths prove,
Till we join the church above!

 

 
John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)
St James’s Church in Londen, de geboorteplaats van John Newton

 

Zie voor de schrijvers van de 26e januari ook mijn vorige blog van vandaag.

John Newton

De Britse dichter en Anglicaans priester John Henry Newton werd geboren in Londen op 24 juli 1725. Zijn jeugd werd gekenmerkt door onzekerheden in het geloof en onbeheerst gedrag. Newton had vervolgens meerdere ervaringen waarbij hij oog in oog stond met de dood. Zo miste hij eens de boot die hem en zijn vrienden naar een oorlogsschip moest brengen; vanaf de oever zag hij de boot kantelen en de volledige bemanning verdrinken. Toch bleef hij na zo’n ‘overleving’ het geloof afwijzen en raadde hij het ook andere mensen af. Na een korte tijd bij de Royal Navy begon Newton in 1748 in de slavenhandel te werken op het schip The Greyhound, waar hij de gruwelijkheden zag die de slavernij kenmerkten. Pas later nam hij hiervan afstand en werd hij er tegenstander van. Ondanks dat hij het geloof niet wilde aannemen, las Newton “De Imitatione Christi” van Thomas à Kempis. Hij zette de eerste stap in de richting van aanname van het geloof tijdens een hevige storm op zee. Nadat hij het dek had verlaten sloegen de zeelui die zijn plek daar hadden ingenomen overboord. Hijzelf overleefde de storm, maar besefte, zo vertelde hij later, dat hij hulpeloos was en dat alleen God hem kon redden. Na zijn bekering schreef Newton verschillende liederen, waarvan naast Amazing Grace nog meerdere gezongen worden. In 1780 werd hij dominee van de St. Mary Woolchurch in Londen, waar hij een gemeente leidde. Hier had hij veel invloed op mensen, waaronder William Wilberforce. Newton preekte en bleef dat doen tot zijn dood, ondanks het feit dat hij blind geworden was. Newton correspondeerde onder meer met Helperus Ritzema van Lier, predikant te Kaapstad. De gedachtewisseling met hem leidde tot het boek “The power of grace illustrated” (Afrikaanse titel: Die krag van genade) uit 1792.

Amazing grace

Amazing grace! (how sweet the sound!)
That sav’d a wretch like me!
I once was lost, but now am found;
Was blind, but now I see.

‘Twas grace that taught my heart to fear,
And grace my fears reliev’d;
How precious did that grace appear,
The hour I first believ’d!

Thro’ many dangers, toils, and snares,
I have already come;
‘Tis grace has brought me safe thus far,
And grace will lead me home.

The Lord has promis’d good to me,
His word my hope secures;
He will my shield and portion be,
As long as life endures.

Yes, when this flesh and heart shall fail,
And mortal life shall cease;
I shall possess, within the veil,
A life of joy and peace.

This earth shall soon dissolve like snow,
The sun forbear to shine;
But God, who call’d me here below,
Will be for ever mine.

 

Time How Short

Time, with an unwearied hand,
Pushes round the seasons past,
And in life’s frail glass, the sand
Sinks apace, not long to last:
Many, well as you or I,
Who last year assembled thus;
In their silent graves now lie,
Graves will open soon for us!

Daily sin, and care, and strife,
While the Lord prolongs our breath,
Make it but a dying life,
Or a kind of living death:
Wretched they, and most forlorn,
Who no better portion know;
Better ne’er to have been born,
Than to have our all below.

When constrained to go alone,
Leaving all you love behind;
Ent’ring on a world unknown,
What will then support your mind?
When the Lord his summons sends,
Earthly comforts lose their pow’r;
Honours, riches, kindred, friends,
Cannot cheer a dying hour.

Happy souls who fear the Lord
Time is not too swift for you;
When your Saviour gives the word,
Glad you’ll bid the world adieu:
Then he’ll wipe away your tears,
Near himself appoint your place;
Swifter fly, ye rolling years,
Lord, we long to see thy face.

 
John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)