Sophie Hannah, Thomas Frahm

De Britse dichteres en schrijfster Sophie Hannah werd geboren in Manchester op 28 juni 1971. Zie ook alle tags voor Sophie Hannah op dit blog.

 

The Good Loser

I have portrayed temptation as amusing.
Now he can either waver or abstain.
His is a superior kind of losing
And mine is an inferior brond of gain.

His sacrifice, his self-imposed restriction
Will get through this controversy intact
For his is a superior kind of fiction
And mine is an inferior brand of fact.

I have displayed my most attractive feature
And he his least, yet still the match seems odd.
For I am a superior kind of creature
And he is an inferior brand of god

And if he cuts me off without warning
His is the book from which I’ll take a leaf
For his is a superior kind of mourning
And ours a most inferior brand of grief.

 

Wells-Next-the-Sea

I came this little seaside town
And went a pub they call The Crown
Where straight away I happened see
A man who seemed quite partial me.
I proved susceptible his charms
And fell right in his open arms.
From time time, every now and then,
I hope meet up with him again.

 

The During Months

Like summer in some countries and like rain
in mine, for nuns like God, for drunks like beer,
like food for chefs, for invalids like pain,
You’ve occupied a large part of the year.

The during months to those before and since
would make a ratio of ten to two,
counting the ones spent trying to convince
myself there was a beating heart in you

when diagrams were all you’d let me see.
Hearts should be made of either blood or stone,
of both, like mine. There’s still December free –
the month in which I’ll save this year, alone.

 

Sophie Hannah (Manchester, 28 juni 1971)

 

De Duitse dichter, schrijver, uitgever en vertaler Thomas Frahm werd geboren op 29 juni 1961 in Homberg. Zie ook alle tags voor Thomas Frahm op dit blog.

 

Handen, vandaag – en morgen

Laten we de geschiedenis
ingaan. Maar waarmee?
Onze handen zijn leeg
na de transformatie van de wereld
in goederen.
……………………Neurotisch
worden onze handen
wanneer ze dit overvolle
magazijn om zich heen betasten.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,Zij voelen
zich gedwongen te kiezen.
……………………………………………Maar

ze weten niet wat ze nu moeten doen.
Voor wie? Waar? En waarom?
Zonder sigaret, zonder koffie
lijken ze allebei al veel op
langdurig werklozen.
………………………………….Grijs geworden,
beginnen ze te trillen.

Bekijk ze goed als je ze
uit je zak haalt. Ze worden
kleiner en kleiner. Spoedig
groeien ze van binnenuit
je schedel in, om daar
een verschrikkelijke opstanding te vieren.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Thomas Frahm (Homberg, 29 juni 1961)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e juni ook mijn blog van 28 juni 2020 en eveneens mijn blog van 28 juni 2019 en ook mijn blog van 28 juni 2018 en ook mijn blog van 28 juni 2014 deel 2.

Lucille Clifton

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

brothers

(being a conversation in eight poems between an aged Lucifer and God, though only Lucifer is heard. The time is long after.)
1
invitation

come coil with me
here in creation’s bed
among the twigs and ribbons
of the past. i have grown old
remembering the garden,
the hum of the great cats
moving into language, the sweet
fume of the man’s rib
as it rose up and began to walk.
it was all glory then,
the winged creatures leaping
like angels, the oceans claiming
their own. let us rest here a time
like two old brothers
who watched it happen and wondered
what it meant.

2
how great Thou art

listen. You are beyond
even Your own understanding.
that rib and rain and clay
in all its pride,
its unsteady dominion,
is not what you believed
You were,
but it is what You are;
in your own image as some
lexicographer supposed.
the face, both he and she,
the odd ambition, the desire
to reach beyond the stars
is You. all You, all You
the loneliness, the perfect
imperfection.

3
as for myself

less snake than angel
less angel than man
how come i to this
serpent’s understanding?
watching creation from
a hood of leaves
i have foreseen the evening
of the world.
as sure as she
the breast of Yourself
separated out and made to bear,
as sure as her returning,
i too am blessed with
the one gift You cherish;
to feel the living move in me
and to be unafraid.

 

broers

2
hoe groot U bent

luister. U gaat zelfs
Uw eigen verstand te boven.
die rib en regen en klei
in al hun trots,
hun onvaste heerschappij,
is niet wat U geloofde dat
U was,
maar het is wat U bent;
naar uw eigen beeld zoals zekere
lexicograaf veronderstelde.
het gezicht, zowel hij als zij,
de vreemde ambitie, het verlangen
om voorbij de sterren te reiken
ben U, allemaal U, allemaal U
de eenzaamheid, de perfecte
onvolmaaktheid.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e juni ook mijn blog van 27 juni 2020 en eveneens mijn blog van 27 juni 2019 en ook mijn blog van 27 juni 2016 en eveneens mijn blog van 27 juni 2015 deel 2.

Elisabeth Büchle, Lucille Clifton

De Duitse schrijfster Elisabeth Büchle werd geboren op 26 juni 1969 in Trossingen, Baden-Württemberg. Zie ook alle tags voor Elisabeth Büchle op dit blog.

Uit: Im Schatten der Vergangenheit

„Ein fernes Wetterleuchten kündigte ein Gewitter an. Der Wind schob grauschwarze Wolkentürme über den abendlichen Himmel. Für Roy Woods sah es aus, als saugten sie den letzten hellen Schimmer am Horizont auf. Schweiß lief dem Neunzehnjährigen in Strömen über das Gesicht und den Rücken. Nicht vor Angst oder Aufregung, und schon gar nicht wegen der sommerlichen Hitze, sondern vor unterdrückter Wut. Ja, er hasste sie, diese Niggerbrut! Mehr noch, seit er Matt kennengelernt hatte.
Von vorn kam ein leiser, anfeuernder Ruf. Die Truppe setzte sich gemeinsam in Bewegung. Roy war das erste Mal dabei, ebenso wie der Einundzwanzigjährige an seiner Seite. Der schlaksige Kerl keuchte laut. Offenbar hatte er Angst. Angst vor der eigenen Courage?
Roy hingegen fieberte dem Ereignis entgegen. Die weißen Gewänder und die spitz zulaufenden Kapuzen, die ihre Gesichter verdeckten, wurden vom Fackelschein schemenhaft beleuchtet. Sie waren altmodische Relikte, aber überaus wirkungsvoll. Windböen drückten die Flammen der Fackeln fauchend nach unten, verliehen der Prozession den Anschein, als würde der Todesengel sie mit seinem Atem vorantreiben.
Die Straße lag völlig verlassen vor ihnen. In dem kleinen Nest am Mississippi war um diese Uhrzeit kaum noch jemand unterwegs.
Roy wich einer Eiche und dem an ihren Ästen weit herunterhängenden spanischen Moos aus. Die Grillen im Gras verstummten, als spürten sie die Gefahr.
Ihr Ziel, das Haus eines Schwarzen, der sich zur Wahl des Bürgermeisters hatte aufstellen lassen, lag etwas abseits von den anderen Gebäuden in jener Straße. Die frisch gestrichene weiße Fassade und ein Cadillac Coupe DeVille in der kurzen Auffahrt zeugten von dem neu erlangten Wohlstand der Familie.
Roy beschleunigte seine Schritte. Sein Groll trieb ihn vorwärts. Er überholte die anderen Vermummten und gesellte sich an die Seite ihres Anführers. Heute trug auch Matt nur ein weißes Gewand, obwohl er in der Hierarchie des Klans weit über Roy stand.
Wie abgesprochen verteilten sie sich lautlos um das Haus. Roy schob mit dem Fuß ein im Gras liegendes Kinderrad beiseite. Er hatte als Kind keines besessen; dafür hatte das Geld nicht gereicht. Plötzlich richtete sich sein Hass sogar gegen das Rad. Er holte aus, wollte es am liebsten zertreten, wie man einen Käfer zertritt.“
„Lass das! Sei leise!“, raunte Matt ihm zu. Er klang vielmehr belustigt als böse. „Du bist ganz heiß darauf, nicht?“

 

Elisabeth Büchle (Trossingen, 26 juni 1969)

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

broers

(zijnde een gesprek in acht gedichten tussen een bejaarde Lucifer en God, hoewel alleen Lucifer wordt gehoord. De tijd is lang daarna.)

1
uitnodiging

kom rol je samen met mij op
hier in het bed van de schepping
tussen de twijgen en linten
uit het verleden. ik ben oud geworden
herinner me de tuin,
het gezoem van de grote katten
dat verschoof naar taal, de zoete
rook van de rib van de man
toen die opsteeg en hij begon te lopen.
het was allemaal glorie toen,
de gevleugelde wezens die sprongen
als engelen, die de oceanen opeisten
als hun bezit. laten we hier een tijdje uitrusten
als twee oude broers
die het zagen gebeuren en zich afvroegen
wat het betekende.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e juni ook mijn blog van 26 juni 2020 en eveneens mijn blog van 26 juni 2019 en ook mijn blog van 26 juni 2018 en ook mijn blog van 26 juni 2017 en eveneens mijn blog van 26 juni 2016 deel 2.

Rob van Essen, Lucille Clifton

De Nederlandse schrijver en vertaler Rob van Essen werd op 25 juni 1963 geboren in Amstelveen. Zie ook alle tags voor Rob van Essen op dit blog.

Uit: Miniapolis

“In tram 81 zat zijn moeder. Jonathan had haar niet zien instappen, opeens zat ze daar, aan de overkant van het gangpad, op een van die banken die met hun rug naar het raam stonden, ingeklemd tussen twee andere passagiers.
Ze was al vier jaar dood en zag eruit alsof ze zware jaren achter de rug had. Ze droeg een paarse muts en wierp ontevreden blikken om zich heen, met karikaturaal neergetrokken mondhoeken. Er sprak stuurse haat uit haar blik, de haat van iemand die zich te goed voelt voor haar omgeving maar zich tegelijkertijd tot die omgeving veroordeeld weet. Behalve die paarse muts droeg ze een legerjas, een
spijkerbroek en lompe zwarte schoenen, alsof ze haar in een tweedehandszaak hadden aangekleed. Jonathan probeerde haar blik te vangen, om haar te laten weten dat hij hier zat, dat hij haar zag, maar ze keek dwars door hem heen, zonder enig blijk van herkenning.
De volle tram schokte van halte naar halte. Buiten regende het, er stroomde water langs het raam, in de tram druppelde het hier en daar van jassen. Sommige passagiers moesten blijven staan, maar Jonathan stond zijn stoel niet af, hij kwam net van de brug, hij mocht blijven zitten van zichzelf. Zo nu en dan werd hem het zicht op zijn moeder ontnomen. Je zou denken dat zo’n tram overzichtelijk was, rechttoe rechtaan, maar door de bij elke bocht zwenkende segmenten en de rijen glanzende stangen tussen vloer en plafond waarvan het perspectief bij elke zwenking verschoof was het toch een rommelige toestand.
Opeens was de plek van zijn moeder leeg. De tram stopte, Jonathan zag haar paarse muts nog net verdwijnen, op weg naar de verder weg gelegen deuren – alsof ze niet wilde uitstappen bij de deuren waar hij vlakbij zat. Hij bleef zitten tot de tram weer optrok, pas toen besefte hij
dat ze hem inderdaad niet had herkend, en geen wonder, na al die jaren.
Twee haltes verder moest hij er zelf uit. Hij zette zijn kraag op tegen de regen en keek een paar keer om, alsof hij hoopte haar nog ergens te zien, maar dat kon niet, waarom zou ze nadat ze was uitgestapt door zijn gelopen in de rijrichting van de tram? Nergens een paarse muts te zien. Toen hij een paar straten verder was, hield het op met regenen en brak de zon door. Hij sloeg een paar hoeken om en stak het kleine vierkante plein over. In het lege bekken van de fontein lag natgeregend vuil. Aan de overkant van het plein belde hij aan bij nummer 14. “

 

Rob van Essen (Amstelveen, 25 juni 1963)

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

1994 (1996)

ik liet mijn achtenvijftigste jaar achter me
toen een duim van ijs
zichzelf hard dichtbij mijn hart schopte
je hebt je eigen verhaal
je weet van de angsten de tranen
het litteken van ongeloof
je weet dat de meest trieste leugens die zijn
die we onszelf vertellen
je weet hoe gevaarlijk het is
geboren te worden met borsten
je weet hoe gevaarlijk het is
een donkere huid te dragen
ik liet mijn achtenvijftigste jaar achter me
toen ik wakker werd in de winter
van een koud en sterfelijk lichaam
terwijl dunne ijspegels afhingen van
die ene gekke tepel die huilde
zijn we geen goede kinderen geweest
hebben wij niet de aarde beërfd?
maar je weet hier vast alles van
uit je eigen huiveringwekkende leven

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e juni ook mijn blog van 25 juni 2020 en eveneens mijn blog van 25 juni 2019 en ook mijn blog van 25 juni 2018 en ook mijn blog van 25 juni 2017 deel 2.

Matthijs Kleyn, Lucille Clifton

De Nederlandse schrijver en televisiemaker Matthijs Leonard Kleyn werd geboren in Leiden op 24 juni 1979. Zie ook alle tags voor Matthijs Kleyn op dit blog.

Uit: Cesar

“Met de auto gaan we naar de andere kant van de stad, daar zit het echopunt. Al honderd keer heb ik het woord verkeerd uitgesproken, Bente corrigeert me dan.
‘Een echoput staat in de Efteling, je bevindt je nu in het echte leven. Het is echopunt!’
EchopuNt. EchopuNt. EchopuNt. Check, komt goed!
De lange straat waarin de echoput zich bevindt, kent eenrichtingsverkeer. Precies aan de verkeerde kant rijd ik erin, waardoor we nog tien minuten moeten lopen als ik de auto heb geparkeerd.
We gaan dus te laat komen op de allereerste afspraak die met verantwoordelijk ouderschap te maken heeft.
‘Je gaat straks het hartje van je kind horen, kun je dat aan?’ vraagt ze.
‘Tuurlijk. Als je tenminste echt zwanger bent.’
‘Dat ben ik, geloof het nou maar gewoon. Ik heb negen zwangerschapstesten gedaan, allemaal positief. Toen de buurman op de tiende plaste, was-ie negatief. De testen werken dus, je wordt vader.’
Je wordt vader… ordt vader… ader… der… er… r. We zijn gearriveerd bij de echoput.
Nog voordat we sorry kunnen zeggen omdat we te laat zijn, wordt ons gemeld dat we te laat zijn. We mogen een snoepje pakken en in de wachtkamer plaatsnemen. Om ons heen hangen folders over kraamzorg, met informatie over borstvoeding, illustraties van tepelkloven en posters van zonnebloemkinderen in bloempotten. We zeggen allebei niks. Naast een thermoskan liggen zakjes Pickwick met aardbeiensmaak. Ineens zit ik weer bij m’n moeder aan de keukentafel. Altijd zat ze klaar met koekjes en zakjes Pickwick met aardbeiensmaak als ik uit school kwam. Zo zal Bente er over een decennium ook bij zitten. M’n vriendin zal dus veranderen in m’n moeder. Of ik, omdat m’n vriendin moet werken. Dan komt er een dienstregeling, zodat we beurtelings kunnen veranderen in m’n moeder. Want er moet geld verdiend worden, anders kunnen we z’n
school niet betalen. Op m’n telefoon check ik m’n banksaldo. Ik heb geen idee of het genoeg is voor schoolgeld.
We worden binnengeroepen. Een vrouw die boos lijkt, zegt tegen Bente dat ze moet gaan liggen. Ik mag ernaast zitten. Als een lul die toekijkt en er verder niet toe doet. Ze spuit blauw spul op de veel te sexy buik van m’n vriendin en smeert het uit met een dikke dildo. Op een groot scherm zie ik ineens een figuurtje. Een tekenfilmfiguurtje. Precies tegelijkertijd pakken m’n vriendin en ik elkaar
vast. Het tekenfilmfiguurtje trapt in het rond met heel dunne beentjes. Ik zie een rond voorhoofd en een heel klein neusje. Ik hoop zo voor dit kindje dat het de neus van m’n vriendin heeft, vooral als
het een meisje is. Niet die enorme unit van mij; het is al erg genoeg dat er later niemand thuis is na school, dus bespaar dit kind alsjeblieft de gêne van een grote neus.
‘Het is een jongetje!’ zegt Bente. ‘Ik zie een flubbertje tussen zijn benen!’

 

Matthijs Kleyn (Leiden, 24 juni 1979)

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

eerbetoon aan mijn heupen (1987)

deze heupen zijn grote heupen
ze hebben ruimte nodig om
naar binnen bewegen.
ze passen niet in weinig
kleine plaatsen. deze heupen
zijn vrije heupen.
ze houden er niet van om tegengehouden te worden.
deze heupen zijn nooit tot slaaf gemaakt,
ze gaan waar ze heen willen
ze doen wat ze willen doen.
deze heupen zijn machtige heupen.
deze heupen zijn magische heupen.
ik heb ze gekend
om een man te betoveren en
draai hem als een tol!

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 24e juni ook mijn blog van 24 juni 2020 en eveneens mijn blog van 24 juni 2019 en ook mijn blog van 24 juni 2018 deel 1 en eveneens deel 2.

David Leavitt, Lucille Clifton

De Amerikaanse schrijver David Leavitt werd geboren in Pittsburgh op 23 juni 1961. Zie ook alle tags voor David Leavitt op dit blog.

Uit: Shelter in Place

“Unless it’s hate speech,” Rachel said.
“Fuck hate speech,” Aaron said.
“Speaking for myself, I’d be disinclined to take the risk,” Min said. “What about you, Jake?”
“Me?” said Jake, who was not used to being addressed on these occasions. “Well, I wouldn’t not do it out of fear. I mean, I wouldn’t do it—but not out of fear.”
“The thing is, even if you did kill him, would it do any good?” Sandra said. “Pence would be president. That might actually be worse.”
“We’re not talking about actually killing him,” Grady said. “We’re talking about asking Siri how to kill him. There’s a big difference.”
“You mean it’s a sort of thought experiment,” Sandra said.
“Oh, for God’s sake.” Aaron took his phone out of his jacket pocket, pressed the home button, and said, “Siri, how would I—”
“No, don’t.” Rachel grabbed the phone away from him. “I won’t let you.”
“Who, me?” Siri said.
“Give me my phone,” Aaron said.
“That may be beyond my abilities at the moment,” Siri said.
“Only if you promise not to do it,” Rachel said.
“Rachel, I’m asking nicely,” Aaron said. “Give me back my phone.”
“No.”
Right then Matt Pierce came onto the porch with the scones. “Sorry for the delay,” he said. “Normal service has been resumed . . . What’s the matter?”
“I’ll count to ten,” Aaron said to Rachel. “One, two, three—”
“Oh, just take it,” Rachel said. “Just take the goddamn thing.”
She threw the phone at him and ran into the house.
Everyone looked at Aaron.
“What?” Aaron said.
“Don’t those scones smell delicious?” Eva said. “But I fear the tea may have oversteeped.”
“I’ll make a fresh pot,” Matt said, backing through the door that led to the kitchen.
*
In the winter of 2016, Eva Lindquist was fifty-six but looked ten years younger. Though tall, she did not give an impression of height, perhaps because Bruce, her husband, was so much taller, nearly six foot six. Given her last name, many people assumed her to be of Scandinavian descent, an impression she did little to counteract and more than a little to cultivate, most notably by tying her hair in plaits and wrapping them around her head.”

 

David Leavitt (Pittsburgh, 23 juni 1961)

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

Maankind

wat er ook de kamer van mijn moeder in glipte die
late juninacht, en op haar dikke buik klopte,
riep me rondhoofdig en zonder lachen naar buiten.
is dit de maan, grijnsde mijn vader,
die mij altijd wiegde? het was de maan
maar dat wist toen niemand.

de maan begrijpt donkere plaatsen.
de maan heeft haar eigen geheimen.
ze houdt zoveel licht als ze kan.

wij meisjes waren tien jaar oud en giechelden
in onze afdankertjes. we wilden borsten,
deden alsof we ze hadden, stopten tissues
onder onze hemdjes. jay johnson leert
me tongzoenen, schepte ella op, wie
leert het jou? wie zeg je; mijn vader?

de maan is de koningin van alles.
ze heerst over de oceanen, rivieren, regen.
wanneer mij wordt gevraagd van wie deze tranen zijn
geef ik altijd de maan de schuld.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 23e juni ook mijn blog van 23 juli 2020 en eveneens mijn blog van 23 juni 2019 en ook mijn blog van 23 juni 2018 deel 1 en ook deel 2.

Jaap Robben, Anne Carson

De Nederlandse dichter, schrijver en theatermaker Jaap Robben werd geboren in Oosterhout op 22 juni 1984. Zie ook alle tags voor Jaap Robben op dit blog.

 

Stel

Stel de stoelen drijven
door het raam naar buiten

En ik die altijd dacht
dat ik geen hemel nodig had
om mijzelf aan vast te houden,
ik drijf mee.

Het water stijgt
tot alleen nog puntjes van kerktorens
en gouden hanen uit het water steken.

Blijkt dan dat ik bidden kan?

Smeek ik de onbekende hand van boven
of Hij ook alstublieft de mensen redt
die eigenlijk niet in hem geloven?

Noem ik hem slijmend Heer en hoeder zodat hij mij niet achterlaat?
Of hoop ik liever op een roeiboot met mijn moeder
terwijl ik eigenlijk wel weet dat zij allang niet meer bestaat.

 

Vergeten gezichten

Waar zijn de gezichten gebleven
die niemand heeft onthouden
van middeleeuwse mensen
die niet op schilderijen staan?

 

Kampioen

Ik bak nu als enige ter wereld
een wortelspruitjesomelet
én heb de lekkerste s
spaghettipindakaaskoffie gezet.

Na het douchen ben ik de beste
in achterstevoren hinkelen
van de keuken naar mijn bed.

Daar verzin ik een woord
dat nog niemand kent
zoals plasotinotalitent
of grikalasukwerifeks.

Je hoeft niet veel te doen.
want zonder het te merken
ben je heel vaak kampioen
in iets geks.

 

Jaap Robben (Oosterhout, 22 juni 1984)

 

De Canadese dichteres, essayiste en vertaalster Anne Carson werd geboren op 21 juni 1950 in Toronto. Zie ook alle tags voor Anne Carson op dit blog.

 

Kort praatje over de Homo Sapiens

Met kleine sneetjes markeerde de Cro-Magnon mens
de maanfasen op de handvatten van zijn
gereedschap, terwijl hij aan haar dacht.
Dieren. Horizon. Gezicht in een schaal
water. In elk verhaal dat ik vertel komt
een punt waar ik niet verder kan kijken.
Ik haat dat punt. Het is waarom ze
verhalenvertellers blind noemen- een aanfluiting.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Anne Carson (Toronto, 21 juni 1950)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e juni ook mijn blog van 22 juni 2020 en eveneens mijn blog van 22 juni 2019 en ook mijn blog van 22 juni 2018 en ook mijn blog van 22 juni 2014 deel 1.

Anne Carson

De Canadese dichteres, essayiste en vertaalster Anne Carson werd geboren op 21 juni 1950 in Toronto. Zie ook alle tags voor Anne Carson op dit blog.

 

V. Here Is My Propaganda One One One One Oneing On Your Forehead Like Droplets of Luminous Sin

Like many a wife I boosted the husband up to Godhood and held him there.
What is strength?
Opposition of friends or family merely toughens it.
I recall my mother’s first encounter with him.
Glancing

at a book I’d brought home from school with his name inscribed on the flyleaf
she said
I wouldn’t trust anyone who calls himself X—and
something exposed itself in her voice,
a Babel

thrust between us at that instant which we would never
learn to construe—
taste of iron.
Prophetic. Her prophecies all came true although she didn’t
mean them to.

Well it’s his name I said and put the book away. That was the first night
(I was fifteen)
I raised my bedroom window creak by creak and went out to meet him
in the ravine, traipsing till dawn in the drenched things
and avowals

of the language that is “alone and first in mind.” I stood stupid
before it,
watched its old golds and lieblicher blues abandon themselves
like peacocks stepping out of cages into an empty kitchen of God.
God

or some blessed royal personage. Napoleon. Hirohito. You know
how novelist Ōe
describes the day Hirohito went on air and spoke
as a mortal man. “The adults sat around the radio
and cried.

Children gathered in the dusty road and whispered bewilderment.
Astonished
and disappointed that their emperor had spoken in a voice.
Looked at one another in silence. How to believe God had
become human

on a designated summer day?” Less than a year after our marriage
my husband
began to receive calls from [a woman] late at night.
If I answered [she]
hung up. My ears grew hoarse.

How are you.

No.

Maybe. Eight. Can you.


The white oh yes.

Yes.

What is so ecstatic unknowable cutthroat glad as the walls
of the flesh
of the voice of betrayal —yet all the while lapped in talk more dull
than the tick of a clock.
A puppy

learns to listen this way. Sting in the silver.
Ōe says
many children were told and some believed that when the war was over
the emperor would wipe away their tears
with his own hand.

 

Uiterlijk verliep zijn leven soepel

Vergelijkende cijfers: 1784 Kant bezat 550 boeken, Goethe 2300, Herder 7700.
Ramen: Kant had één slaapkamerraam, dat hij te allen tijde
gesloten hield, om insecten
tegen te houden. De ramen van zijn studeerkamer keken uit op de tuin,
aan de andere kant waarvan
de stadsgevangenis was. In de zomer waaide luid koorgezang van de gevangenen
naar binnen. Kant vroeg of dat
zingen sotto voce mocht gebeuren en met gesloten ramen. Kant
had vrienden op het stadhuis en
zijn wens werd verhoord.
Tolstoj: Tolstoj dacht dat als Kant niet zo veel tabak
had gerookt, dat de Kritiek van
de Zuivere Rede dan zou zijn geschreven in een taal die je zou kunnen
begrijpen (daadwerkelijk
rookte hij één pijp om 5 uur).
Telling: Kant at nooit alleen, dat put de
geest uit. Dinergasten, volgens de
opvattingen van die dagen, mogen niet met meer zijn dan de Muzen
noch met minder dan de Gratiën.
Kant zorgde voor zes zitplaatsen.
Zinnelijkheid: Kants lievelingseten was kabeljauw.
Beheers Jouw Natuur: Kant ademde alleen door zijn neus.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Anne Carson (Toronto, 21 juni 1950)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 21e juni ook mijn blog van 21 juni 2020 en eveneens mijn blog van 21 juni 2019 en ookmijn blog van 21 juni 2014 deel 1, en deel 2 en eveneens deel 3.

Vikram Seth, Kurt Schwitters

De Indische dichter en schrijver Vikram Seth werd geboren op 20 juni 1952 in Kolkata. Zie ook alle tags voor Vikram Seth op dit blog.

 

From California

Sunday night in the house.
The blinds drawn, the phone dead.
The sound of the kettle, the rain.
Supper: cheese, celery, bread.

For company, old letters
In the same disjointed script.
Old love wells up again,
All that I thought had slipped

Through the sieve of long absence
Is here with me again:
The long stone walls, the green
Hillsides renewed with rain.

The way you would lick your finger
And touch your forehead, the way
You hummed a phrase from the flute
Sonatas, or turned to say,

“Larches–the only conifers
That honestly blend with Wales.”
I walk with you again
Along these settled trails.

It seems I started this poem
So many years ago
I cannt follow its ending
And must begin anew.

Blame, some bitterness,
I recall there were these.
Yet what survives is Bach
And a few blackberries

Something of the “falling starlight”,
In the phrase of Wang Wei,
Falls on my shadowed self.
I thank you that today

His words are open to me.
How much you have inspired
You cannot know. The end
Left much to be desired.

“There is a comfort in
The strength of love.” I quote
Another favourite
You vouchsafed me. Please note

The lack of hope or faith:
Neither is justified.
I have closed out the night.
The random rain outside

Rejuvenates the parched
Foothills along the Bay.
Anaesthetised by years
I think of you today

Not with impassionedness
So much as half a smile
To see the weathered past
Still worth my present while.

 

Vikram Seth (Kolkata, 20 juni 1952)

 

De Duitse schrijver, dichter en kunstenaar Kurt Schwitters werd geboren op 20 juni 1887 in Hannover. Zie ook alle tags voor Kurt Schwitters op dit blog.

 

Aan het proletariaat van Berlijn!
Transitoverkeer

De kolenschaarste is groot
Spaart gas en prijzen van tramkaartjes! (Overgangsverkeer.)
Gevonden voorwerpen worden gezocht, de bekendmaking aan de lijn te houden
Hondenbelasting svp bij de stationsbeambten voldoen
Loketbeheer in het ziekenhuis (niet-rokers onverwoestbaar.)
Deze plaats svp afstaan aan niet-invalide honden
Elke handel is onbevoegde tandpasta (ook de sluikhandel.)
Juwelen zijn verboden en uitgesloten van verder reizen
Hoedenspelden zonder geleide moeten in het middenpad gaan staan
Niet in de rijdende kameraad springen (als de trein stilstaat.)
Niet openen voordat de trein rijdt (ter verzorging der tanden.)
Dat is de kardinale fout van onze politiek.

 

Vertaald door Willem van Toorn

 

Kurt Schwitters (20 juni 1887 – 8 januari 1948)
Merzbild 32A. Het kersenschilderij, 1921, collage, gouache, objet trouvé, hout op karton door Kurt Schwitters

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 20e juni ook mijn blog van 20 juni 2020 en eveneens mijn blog van 20 juni 2019 en ook mijn blog van 20 juni 2015 deel 2.

Parabel van de verloren vader (Herman de Coninck), Kurt Schwitters

 

Bij Vaderdag

 

“Hero” door Daniel F. Gerhartz, ca. 2001

 

Parabel van de verloren vader

Zoon wil wereld veranderen.
Vader eigenlijk liever zoon.
Maar hij kan alleen een zin veranderen
tot die niet meer anders wil.

Je zal maar jong zijn en meningen hebben
van anderen, en verder niks,
niet eens een dode vader.

‘Dat eigen leven, begin daar gvd. eens mee,
en kom over tien jaar eens terug met verdriet
in plaats van gelijk, bijvoorbeeld na een vrouw of twee.
Dat ik kan zeggen: je bent dezelfde gebleven.’

Het bovenstaande is tien jaar geleden geschreven.
En aldus is tien jaar later geschied.

 

Herman de Coninck (21 februari 1944 – 22 mei 1997)
De markt in Mechelen, de geboorteplaats van Herman de Coninck

 

De Duitse schrijver, dichter en kunstenaar Kurt Schwitters werd geboren op 20 juni 1887 in Hannover. Zie ook alle tags voor Kurt Schwitters op dit blog.

 

De sigarettepeuk

De sigaret lag in het gras,
Vertrapt en dodelijk gewond.
De wind was koud, de bodem dras,
Maar brandend heet haar rode mond.

Maagdelijk wit was eens haar lijf
Voor men haar warmte onbekookt
Misbruikt had en als tijdverdrijf
Haar hele zijn tot niets verrookt.

Nog eenmaal sist in stervenskramp
De weke rest, achtloos versmaad,
En sneeft dan in haar eigen damp
Die op de wind verloren gaat.

 

Vertaald door Bert Voeten

 

Kurt Schwitters (20 juni 1887 – 8 januari 1948)

 

Zie voor de schrijvers van de 19e juni ook mijn blog van 19 juni 2022 en ook mijn blog van 19 juni 2020 en eveneens mijn blog van 19 juni 2019 en ook mijn blog van 19 juni 2018.