Remco Ekkers, George Sand, Georg Christoph Lichtenberg, Phil Bosmans, Heinrich Wiesner

De Nederlandse dichter en schrijver Remco Ekkers werd geboren op 1 juli 1941 in Bergen. Zie ook mijn blog van 1 juli 2009.

Twee paarden

Twee paarden stonden tegenover elkaar.
Het was lente en zomer tegelijk.

Tegenover en naast elkaar
lente en zomer tegelijk.
Twee paarden met het hoofd
tegen de hals van de ander.

Verloren in de warmte
van het andere lijf
kijkend naar de horizon.

Zo staan en het gras vergeten.

Remco Ekkers (Bergen, 1 juli 1941)

De Franse schrijfster George Sand (pseudoniem van Amandine Lucile Aurore Dudevant, geboren Dupin) werd op 1 juli 1804 geboren in Parijs. Zie ook mijn blog van 2 juli 2006 en ook mijn blog van 1 juli 2007 en ook mijn blog van 1 juli 2008 en ook mijn blog van 1 juli 2009.

Uit: Lettres choisies

« À ALFRED DE MUSSET [Paris, 24 juin 1833]

Je suis fière aujourd’hui d’avoir écrit quelques pages que vous avez lues, Monsieur, et qui vous ont fait songer un instant. J’avais eu parfois la fatuité de croire qu’il existait entre Hassan et Raymon, entre Frank et Lélia une secrète et douloureuse fraternité. Mais outre le génie qui a présidé à vos créations, ces créations sont par elles-mêmes bien autrement belles que les miennes. Vos types de souffrance morale ont de la jeunesse, de l’avenir. Ces désirs que vous personnifiez arriveront à être la volonté. Le lecteur peut l’espérer et après avoir contemplé d’abord ces grandes pensées avec effroi, il se prend à les comprendre, à les révérer sous la forme dont vous savez les vêtir. Mes figures sont d’une réalité plus saisissable et plus grossière. Elles ont traversé ces temps de prose et de mesquinerie. Don Juan n’est-il pas misérablement travesti sous l’habit de Raymon ? au lieu qu’on le retrouve dans son éclat, dans sa poésie, dans sa grandeur sous les traits que vous lui donnez. Vos peintures appartiennent à la jeunesse de l’âme. Les années, l’oubli, la moquerie, peut-être, ont effacé la vigueur et abâtardi la physionomie des miennes. Si je réponds par de la critique littéraire à des vers si beaux de pensée et de sentiment c’est que je suis bien embarrassée de répondre aux questions du poète qui me les adresse. Je n’ai pas le droit de résoudre la dernière surtout, car je ne puis oublier que le poète a vingt ans, qu’il est assez heureux
de douter encore, pour interroger, et que j’aurais bien mauvaise grâce à lui révéler les tristes secrets de mon expérience. Je le prierais bien de jeter les yeux dans quelques jours sur les feuilles de Lélia : mais Lélia est déjà publiée et résumée tout entière dans une strophe de Namouna et je tremblerais d’instruire davantage une âme si jeune et déjà si savante.
Lorsque j’ai eu l’honneur de vous voir je n’ai point osé vous engager à venir chez moi. Je crains encore que la gravité de mon intérieur vous effraie et vous ennuie. Cependant, si dans un jour de fatigue et de dégoût de la vie active vous étiez tenté d’entrer dans la cellule d’une recluse, vous y seriez reçu avec reconnaissance et cordialité.
George Sand „

george_sand_calamatta

George Sand (1 juli 1804 – 8 juni 1876)
Portret door Luigi Calamatta, 1837

De Duitse schrijver en natuurkundige Georg Christoph Lichtenberg werd geboren in Ober-Ramstadt bij Darmstadt op 1 juli 1742. Zie ook mijn blog van 1 juli 2007 en ook mijn blog van 1 juli 2009.

Uit: »Sudelbuch« B

„Wenn er seinen Verstand gebrauchen sollte, so war es ihm als wenn jemand, der beständig seine rechte Hand gebraucht hat, etwas mit der linken tun soll.

Er hatte zu nichts Appetit und aß doch von allem.

Der Pöbel wünscht sich Gold und Chargen und würde sich betrogen finden wenn er sie hätte. Unter den Großen ist es nun auch Mode geworden, die Quelle und den Strohsack dem Bauern zu beneiden, mancher würde sich auch in diesem Zustand betrogen finden. Der Dichter versteht aber ein Ideal wird man sagen, wer weiß aber ob nicht der Bauer sich den Zustand des Großen auch idealisiert.

Mich dünkt immer die ganz schlechten Schriftsteller sollte man immer in den gelehrten Zeitungen ungeahndet lassen, die gelehrten Zeitungsschreiber verfallen in den Fehler der Indianer die den Orang Outang für ihres gleichen, und seine natürliche Stummheit für einen Eigensinn halten, von welchem sie ihn durch häufige Prügel vergeblich abzubringen suchen.

Es gibt eine gewisse Art von Büchern, und wir haben in Deutschland eine große Menge, die nicht vom Lesen abschrecken, nicht plötzlich einschläfern, oder mürrisch machen, aber in Zeit von einer Stunde den Geist in eine gewisse Mattigkeit versetzen, die zu allen Zeiten einige Ähnlichkeit mit derjenigen hat, die man einige Stunden vor einem Gewitter verspürt. Legt man das Buch weg, so fühlt man sich zu nichts aufgelegt, fängt man an zu schreiben, so schreibt man eben so, selbst gute Schriften scheinen diese laue Geschmacklosigkeit anzunehmen, wenn man sie zu lesen anfängt. Ich weiß aus eigener Erfahrung, daß gegen diesen traurigen Zustand nichts ge
schwinder hilft als eine Tasse Kaffee mit einer Pfeife Varinas.“

Georg Christoph Lichtenberg (1 juli 1742 – 24 februari 1799)
Standbeeld op de markt in Göttingen

De Belgische pater en schrijver Phil Bosmans werd geboren in Meeuwen-Gruitrode op 1 juli 1922. Zie ook mijn blog van 1 juli 2007.

Uit: Zonnestralen van vriendschap

Vriendschap

Vriendschap is het mooiste en het kostbaarste geschenk
dat mensen elkaar kunnen geven.
Het is trouwens de diepste zin van alle geschenken,

Een geschenk als teken van vriendschap
is nooit zwaar en hoeft niet groot te zijn.
Het wordt rustig gedragen op de golven van sympathie,
waardering en goedheid, die van het ene hart overslaan naar het andere.

Als het geschenk een teken van vriendschap is,
mag men het in geuren en kleuren verpakken
met lintjes van vrolijkheid en originaliteit.

Maar laat de vriendschap vrij als een vlinder.
Als mens een vlinder inpakt, kan hij niet meer vliegen.
Als men vriendschap inpakt, stikt ze.

Phil Bosmans (Gruitrode, 1 juli 1922)

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 1 juli 2007.

De Zwitserse schrijver Heinrich Wiesner werd op 1 juli 1925 in Zeglingen geboren.

Cees Nooteboom, Grand Corps Malade, Joanne Rowling, Daniel Bielenstein

De Nederlandse dichter en schrijver Cees Nooteboom werd geboren in Den Haag op 31 juli 1933. Zie ook mijn blog van 31 juli 2006 en ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009.

Uit: Tumbas – Gräber von Dichtern und Denkern (Vertaald door Simone Ecke)

“Welches Grab war das erste, das ich beschrieben habe, als ich noch nicht an dieses Buch dachte? Ich war schon über vierzig, ein viel zu später Leser von Proust; und auch dort, auf dem Père Lachaise, dieses Gefühl, fast so etwas wie ein Verwandter zu sein, das Gefühl, zuviel zu wissen. Es war 1977, ich war noch ganz erfüllt von Albertine und Charlus, von der Herzogin von Guermantes und Norpois, von Bloch und Elstir. Und es war ein Novembertag. Allerseelen, kalt und winterlich. Die Lebenden besuchten die Toten, und ich besuchte die meinen und hielt fest, was ich sah und dachte. Die Bestsellerliste des Todes wurde von Balzac angeführt: Er hatte vier Sträuße Chrysanthemen und zwei brennende Lichter. Proust mußte sich mit zwei kunstlos abgelegten Sträußchen rostfarbener Astern zufriedengeben. Gérard de Nerval mit einem einzigen ganz kleinen, rührenden Strauß blauer Blümchen. Heute, so viele Jahre später, sehe ich das Blau dieser Vergißmeinnicht noch vor mir. Balzac und Nerval liegen an derselben Gasse, der eine schräg gegenüber vom anderen; wer zu Proust möchte, muß, wie auch Besucher von Piaf, den Weg verlassen – ohne die Landkarte dieses Totenreichs würde man sein Grab nicht finden. Als ich davor stand, wußte ich nicht so recht, was ich denken sollte. Es ist ja auch verwirrend. Während ein Grab Anwesenheit vortäuscht – schließlich steht ein Name darauf, liegt ein Toter darin -, bezeichnet es natürlich gerade die Ab-Wesenheit einer Person: Proust ist nirgendwo mehr, also auch nicht hier. Und dennoch, angesichts der konkreten schwarzen marmornen Form des Grabes wiegt man sich einen Moment in der Illusion, er sei anwesend, man sei bei ihm; wenn es nicht albern wäre, würde man du côté de chez lui sagen und dabei an zwei schmale Kirchtürme irgendwo in der Normandie denken, haben sie doch im Leben des Kindes, das zu dem Mann werden sollte, der nun in dem Grab liegt, eine so wichtige Rolle gespielt, daß er mich durch die Art, wie er darüber geschrieben hat, heute noch zwingt, über ihn und seine verlorene und wiedergefundene Zeit nachzudenken.

**Cees Nooteboom (Den Haag, 31 juli 1933)**

De Franse Poetry Slam kunstenaar Grand Corps Malade (eig. Fabien Marsaud) werd geboren op 31 juli 1977 in Le Blanc-Mesnil, Seine-Saint-Denis en groeide op in Parijs. Zijn pseudoniem, vertaald “grote zieke lichaam,” voert hij sinds 2003 na een ongeval in 1997 waarbij hij vanaf zijn middel gedeeltelijk verlamd raakte. Hij slaagde er in 1999 weer in zichzelf voor te bewegen met behulp van een kruk, die inmiddels zijn handelsmerk geworden is.. Hij stond voor het eerst in oktober 2003 in een Parijse bar op het podium. In 2004 richtte hij met zes andere collega’s, Le Cercle des Poètes sans instruments op. In 2005 stelde een vriend voor om muzikale begeleiding aan zijn teksten toe te voegen en maakte Grand Corps Malade zijn eerste album, getiteld Midi 20. Na verschijning klom het album al snel op tot de top van de hitlijsten.

Le jour se lève

Le jour se lève sur notre grisaille, sur les trottoirs de nos ruelles et sur nos tours
Le jour se lève sur notre envie de vous faire comprendre à tous que cest à notre tour
Dassumer nos rêves, en récolter la sève pour les graver dans chaque mur de pierre
Le jour se lève et même si ça brûle les yeux, on ouvrira grand nos paupières
Il a fait nuit trop longtemps et avancer sans lumière nous a souvent fait tâtonner
Personne à pardonner, si on est là aujourdhui cest juste quon a pas abandonné
On a cherché la lueur de laube en sachant quelle avait la couleur de lespoir
On sest armé de nos stylos pour écrire nous-mêmes la suite de toute cette histoire
Le jour se lève, sort de sa grève, cest grave à quel point la nuit a été agitée
On en a de belles à raconter même si jimagine que ce sera sûrement loin de tes JT
Le soleil éclaire notre papier quon avait gratté dans lombre pendant toute la nuit
La chaleur fait couler lencre, nos mots quittent nos cahiers, nos voix sortent de lennui
Alors nous allons prendre la parole, monter sur scène pour un moment,
[jespère que ten as conscience
Finies la patience et la méfiance, on soffre simplement avec lécriture une renaissance
Le jour se lève et son glaive de lave nous lave des peines et douleurs du passé
Notre avenir est lancé tu nous écouteras et diras franchement ce que ten as pensé
Le jour se lève et la joie se livre, la soif se lit sur nos lèvres, tu devrais nous suivre
Si notre heure est brève, nous allons quand même la vivre, nous ne sommes pas bons élèves
[mais lenvie nous enivre
Alors à ton tour ouvre les yeux, approche-toi et observe avec curiosité
Le souffle et lenthousiasme dune brigade de poètes sortis tout droit de lobscurité
Ne prends pas ça pour de larrogance mais on sent que cest notre heure et ça fait du bien
Notre passion va nous nourrir et je vais retrouver le sourire dans le regard de tous les miens
Le jour se lève, on le doit peut-être quà nous et quand je dis ça, cest pas juste une métaphore

Le jour se lève et si ça se trouve, cest uniquement parce quon la espéré assez fort
Le jour se lève sur notre grisaille, sur les trottoirs de nos ruelles et sur nos tours
Le jour se lève sur notre envie de vous faire comprendre à tous que cest à notre tour
Notre futur est incertain, cest vrai que ces deux mots là vont toujours de paire
Mais notre jour sest bien levé, dorénavant il sera difficile de nous faire taire

**Grand Corps Malade (Le Blanc-Mesnil, 31 juli 1977)**

De Britse schrijfster Joanne Rowling werd geboren in Chipping Sodbury bij Bristol op 31 juli 1965. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009.

Uit: Harry Potter And Deathly Hallows

When next they met at the entrance, Harry had shown a dozen more people to their places. TheMarquee was nearly full now and for the first time there wasno queue outside. “Nightmare, Muriel is, ” said Ron, mopping his forehead onhis sleeve. “She used to come for Christmas every year, then, thank God, she took offense because Fred and George set offa Dungbomb under her chair at diner. Dad always says she’llhave written them out of her will – like they care, they’re goingto end up richer than anyone in the family, rate they’regoing… Wow, ” he added, blinking rather rapidly as Hermionecame hurrying toward them. “You look great!””Always the tone of surprise, ” said Hermione, though shesmiled. She was wearing a floaty, lilac-colored dress withmatching high heels; her hair was sleek and shiny. “YourGreat-Aunt Muriel doesn’t agree, I just met her upstairs whileshe was giving Fleur the tiara.

She said, `Oh dear, is this theMuggle-born?’ and then, `Bad posture and skinny ankles. ‘…

**Joanne Rowling (Chipping Sodbury, 31 juli 1965)**

De Duitse schrijver Daniel Bielenstein werd geboren op 31 juli 1967 in Bonn. Hij werd meerdere keren bekroond voor zijn talrijke korte verhalen, maar zijn grote doorbraak kwam in 2003 met de roman “Die Frau fürs Leben”. Daarin beschrijft hij de problemen van mannelijke singles van boven de 30. Inspiratie put hij uit romans van Nick Hornby, Sven Regener en Frank Goosen.

Uit: Ein Mann zum Stehlen

Paul konzentriert sich auf seinen Atem. Er muss jetzt seine Kraft bündeln. Er muss alles Unwichtige aus seinem Kopf schmeißen. Er darf sich nur noch auf die beiden Aufgaben konzentrieren, die vor ihm liegen. Erstens: Lilly anrufen. Zweitens: Den spektakulärsten Juwelenraub durchführen, den diese Stadt jemals erlebt hat.« Es ist ja nicht so, dass man sich heutzutage seinen Beruf noch aussuchen könnte. Im Gegenteil. Paul ist froh, dass er überhaupt einen Job hat. Er kennt genug Leute, die die übliche Karriere der Generation Golf durchlaufen haben: Schule, Uni, vielleicht noch ein unbezahltes Volontariat und dann arbeitslos. Das muss man sich mal vorstellen! Noch keine dreißig Jahre alt, und man darf einfach nicht mehr mitspielen in der Welt der Erwachsenen.Paul klettert auf die Mauer, die das Villengrundstück in Blankenese umgibt. Er horcht in die Dunkelheit. Die Luft ist rein. Er springt lautlos in den Garten hinab und huscht zur Hintertür hinüber.Wenigstens setzt sich Qualität immer noch durch ein Trost. Er selbst ist das beste Beispiel. Paul setzt mit professioneller Gelassenheit den Glasschneider an. Wenige Sekunden später ist er im Inneren des Gebäudes verschwunden. Und zwar ohne die Alarmanlage auszulösen. So etwas kann eben nicht jeder.Aber selbst in seinem krisensicheren Berufszweig macht ihm die zunehmende Konkurrenz zu schaffen. Die Globalisierung hat auch hier ihren Preis. Immer mehr Billiganbieter drängen in den hart umkämpften Markt. Neuerdings kommen auch noch die Ich-AGs hinzu. Leute, die sich nicht an die guten Sitten halten und sich dabei vom Arbeitsamt unterstützen lassen.Paul schleicht die Treppe in den oberen Stock hoch, orientiert sich kurz, geht dann ins Arbeitszimmer und bleibt vor dem großen Ölgemälde hinter dem Schreibtisch stehen. Glauben die Besitzer solcher Vorrichtungen wirklich, dass irgendjemand darauf hereinfällt.

**Daniel Bielenstein (Bonn, 31 juli 1967)**

Zie voor nog meer schrijvers van de 31e juli ook mijn eerste blog van vandaag en eveneens mijn tweede blog van vandaag.

Czeslaw Milosz, Juli Zeh, José Emilio Pacheco, Jacqueline Zirkzee, Assia Djebar, Mongo Beti, Georges Duhamel, John Gay

De Poolse dichter, schrijver en Nobelprijswinnaar Czesław Miłosz werd geboren in Šeteniai op 30 juni 1911. Zie ook alle tags voor Czeslaw Milosz op dit blog.

Mijnheid

‘Mijn ouders, mijn man, mijn zuster.’
Ik ontbijt in een cafetaria, luister aandachtig.
Vrouwenstemmen ritselen en vinden hun vervulling
in het ritueel dat we zo nodig hebben.
Tersluiks beschouw ik hun beweeglijke monden.
En ik geniet ervan hier op aarde de zijn,
nog een ogenblik, samen, hier op aarde,
om onze kleine mijnheid te celebreren.

De zin

‘Eenmaal dood zal ik de voering van de wereld zien.
De achterkant, voorbij de vogel, berg, zonsondergang,
de ware betekenis, die om ontcijfering roept.
Wat onverenigbaar was, wordt nu verenigd.
Wat buiten ons begrip viel, zal begrepen worden.’

‘Maar als de wereld nu geen voering heeft?
Als de lijster op de tak geen enkel teken is,
alleen een lijster op een tak, als de dagen en de nachten
elkaar opvolgen en zich niet bekommeren om een zin
en er op aarde niets is buiten deze aarde?’

‘Al zou het zelfs zo zijn, dan nog blijft het woord
dat, eenmaal gewekt door vergankelijke lippen,
zal rennen, rennen als een onvermoeibare koerier,
over interstellaire velden, wentelende melkwegen
en protesteren, roepen, schreeuwen.’

Tafel [2]

In deze auberge aan de wankele pracht van de zee
beweeg ik me als in een aquarium, bewust van mijn vergaan,
temidden van ons, zo sterfelijk dat we nauwelijks leven.
Hoewel we ook rouwen, verheugt mij deze gemeenschap
van blikken, gebaren, aanrakingen, van nu en eeuwen her.
Ik dacht dat ik de stilzetting van de tijd zou afsmeken,
maar ik leer me verzoenen, zoals anderen voor mij.
En ik voel alleen aan de dingen die hier blijven:
de messen met hoornen heft, de tinnen schotels,
het blauwe porselein, sterk hoewel breekbaar,
en, als een wachter-rots tussen
troebele golven,
glimmend gepolijst, deze zware
tafel van hout.

Vertaald doorGerard Rasch

czeslaw_milosz — **Czeslaw Milosz (30 juni 1911 – 14 augustus 2004)**

De Duitse schrijfster Juli Zeh werd geboren in Bonn op 30 juni 1974. Zie ook alle tags voor Juli Zeh op dit blog.

Uit: Spieltrieb

“Nichts wies auf einen Donnerstag hin. Fern von den geregelten Abläufen der Städte, fern von Schulalltag, Morgenzeitung und Abendnachrichten verloren die Namen der Wochentage mit solcher Geschwindigkeit an Bedeutung, dass man sich fragte, ob sie ihre Bezeichnungen jemals zu Recht getragen hätten. Die Zeit sprang aus ihrem Korsett, dehnte und streckte sich nach Belieben und ließ die Annahme, man sei erst anderthalb Tage zuvor in Dahlem angereist, als dummdreisten Trick des Erinnerungsvermögens erscheinen. An gefühlter Zeit waren seit der Ankunft zwei Wochen vergangen, und Ada fing bereits an, ihr gewöhnliches Leben für unglaubwürdig zu halten. Mit etwas mehr Erfahrung hätte sie im prompten Plausibilitätsverlust der eigenen Herkunft ein zeitgemäßes Talent zum Vagabundieren erkannt. So aber hielt sie den Effekt für eine Folge des ungewohnten Alleinseins unter Menschen, das sich gegenüber dem üblichen Alleinsein ohne Menschen durch spürbar höheren Kräfteverbrauch auszeichnete.
Gegen zehn am Abend beendete Smutek die Vorbereitungen zu einer fiktiven Stadtführung durch Wien. In den verschiedenen Räumen des Hauses bereiteten Schülergruppen die Darstellung von Sehenswürdigkeiten und, Oxymoron hin oder her, von wichtigen historischen Ereignissen vor, bemalten Tapeten, probten dramatische Szenen, klebten Photos und Postkarten an die Wände. Ada hatte darum gebeten, wegen mangelnder Teamfähigkeit ein Stück Musil auswendig lernen und vortragen zu dürfen. Als Smutek die Schüler mit fröhlicher Stimme und geräumigen Handbewegungen entließ, drehte sich in ihr noch immer ein Geschwader nicht zu Ende gedachter Gedanken, so dass die Aussicht, den restlichen Abend zwischen menschlichen Kapseln unbekannten Inhalts zu verbringen, unerträglich erschien. Ungesehen gelangte sie in die Eingangshalle, schnürte die Laufschuhe zu und floh ins Freie.

Juli_Zeh — **Juli Zeh (Bonn, 30 juni 1974)**

De Nederlandse schrijfster Jacqueline Zirkzee werd geboren in Leiden op 30 juni 1960. Zie ook alle tags voor Jacqueline Zirkzee op dit blog.

Uit: De waterkar

„Ik ben een reiziger uit noodzaak, niet uit liefde. Overal ter wereld kom ik mensen tegen die mij benijden om mijn werk, dat me letterlijk overal brengt, en die verbaasd zijn dat ik hun enthousiasme niet deel. Meestal probeer ik mijn gevoelens te verbergen, want je wordt zo gauw voor blasé aangezien. Met name verre bestemmingen vertegenwoordigen voor mij voornamelijk een onaangename confrontatie met armoede, vervuiling en verspilling. Het gelukkigst ben ik wanneer mijn werkgevers mij vragen om enkele weken in Europa of de Verenigde Staten door te brengen,
maar helaas gebeurt dat niet zo vaak.
Ik ben adviseur voor een internationale investeringsmaatschappij en het is mijn opdracht om organisaties en projecten in het buitenland te bezoeken die mogelijk interessant zouden kunnen zijn voor onze maatschappij. Zo’n dertig procent van onze belangen zit in het bedrijfsleven van de zogeheten emerging markets, de opkomende economieën; wat we vroeger derdewereldlanden noemden. Dit klinkt nobeler dan het is, want uiteraard investeren wij uitsluitend in financieel gezonde en veelbelovende ondernemingen. Naar aanleiding van mijn analyse ter plaatse wordt besloten of mijn werkgever geld in een bepaald bedrijf gaat steken.
Wanneer ik op reis moet is het voornamelijk naar de meest achterlijke gebieden die zich op deze aardkloot bevinden. De aldaar aanwezige mogelijkheden om te investeren dienen zeer grondig onderzocht te worden en dat laat de directie bij voorkeur aan mij over. Vanwege mijn kritisch inzicht, zoals men beweert. Het is waar dat mijn maatstaven hoog zijn, en dat is precies de reden waarom ik au fond een afkeer van mijn werk heb. Vrijwel nergens in die regionen vind je immers een betrouwbare zakelijke onderneming, gebaseerd op voldoende kapitaal en met een hoge productiviteit. Een afspraak punctueel nakomen blijkt vaak al een hele opgave. Mijn rapporten vallen in de meeste gevallen dan ook negatief uit, en dat spijt mijzelf soms meer dan de maatschappij, lijkt het wel.”

**Jacqueline Zirkzee (Leiden, 30 juni 1960)**

De Algerijnse schrijfster Assia Djebar (eig.Fatima-Zohra Imalayen) werd geboren op 30 juni 1936 in Cherchell, een kleine kustplaats in de buurt van AlgiersZie ook alle tags voor Assia Djebar op dit blog.

Uit: Fern von Medina (Vertaald doorHans Thill)

»Die Weigerung, mit der sie, die geliebte Tochter Mohammeds, den Nachfolgern entgegentritt, wird sie lange in sich lebendig halten, als einen Splitter, den sie mit sich trägt. Es geht um ihre Rechte als Tochter, um ihr Erbteil. Nein, hier geht es nicht um einen Garten, nicht um einige Güter in Medina und Umgebung, sondern um ein Symbol von weit höherer Bedeutung; so versteht es Fatima.>Nein<, sagt Fatima anklagend, >ihr habt die Absicht, mir meine Rechte als Tochter zu nehmen!< Sie könnte noch weiter gehen, könnte sagen: >Mohammed ist kaum tot, da habt ihr die Stirn, sogleich seine eigene Tochter zu enterben, die einzige lebende Tochter des Propheten!< Die entrechtete Fatima steht an der Spitze einer endlosen Prozession von Mädchen …Mit ihren Forderungen tritt Fatima vor Abu Bekr. DasZimmer ist voll mit Gefährten, sie bleibt aufrechtstehen; keinen dieser Männer würdigt sie eines Blickes.«

Assia_Djebar — **Assia Djebar (Cherchell, 30 juni 1936)**

De Mexicaanse schrijver, dichter, essayist en vertaler José Emilio Pacheco werd geboren in Mexico City op 30 juni 1939. Zie ook alle tags voor José Emilio Pacheco op dit blog.

Uit: Self-consuming second-person fiction: Jose Emilio Pacheco’s “Tarde de Agosto” (door Kimberly A. Nance)

“Pacheco’s “Tarde de agosto” (from the collection of stories El viento distante [The Distant Wind]) juxtaposes two commonplace versions of male initiation in a fresh and ironic take on both: “boy embarrasses himself in front of first love” and “war makes men of boys.” Told in the Spanish second-person familiar tu by a narrator who is never explicitly identified, the action takes place in a single afternoon during the narratee-protagonist’s adolescence. Sleeping, waking, or immersed in his Bazooka novels, the quiet boy dreams of glorious wars and of the only person who pays him any attention: Julia, his twenty-year-old cousin. On the afternoon in question he is sent along with Julia and her boyfriend, Pedro, to a park where the usual posted prohibition against disturbing the animals or picking the flowers sparks fantasies of desperate forays into enemy territory. Transported to “Tobruk, Narvik, Dunkerke, Las Ardenas, Iwo Yima, Midway, Monte Cassino, El Alamein, Varsovia” (23), the boy becomes a combat hero, capable of any action. When Julia mentions she would like to take one of the squirrels home as a pet and Pedro refuses because “habia cien, mil, cien mil guardabosques para guardar el bosque y las ardillas” (24) (“there were a hundred, a thousand, a hundred thousand rangers on patrol to protect the park and the squirrels”) (69),(1) the boy has his orders. A moment later he is cornered in a tree and both the branch and his soldierly courage begin to give way. Ten interminable minutes pass before he can descend, pale and tearful and bereft of his illusions of valor. Julia reproaches Pedro for laughing at him, and no one speaks during the tense ride home. Although the boy consigns the Bazooka collection to the flames of the boiler, the memory of the afternoon is indelible.“

jemilio_pacheco1 — **José Emilio Pacheco (Mexico City, 30 juni 1939)**

De Kameroense schrijver Mongo Beti (eig. Alexandre Biyidi) werd geboren op 30 juni 1932 in Mbalmayo, een klein dorp ten zuiden van Yaoundé. Zie ook alle tags voor Mongo Betiop dit blog.

Uit: L’ironie et l’humour dans Le pauvre christ de Bomba de Mongo Beti (door Fernando Lambert)

„On ne peut parler du Pauvre Christ de Bomba de Mongo Beti, sans penser à l’Aventure ambiguëde Cheikh Hamidou Kane.

Ces deux romans nous plongentchacun dans un univers religieux caractéristique. Mais, alors que l’Islam possède de solides racines dans l’Afrique de l’Ouest, le Christianisme apparaît tout à fait étranger au Cameroun. Ses représentants sont considérés par Beti comme les agents les plus efficaces de l’entreprise coloniale. Cela suffit sans doute à expliquer pourquoi l’Église catholique est placée au centre du roman, le Pauvre Christ de Bomba, de sorte qu’elle constitue une des structures essentielles, sinon la principale, de l’univers romanesque de Beti. Elle est présente aussi dès la première oeuvre, Ville cruelle3, où elle met son pouvoir moral au service de l’administration coloniale.

Son influence demeure implicite dans Mission terminée4. Par contre, dans le quatrième roman, le Roi miraculé5, elle revient au premier rang : elle entre en conflit avec les valeurs fondamentales de la société traditionnelle, en particulier la polygamie.

Au-delà de la thèse anti-cléricale et anti-chrétienne que beaucoup de critiques y ont d’abord vue, le Pauvre Christ de Bomba illustre bien la manière dont Beti tire sa matière romanesque du monde missionnaire camerounais qu’il connaît bien. Ce roman, qui représente très dignement la littérature de

contestation en Afrique, permet de mettre en lumière ce qui se révèle être l’originalité de Beti. L’auteur est visiblement hanté par le monde colonial en général, et d’une façon spéciale par le monde missionnaire.“

De Franse dichter, romanschrijver en essayist Georges Duhamel werd geboren op 30 juni 1884 in Parijs. Zie ook alle tags voor Georges Duhamelop dit blog.

La devinette

Oh ! Papa ! Toi qui sais tout
Toi qui lis dans tous les livres
Et même dans le journal,
Où les lettres sont si fines,
Oh, Papa ! Devine ! Devine !
Ses yeux sont deux billes de verre,
Ses oreilles, feuilles de chou,
Il a mis la peau de son père
Avec son nez en caoutchouc
Il fait peur aux petits enfants
Qu’est-ce que c’est ?
C’est l’éléphant !
Il dit tout ce qu’on lui fait dire
Il est vert. Il parle du nez.
Il nous demande avec colère
Si nous avons bien déjeuné
Oh ! Père, tu le reconnais ?
C’est un père, le perroquet !

**Georges Duhamel (30 juni 1884 – 13 april 1966)**

De Engelse dichter en dramaturg John Gray werd op 30 juni 1685 geboren in Barnstaple, Devon. Zie ook alle tags voor John Gray op dit blog.

IF THE HEART OF A MAN

IF the heart of a man is deprest with cares,
The mist is dispell’d when a woman appears;
Like the notes of a fiddle, she sweetly, sweetly
Raises the spirits, and charms our ears.
Roses and lillies her cheeks disclose,
But her ripe lips are more sweet than those.
Press her,
Caress her,
With blisses,
Her kisses
Dissolve us in pleasure, and soft repose.

gayjohn — **John Gay (30 juni 1685 – 4 december 1732)**

Zie voor de vier bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 30 juni 2007en ook mijn blog van 30 juni 2008 en ook mijn blog van 30 juni 2009.

Ror Wolf, Vasko Popa, Oriana Fallaci, Giacomo Leopardi, Antoine de Saint-Exupéry, Anton Bergmann

De Duitse dichter en schrijver Ror Wolf (pseudoniem van Raoul Tranchirer) werd geboren op 29 juni 1932 in Saalfeld/Saale. Zie ook alle tags voor Ror Wolf op dit blog.

Erstes Stück des letzten Teils

Jetzt kommt der Moment auf den wir warten.

Er beginnt mit einem kurzen harten

Knall. Heraus aus der Vergangenheit

stürzt Hans Waldmann, kalt und zugeschneit.

Er erscheint und sagt ganz allgemein:

Wenn es sein muß, muß es eben sein.

Waldmann, er steht da und er beginnt,

und er sieht die Dinge wie sie sind.

In der Ferne hört man Nacken knacken,

Kuchenbacken ach und Knochenhacken,

Wolken kratzen und Tapeten platzen,

und man hört ein Schmatzen auf Matratzen.

Waldmann, um die Ruhe herzustellen,

geht davon mit seinen leichten schnellen

Schritten, und man hört Hans Waldmann sprechen.

Stühle kippen um und Wände brechen,

Teller klirren kalt und Tüten knallen,

Herren schreien auf und Damen fallen.

Wie die Welt so ist, so ist sie eben,

und genauso ist es mit dem Leben,

sagt Hans Waldmann, hier am Rand von O:

Wenn die Welt so ist, dann ist sie so,

sie verschwimmt dort an den weichen Rändern,

aber das ist leider nicht zu ändern.

Waldmann steht am Rand von O und spricht:

Wenns nicht geht, dann geht es eben nicht.

Waldmann hebt die Hand und sagt vergnügt:

Nun ist Ruhe, doch die Ruhe trügt.

Ror Wolf (Saalfeld/Saale, 29 juni 1932)

De Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci werd geboren in Florence op 29 juni 1929. Zie ook alle tags voor Oriana Fallaci op dit blog.

Uit: Haile Selassie I, Interviewed by Oriana Fallaci (24 junu 1973)

“Fallaci: Your Majesty, I would like you to tell me something about yourself. Tell me were you ever a disobedient youth? But maybe I ought to ask you first whether you have ever had time to be young, Your Majesty?
Selassie: We don’t understand that question. What kind of question is that? It is obvious that We have been young. We weren’t born old! We have been a child, a boy, a youth, an adult, and finally an old man. Like everyone else. Our Lord the Creator made us like everyone else. Maybe you wish to know what kind of youth We were. Well We were a very serious, very diligent, very obedient youth. We were sometimes punished, but do you know why? Because what We were made to study did not seem enough and We wished to study further. We wanted to stay on at school after lessons were over. We were loath to amuse ourselves, to go riding, to play. We didn’t want to waste time on games.
Fallaci: Your Majesty, of all the monarchs still occupying the thrones you are the one that has ruled the longest. Moreover, in all age that has seen the ruinous downfalls of so many kings, you are the one the only absolute monarchy. Do you ever feel lonely in a world so different from the one you grew up in?
Selassie: It is our opinion that the world hasn’t changed at all. We believe that such changes has modified nothing. We don’t ever notice any differences between monarchies and republics. To us they appear two substantially similar methods of governing the nation. Well, tell us,: What is the difference between a republic and a monarchy?

Fallaci: Actually, your Majesty, I mean to me, it appears that in republics where democracy reigns the leader is elected. But in monarchies he isn’t.
Selassie: We don’t see where the difference lies.“

Oriana Fallaci (29 juni 1929 – 15 september 2006)

De Servische dichter Vasko Popa werd geboren in Grebenac op 29 juni 1922. Zie ook alle tags voor Vasko Popa op dit blog.

Between Games

Nobody rests

This one constantly shifts his eyes

Hangs them on his head

And whether he wants it or not starts walking

backwards

He puts them on the soles of his feet

And whether he wants it or not returns walking

on his head

This one turns into an ear

He hears all that won’t let itself be heard

But he grows bored

Yearns to turn again into himself

But without eyes he can’t see how

That one bares all his faces

One after the other he throws them over the roof

The last one he throws under his feet

And sinks his head into his hands

This one stretches his sight

Stretches it from thumb to thumb

Walks over it walks

First slow then fast

Then faster and faster

That one plays with his head

Juggles it in the air

Meets it with his index finger

Or doesn’t meet it at all

Nobody rests

Race

Some bite from the others

A leg an arm or whatever

Take it between their teeth

Run out as fast as they can

Cover it up with earth

The others scatter everywhere

Sniff look sniff look

Dig up the whole earth

If they are lucky and find an arm

Or leg or whatever

It’s their turn to bite

The game continues at a lively pace

As long as there are arms

As long as there are legs

As long as there is anything

Vasko Popa (29 juni 1922 – 5 januari 1991)

De Italiaanse dichter en schrijver Giacomo Leopardi werd geboren in Recanati op 29 juni 1798. Zie ook alle tags voor Giacomo Leopardi op dit blog.

Calm After Storm

The storm hath passed;

I hear the birds rejoice; the hen,

Returned into the road again,

Her cheerful notes repeats. The sky serene

Is, in the west, upon the mountain seen:

The country smiles; bright runs the silver stream.

Each heart is cheered; on every side revive

The sounds, the labors of the busy hive.

The workman gazes at the watery sky,

As standing at the door he sings,

His work in hand; the little wife goes forth,

And in her pail the gathered rain-drops brings;

The vendor of his wares, from lane to lane,

Begins his daily cry again.

The sun returns, and with his smile illumes

The villas on the neighboring hills;

Through open terraces and balconies,

The genial light pervades the cheerful rooms;

And, on the highway, from afar are heard

The tinkling of the bells, the creaking wheels

Of waggoner, his journey who resumes.

Cheered is each heart.

Whene’er, as now, doth life appear

A thing so pleasant and so dear?

When, with such love,

Does man unto his books or work return?

Or on himself new tasks impose?

When is he less regardful of his woes?

O pleasure, born of pain!

O idle joy, and vain,

Fruit of the fear just passed, which shook

The wretch who life abhorred, yet dreaded death!

With which each neighbor held his breath,

Silent, and cold, and wan,

Affrighted sore to see

The lightnings, clouds, and winds arrayed,

To do us injury!

O Nature courteous!

These are thy boons to us,

These the delights to mortals given!

Escape from pain, best gift of heaven!

Thou scatterest sorrows with a bounteous hand;

Grief springs spontaneous;

If, by some monstrous growth, miraculous,

Pleasure at times is born of pain,

It is a precious gain!

O human race, unto the gods so dear!

Too happy, in a respite brief

From any grief!

Then only blessed,

When Death releases thee unto thy rest!

Giacomo Leopardi (29 juni 1798 – 14 juni 1837)

De Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry werd geboren op 29 juni 1900 in Saint-Maurice-de-Rémens. Zie ook alle tags voor Antoine de Saint-Exupéry op dit blog.

Uit: Le Petit Prince

„Lorsquej’avais six ansj’ai vu, une fois, une magnifique image, dans un livre sur la forêt vierge qui s’appelait Histoires vécues. Ca représentait un serpent boa qui avalait un fauve. Voilà la copie du dessin. On disait dans le livre ‘Les serpents boas avalent leur proie toute entière, sans la mâcher. Ensuite ils ne peuvent plus bouger et ils dorment pendant les six mois de leur digestion’.

(…)

Le premier soir je me suis donc endormi sur le sable à mille milles de toutes les terres habitées.J’étais plus isolé qu’un naufragé sur un radeau au milieu de l’océan. Alors vous imaginez ma surprise, au lever du jour, quand une drôle de petite voix m’a réveillé. Elle disait :

– S’il vous plaît… dessine-moi un mouton !

J’ ai sauté sur mes pieds comme sij’avais été frappé par la foudre.J’ai bien frotté mes yeux.J’ai bien regardé. Etj’ai vu un petit bonhomme tout à fait extraordinaire qui me considérait gravement. Je regardai donc cette apparition avec des yeux tout ronds d’étonnement. N’oubliez pas que je me trouvais à mille milles de toutes les régions habitées. Quand je réussis enfin à parler, je lui dis :

– Mais… qu’est-ce que tu fais là ?

Et il me répéta alors, tout doucement, comme une chose très sérieuse :

– S’il vous plaît… dessine-moi un mouton.

Et c’est ainsi que je fis la connaissance du petit prince.“

Antoine de Saint-Exupéry (29 juni 1900 – 31 juli 1944)

De Vlaamse schrijver Anton “Tony” Bergmann werd geboren te Lier op 29 juni 1835. Zie ook alle tags voor Anton Bergman op dit blog.

Uit: Ernest Staas

„Eenzaam en treurig zat ik op mijn studiekamer.

Ik had dien dag vervelende processen onderzocht, lange brieven nagezien, verdrietige wetboeken doorbladerd, en bevond mij gelukkig eindelijk in mijnen breeden leunstoel een weinig rust te genieten.

Het raam stond open. De warmte was drukkend. Half droomend volgden mijn oogen de phantastische vormen en donkere kleuren der zware onweerswolken, die log en traag voorbijdreven.

In de verte leiden als een orkaan de duizenden stemmen der groote stad, en haar verward geluid kwam als een zware zucht uitsterven aan mijn oor. Was het begoocheling? Maar op eens schijnt het mij, dat ik, buiten, op het land, het geraas der waggelende populieren hoor, en dit melancholisch geruisch, dat mij eertijds zoo dikwijls wiegelde, roept mij een geheele wereld van beelden en herinneringen voor den geest.

Het tegenwoordige verdwijnt met al zijn last en kommer. Mijn ongezellig vertrek, mijn stofferige boeken en verdufte papieren zijn vergeten. Een frissche wind blaast mij uit lang verloopene jaren tegen. Voor een oogenblik word ik nog eens jong, ik voel mijn hart warmer kloppen, mijn bloed sneller vlieden; ik vind de heldere dagen mijner kindsheid met hunne levendige vreugden en eindelooze smarten, mijn lang vervlogen jeugd met haar gulden droomen weder.

Ginds tegen den belommerden straatweg ontwaar ik, tusschen de vermolmde eiken, een nederige woning met witte muren, groene luiken en roode-pannedak.

Me dunkt, ik herken ‘het Pannenhuis’, het buitenverblijf van Tante, dat zijn rooden top, achter het groene loover, boven de strooien daken der boerenwoningen uitsteekt.“

Anton Bergmann (29 juni 1835 – 21 januari 1874)

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

Paul Lebeau, Willibald Alexis, Joachim Heinrich Campe, Oleg Korenfeld, Louis Scutenaire, John W. Toland

De Vlaamse schrijver Paul Lebeau werd geboren in Borgerhout op 29 juni 1908 – Brussel. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

Uit: De vernieuwing van de romankunst 1913-1941 (door prof. dr. M. Dupuis)

In Xanthippe (1959) zou Lebeau zich in het lot van zo’n vrouwenfiguur verdiepen: Xanthippe, Sokrates’ vrouw, blijft onbegrepen achter omdat haar bestaan niet overeen te brengen is met de geestelijke roeping van haar man. Aan de vrouw wordt door Lebeau een eerder intuïtieve en op het concrete gerichte opvatting van haar opdracht en geluk toegewezen, alsook een sterk vermogen tot verzaken.

Typisch voor zijn oeuvre is, zoals reeds gebleken is, een overwegend intellectualisme. Zelfs Mijn vriend Max (1942), een roman over zijn hond, is daarvan doordrongen: de studie van de verhouding tussen mens en dier biedt er voortdurend stof tot bespiegelingen. Dat intellectualisme zou Lebeau steeds bijblijven, en als romancier zou hij daar nieuwe uitdrukkingsvormen voor zoeken. In Het experiment doet het intellect zich nog gelden in de vorm van een erg analytische verhaaltrant: auteur en personages betogen graag. Vanaf De zondenbok (1947) echter zou Lebeau in toenemende mate een neiging vertonen om psychologische gegevens en ideeën een objectieve vorm te verlenen. In de laatstgenoemde roman distantieert hij zich reeds van zijn verhaal door een beroep te doen op het procédé van het (in een kloostercel) gevonden manuscript. Daar de ik-verteller de beslissende episoden uit zijn leven sinds zijn prille jeugd reconstrueert, krijgt het feitenrelaas ook meer belang. Daardoor worden de problemen en o.a. de intermenselijke relaties talrijker en gevarieerder. Onder de loep worden thema’s genomen zoals de schoolopvoeding, het huwelijk, de vriendschap – een thema dat in Het Siegfriedmotief (1954) weer behandeld zou worden. Ook vraagstukken uit de actualiteit worden aangeroerd. Zo treedt in een niet gering gedeelte van het werk de historische achtergrond naar voren wanneer het de samenwerking van Kerk en (verfranst) gezag geldt – destijds een steen des aanstoots bij de katholieke jongeren.“

Paul Lebeau (29 juni 1908 – 18 oktober 1982)

De Duitse schrijver Willibald Alexis (eig. Georg Wilhelm Heinrich Häring) werd geboren op 29 juni 1798 in Breslau. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

Uit: Der falsche Woldemar

„Um die Mitte des vierzehnten Jahrhunderts sah es traurig aus zwischen Elbe und Oder. Der Herr, der Himmel und Erde geschaffen, hat den Sonnenschein verschieden ausgetheilt über die Länder; aber dorthin, wo die deutsche Zunge ausgeht, und die slavische anfängt, fiel die Spende seines Sonnenlichtes kärglich aus. Es hatte nicht Macht, die Sümpfe auszutrocknen, die das Meer zurückließ, noch zu durchglühen die dichten, starren Wälder, noch zu wärmen den Boden, daß er die Geschlechter der Menschen freiwillig ernähre, welche der Strom der Völker dahin verschlug. Diesen Geschlechtern selbst hat der Herr die Aufgabe gestellt, daß sie mit der Natur ringen. Sie sollen den Boden im Kampf mit den Stürmen und Gewässern selber sich machen, der warmen Sonne einen Teppich ausbreiten, drauf sie mit Lust weilen, und ein Land sich schaffen, das ihnen lieb wäre, und den andern ein froher Anblick.

Das war eine harte Aufgabe; und, wie viele Jahrhunderte darüber verstrichen, sie ist selbst heute noch nicht zu Ende. Noch immer müssen sie fortarbeiten im Schweiß ihres Angesichts, daß sie den Sand bändigen und festigen, den der Wind unter der Pflugschar fortweht; und es ist nicht mit der Arbeit gethan, die der Arm verrichtet und lenkt; denn dadurch wird die träge Natur nicht zum Leben bewältigt, noch die Sonne gezwungen, daß sie heller scheine auf das errungene Land. Die saure Arbeit ruft den Geist um Beistand auf, daß er erfinderisch neue Mittel schaffe, und ein ander Licht leuchten lasse, wo die Sonne nicht dringt durch die nordischen Nebel.”

Willibald Alexis (29 juni 1798 – 16 december 1871)
Monument in Arnstadt

De Duitse schrijver, taalkundige, pedagoog en uitgever Joachim Heinrich Campe werd geboren op 29 juni 1746 in Deensen bij Holzminden. Zie ook mijn blog van 29 juni 2009.

Abendempfindung

Abend ist’s, die Sonne ist verschwunden,
Und der Mond strahlt Silberglanz;
So entfliehn des Lebens schönste Stunden,
Fliehn vorüber wie im Tanz.

Bald entflieht des Lebens bunte Szene,
Und der Vorhang rollt herab;
Aus ist unser Spiel, des Freundes Träne
Fließet schon auf unser Grab.

Bald vielleicht (mir weht, wie Westwind leise,
Eine stille Ahnung zu),
Schließ ich dieses Lebens Pilgerreise,
Fliege in das Land der Ruh.

Werdet ihr dann an meinem Grabe weinen,
Trauernd meine Asche sehn,
Dann, o Freunde, will ich euch erscheinen
Und will himmelauf euch wehn.

Schenk auch du ein Tränchen mir
Und pflückte mir ein Veilchen auf mein Grab,
Und mit deinem seelenvollen Blicke
Sieh dann sanft auf mich herab.

Weih mir eine Träne, und ach! schäm
dich nur nicht, sie mir zu weihn;
Oh, sie wird in meinem Diademe
Dann die schönste Perle sein!

Joachim Heinrich Campe (29 juni 1746 – 22 oktober 1818)

De Belgische surrealist, schrijver, dichter en dwarse geest Louis Scutenaire werd geboren in Ollignies op 29 juni 1905. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

Uit: Mes Inscriptions

• J’écris pour des raisons qui poussent les autres à dévaliser un bureau de poste, abattre le gendarme ou son maître, détruire un ordre social. Parce que me gêne quelque chose : un dégoût ou un désir.

• C’est étonnant combien les honnêtes gens ont une connaissance parfaite de la saloperie.

• Faire le moins possible mes sales métiers d’homme.

• L’avenir n’existe qu’au présent.

• Il y a des gens dont je pense tant de mal qu’il est inutile que j’en dise.

• Chaque fois qu’il y a un type qui meurt, ce n’est jamais le même.

• N’oublions pas que nos maîtres ont des âmes d’esclave.

• Ce sont des hommes publics : ils sont sortis de l’ombre pour entrer dans la boue.

• L’homme a passé du règne de l’absurde au règne de l’absurdité.

• Je n’ai pas d’autre but que la libération totale de tout ce qui vit.
Et rien n’est qui ne vit pas.

Louis Scutenaire (29 juni 1905 – 15 augustus 1987)

De Amerikaanse schrijver en historicus John Willard Toland werd geboren op 29 juni 1912 in La Crosse, Wisconsin. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007 en ook mijn blog van 29 juni 2009.

Uit: Living History

“What am I? I’ve been called everything from an extreme liberal to an ultra-conservative. I am neither. I have been labeled a “Nazi” because of my numerous interviews with Hitler’s adjutants, secretaries, doctors, and military leaders, both SS and Wehrmacht. I loved the remark the Soviets made in 1976 about me being “the leading Western running-dog, lacky historian.” I would have put it on my stationery, if I bothered to have stationery. On the other hand, the People’s Republic of China has published five of my books.

I fell for Communism when I was a young man, like so many others in those days who were idealistic and thought a lot about the world and people. We were attracted by the humanitarianism in Communism, and we were innocent. By being with those people, I learned more about Communism, and saw how they distorted the truth. For example, when Hitler invaded the Soviet Union, we were called in and told that we were no longer the American peace mobilizers, but were now part of a united front against the peace campaign. “The hell you say,” I replied. “I’m still against the war.” I was criticized for that, but after the Japanese attack against Pearl Harbor, I changed. I went down and enlisted in the air force.

Well, what am I? God knows! I belong to no school of history. I’m not a conventional historian, but primarily a teller of tales without thesis. I deal with history’s human side, portraying history through the experiences of participants of all ranks. I write what I call living history.

My new publisher, William Morrow, asked me to explain why my latest book is different from other histories of the Korean war. This was my answer:

I regard history as the stream of life, touching base with man’s most vile attributes and ascending to his most noble qualities: evoking passions, turmoil and violent change, as it pushes its relentless and unpredictable way forward. I have no thesis. I start each book of war as a fresh subject, wiping out all previous conjectures in an attempt to achieve objectivity.“

John Willard Toland (29 juni 1912 – 4 januari 2004)

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 29 juni 2008.

De Amerikaans-Russische dichter en schrijver Oleg Korenfeld werd geboren op 29 juni 1977 in Khabarovsk, Rusland. Zie ook mijn blog van 29 juni 2007.

Florian Zeller, Marlene Streeruwitz, Fritzi Harmsen van Beek, Juan José Saer, Ryszard Krynicki

De Franse schrijver Florian Zeller werd op 28 juni 1979 in Parijs geboren. Zie ook alle tags voor Florian Zeller op dit blog.

Uit: Neiges artificielles

« Je n’avais aucune affinité avec ces lieux nocturnes dont le terme «boîte» résumait bien la dimension carcérale. Et, d’une façon plus générale, je n’avais aucune affinité avec mon époque. J’avais l’impression de la traverser sans l’investir tout à fait. Ou, plus exactement, je ressentais une sorte de nostalgie pour une vie que je n’avais pas vécue. J’étais inexplicablement projeté dans une douce tristesse, vers un passé inventé ou un futur incertain, et cette inadéquation était parfois si forte qu’il me semblait que ma vie ne se passait plus dans le présent.

Carmen s’est assise en face, on s’est dit vaguement bonjour ; elle portait une robe blanche qui mettait en avant la couleur ensoleillée de sa peau. Elle avait ce quelque chose propre aux étrangères, Florian m’avait dit qu’elle était espagnole. Malgré la musique, on devinait de loin l’accent qui chantait dans ses phrases. Elle souriait noir et bleu. Noir pour ses cheveux, bleu pour son regard infini. Et dire que cette fille avait tué un homme. »

Florian Zeller (Parijs, 28 juni 1979)

De Oostenrijkse schrijfster Marlene Streeruwitz werd geboren op 28 juni 1950 in Baden bij Wenen. Zie ook alle tags voor Marlene Streeruwitz op dit blog.

Uit: Kreuzungen

Blick in das Schiff zurückwarf.

„Sie waren allein geblieben. Murano. Burano. Die Touristen waren in den Restaurants verschwunden. Die Einheimischen standen beim Einstieg und riefen einander zu. Er war so kostbar allein mit dieser Frau. Ein Laut des Vergnügens stieg ihm auf und er musste sich räuspern, dieses Glucksen zu verbergen. Er sah selber zurück auf den Einstieg. Die Stiegen hinauf. Die Kisten, die transportiert wurden. Der Matrose kam gerade die Stiege herunter. Sie würden landen. Sie würden am Lido ankommen. Die Frau löste die Verstrickung ihrer Beine auf und stellte sie nebeneinander. Die Beine waren schön. Er hatte sich nicht getäuscht. Lang. Schlank. Hell. Gerade. Und in Grazie. Er konnte nun sehen, dass eine Tasche vor ihr stand. Eine Segeltuchtasche. Sie spielte mit den Taschenhenkeln. Sah auf die Tasche. Rückte etwas in der Tasche zurecht. Dann stand sie auf. Er musste wieder zu Boden sehen. Das Schiff schaukelte gerade vor und zurück, sich an die Mole zu schieben.

Einen Augenblick lang wollte er in seinem Wohlgefühl sitzen bleiben. Dann stand er auf. Die Frau hatte die Tür wieder zugeschoben. Er stand hinter der Tür hinter ihr. Sie warteten.

Die Frau ging an Land. Er schob die Tür auf und folgte ihr. Sie ging schnell. Die Tasche schien schwer zu sein. Sehr schwer. Die Frau beugte sich mit dem ganzen Körper vom Gewicht dieser Tasche weg, es schleppen zu können. Es wäre das Einfachste gewesen, Hilfe anzubieten.

Er hätte hingehen können und seine Hilfe anbieten. Die Frau ging über den Platz. Sie steuerte auf

eine schmale Straße zu. Sie war auch hier allein unterwegs. Weit nach rechts standen Menschen angestellt und warteten auf ein anderes Schiff. Dann verschwand die Frau. Sie bog nach links. Ging in ein Lokal. Er kam näher. Sie war in die Bar eines Restaurants gegangen.

Würde sie essen hier. Er schaute sich um. Bar und Restaurant gehörten zu einem Hotel. Die Fenster mit den hölzernen Fensterläden verrammelt. Die Vorhänge im Restaurant vorgezogen. Es schien nur die Bar offen zu sein. Sie würde nur einen Kaffee trinken. Wie Italiener das taten. Sich kurz an die Bar stellen. Mit dem langen Löffel den Zucker in die Espressotasse schaufeln und mit der Tasse weggehen.“

Marlene Streeruwitz (Baden, 28 juni 1950)

De Nederlandse dichteres en schrijfster Fritzi Harmsen van Beek werd geboren in Blaricum op 28 juni 1927. Zie ook alle tags voor Fritzi Harmsen van Beek op dit blog.

Interpretatie van het uitzicht

Verschillende bomen in deze verdoemde tuin
stellen godzijdank nog perk en paal aan

een oude man die daar gedurig rond loopt, zonder
hoed, zwart als een krent in grauw gebak van

licht en landschap, ja een man van ziekte. Zwak
maar taai en onbeschoft. Hij draait, de afgeleefde

kreeft, in kringen om mijn vijvers, der seizoenen dolle
dolle naald deert hem, verstokter, blijkbaar niet.

En de verlegen bleke regen al weggebleven is, de doorluchtige
wind, voortvluchtig, in het geheime hout ontweken.

En heerst verwildering alom en willekeur haakt
bladerloos aan de ontdane hagen waarlangs aarzelend

zijn zachte schunnige verwoesting vaart. En niemand kan
hem keren waar hij zeverend door mijn bezeerde heesters breekt

en bevend speeksel kwijlt langs mij beleefde kleine twijgen.
Van de vlugge lustige vogels geen help meer te verwachten is nu

de heilige reiger zelfs al ochtendlijk is uitgeweken achter de
geschonden horizon. Het is te hopen dat de mooie rode autobus

die alle mensen later af komt halen, hem nu spoedig
over rijdt naar ongenadiger terreinen, naar jachtvelden van

eeuwig asfalt, waarin overal verchroomde bakken voor zijn
rochels en de uitgekauwde stompen van zijn stinkende sigaren.

Want al mijn vijvers liggen dicht, mijn paadjes raken
zeer vertrapt, de schuwe schepselen hebben mijn struikgewas

verlaten, mijn heerlijkheid ligt braak. O keer, keer
welluidende wind, verliefde regen weer tot aan mijn

haveloze heuvelen.

Fritzi Harmsen van Beek (28 juni 1927 – 4 april 2009)

De Argentijnse schrijver Juan José Saer werd geboren in Serodino op 28 juni 1937. Zie ook mijn blog van 28 juni 2009.

Uit: Ermittlungen (Vertaald door Hanna Grzimek)

„Im Innern der Häuser sieht man sie die Treppen hinauf- oder hinabsteigen, langsam und bedacht, eine Einkaufstasche oder einen trotteligen, etwas lächerlichen nervösen kleinen Köter im Arm tragend, über den sie sich dann manchmal mit irgendeinem Nachbarn unterhalten und dabei eine psychoanalytische Terminologie gebrauchen, die kein Psychologe auf ein menschliches Wesen anzuwenden wagte. Wenn sie zu alt sind, läßt sie das Altenheim oder der Tod verschwinden, jedoch ohne daß ihre Zahl abnähme, denn neue Jahrgänge von Witwen, Geschiedenen und Alleinstehenden füllen, ahnungslos oder resigniert- nach jenem unwirklichen und allzulangen Zeitraum, den man das aktive Leben nennt, und nachdem sie bereits alle Verwandten und Bekannten beerdigt haben -, die Lücken.
Der hartnäckige Wille zu überdauern, noch unerklärlicher als das Aufeinandertreffen von Umständen, das die Welt in Bewegung und später dann sie – und uns – in die Welt setzte, läßt sie in ihren winzigen Wohnungen verharren, voll von Krimskrams und kleinen Täschchen, von vor dem zweiten Weltkrieg gestickten Tischdecken und verschlissenen Teppichen, Familienmobiliar und große Truhen, mit Heilmitteln angefüllten Arzneikästchen, Besteckgarnituren aus dem vergangenen Jahrhundert und vergilbten Photos an den Wänden und über dem Marmorbord der Kommoden. Einige von ihnen leben noch bei ihrer Familie, aber die Mehrzahl hat entweder niemanden mehr oder zieht es vor, allein zu leben. Die Statistiken – ich möchte, daß ihr von nun an wißt, daß es sich hierbei um eine wahre Geschichte handelt – haben außerdem gezeigt, daß im allgemeinen Frauen, egal welchen Alters, die Einsamkeit besser ertragen und unabhängiger sind als Männer. Tatsache ist, daß es unzählig viele sind, und obwohl die Statistiken auch, und natürlich auch im allgemeinen, zeigen, daß Reiche länger leben als Arme, vertreten sie alle sozialen Klassen, und wenn sich auch an ihrer Kleidung und der Gegend, in der sie wohnen, ihre Herkunft und ihr Milieu erkennen läßt, haben sie alle die ihrem Geschlecht und ihrem Alter eigenen gemeinsamen Merkmale: den bedächtigen Schritt, die faltigen Hände voll dunkler Maserungen, den leicht arthritischen Stolz der Bewegungen, die sichtliche Schwermut der unbegreiflichen letzten Tage, die schwerfälligen Organe und die unentschiedenen, senilen Reflexe, ganz zu schweigen von den zahlreichen Operationen: Kaiserschnitte, Backenzahn- und Gallensteinextraktionen, Brustamputationen, Ausschabungen und Entfernungen von Zysten und Tumoren, oder von den rheumatischen Behinderungen, den neurologischen Beschwerden, der fortschreitenden Blindheit oder völligen Taubheit, von den Brüsten, die zusammenschrumpfen oder zerdrückt sind, dem Gesäß, das herunterhängt, und schließlich von der legendären Spalte, die nun buchstäblich nicht nur den Mann, sondern auch die Welt von sich stößt, jener rosaroten Kerbe, die vertrocknet, sich verschließt und einschläft.”

Juan José Saer (28 juni 1937 – 11 juni 2005)

De Poolse dichter, vertaler en uitgever Ryszard Krynicki werd geboren op 28 juni 1943 in St.Valentin, Lager Wimberg, Oostenrijk. Zie ook alle tags voor Ryszard Krynicki op dit blog.

He who chooses loneliness

in memory of Tadeusz Peiper

He who chooses loneliness—will never be alone.

He who chooses homelessness—will have the world’s roof over his head.

He who chooses death—will not cease to live.

He who is chosen by death—will hardly

die.

The battleship Potemkin

it is sailing through our times

and through our stormy hearts

from generation to generation

its crew changes: the phantoms

of our affairs

from generation to generation

mutinies erupt aboard

because of bad meat

because of ideas poisoned by deceit

from generation to generation

bad meat is our food

phantoms feed on phantoms

the meat of the crew changes into daily bread

the battleship Potemkin is sailing through our times

and through our blinded hearts

Vertaald door Boguław Rostworowski

Ryszard Krynicki (St.Valentin, 28 juni 1943)

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

Mark Helprin, Jean-Jacques Rousseau, Luigi Pirandello, Otto Julius Bierbaum, A. E. Hotchner, Eric Ambler, Jürg Federspiel

De Amerikaanse schrijver en journalist Mark Helprin werd geboren in New York op 28 juni 1947. Zie ook alle tags voor Mark Helprin op dit blog.

Uit: Winter’s Tale

“THERE WAS a white horse, on a quiet winter morning when snow covered the streets gently and was not deep, and the sky was swept with vibrant stars, except in the east, where dawn was beginning in a light blue flood. The air was motionless, but would soon start to move as the sun came up and winds from Canada came charging down the Hudson.
The horse had escaped from his master’s small clapboard stable in Brooklyn. He trotted alone over the carriage road of the Williamsburg Bridge, before the light, while the toll keeper was sleeping by his stove and many stars were still blazing above the city. Fresh snow on the bridge muffled his hoofbeats, and he sometimes turned his head and looked behind him to see if he was being followed. He was warm from his own effort and he breathed steadily, having loped four or five miles through the dead of Brooklyn past silent churches and shuttered stores. Far to the south, in the black, ice-choked waters of the Narrows, a sparkling light marked the ferry on its way to Manhattan, where only market men were up, waiting for the fishing boats to glide down through Hell Gate and the night.
The horse was crazy, but, still, he was able to worry about what he had done. He knew that shortly his master and mistress would arise and light the fire. Utterly humiliated, the cat would be tossed out the kitchen door, to fly backward into a snow-covered sawdust pile. The scent of blueberries and hot batter would mix with the sweet smell of a pine fire, and not too long afterward his master would stride across the yard to the stable to feed him and hitch him up to the milk wagon. But he would not be there.”

Mark Helprin (New York, 28 juni 1947)

De Italiaanse schrijver Luigi Pirandello werd op 28 juni 1867 geboren in de villa ‘Caos’ (chaos) in de buurt van Agrigento. Zie ook alle tags voor Luigi Pirandello op dit blog.

Uit: The Late Mattia Pascal (Translator’s Note door Arthur Livingston)

“Shall we say that the theatre of Pirandello is a higher and more perfect expression of his peculiar art than his tales or his novels? That has been said. And a certain body of fact is there to support such a contention. It is Pirandello’s drama that has won him world-wide recognition, whereas his prose work, though for thirty years it has held him in a high position in Italian letters, remained national in circulation and even in Italy was the delight of an elect few. Many of his comedies, besides, are reworkings of his short stories; as though he himself regarded the latter as incomplete expressions of the vision they contained. In the third place, one might say that since the novelty of Pirandello’s art consists rather in his method of dissecting life than in his judgment of life, his geometrical, symmetrical, theorematic situations are more vivid in the clashing dialogue of people on a stage than in the less animated form of prose narrative. These considerations do not all apply, however, to “The Late Mattia Pascal.”

That we have a first class drama in this
novel is evident from the fact that Pirandello himself used the amusing situation in the first part of the story as the theme of one of his Sicilian comedies: “Liolà”; and in a more important sense the book as a whole is to be counted among the sources that have inspired the “new” theatre in Italy . Chiarelli’s “The Mask and the Face” was a play that “made a school”; and that school, the “grotesque,” may be thought of as an offspring of “The Late Mattia Pascal.” The novel, also, falls naturally into a special place in the repertory of Pirandello’s more characteristic themes. It is a variation of the situation in “Henry IV”–where the mask, the fiction, is first offered by circumstances, then deliberately assumed, to be violently torn off in the case of Mattia Pascal, to be retained and utilized in the case of “Henry IV.”

Luigi Pirandello (28 juni 1867 – 10 december 1936)

Buste in Palermo

De Franse schrijver, filosoof en componist Jean Jacques Rousseau werd geboren in Genève op 28 juni 1712. Zie ook alle tags voor Jean-Jacques Rousseau op dit blog.

Uit: Les Confessions

“Je n’avais pas encore assez de raison pour sentir combien les apparences me condamnaient, et pour me mettre à la place des autres. Je me tenais à la mienne, et tout ce que je sentais, c’était la rigueur d’un châtiment effroyable pour un crime que je n’avais pas commis. La douleur du corps, quoique vive, m’était peu sensible; je ne sentais que l’indignation, la rage, le désespoir. Mon cousin, dans un cas à peu près semblable, et qu’on avait puni d’une faute involontaire comme d’un acte prémédité, se mettait en fureur à mon exemple, et se montait, pour ainsi dire, à mon unisson. Tous deux dans le même lit nous nous embrassions avec des transports convulsifs, nous étouffions et quand nos jeunes coeurs un peu soulagés pouvaient exhaler leur colère, nous nous levions sur notre séant, et nous nous mettions tous deux à crier cent fois de toute notre force: Carnifex, Carnifex, Carnifex.

Je sens en écrivant ceci que mon pouls s’élève encore; ces moments me seront toujours présents quand je vivrais cent mille ans. Ce premier sentiment de la violence et de l’injustice est resté si profondément gravé dans mon âme, que toutes les idées qui s’y rapportent me rendent ma première émotion, et ce sentiment, relatif à moi dans son origine, a pris une telle consistance en lui-même, et s’est tellement détaché de tout intérêt personnel, que mon coeur s’enflamme au spectacle ou au récit de toute action injuste, quel qu’en soit l’objet et en quelque lieu qu’elle se commette, comme si l’effet en retombait sur
moi. Quand je lis les cruautés d’un tyran féroce, les subtiles noirceurs d’un fourbe de prêtre, je partirais volontiers pour aller poignarder ces misérables, dussé-je cent fois y périr. Je me suis souvent mis en nage à poursuivre à la course ou à coups de pierre un coq, une vache, un chien, un animal que j’en voyais tourmenter un autre, uniquement parce qu’il se sentait le plus fort. Ce mouvement peut m’être naturel, et je crois qu’il l’est; mais le souvenir profond de la première injustice que j’ai soufferte y fut trop longtemps et trop fortement lié pour ne l’avoir pas beaucoup renforcé.

Là fut le terme de la sérénité de ma vie enfantine. Dès ce moment je cessai de jouir d’un bonheur pur, et je sens aujourd’hui même que le souvenir des charmes de mon enfance s’arrête là.”

Jean-Jacques Rousseau (28 juni 1712 – 2 juli 1778)

Standbeeld in Chambéry

De Duitse dichter en schrijver Otto Julius Bierbaum werd geboren op 28 juni 1865 in Grünberg. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2009.

Meine Frau unterm Ölbaum

Der Ölbaum: ein zarter Strauß, …
Wie aus grauen Seidenspitzen, …
Wie Silberschmiedarbeit sieht er aus,
Auf der schwarzblaue Edelsteine blitzen.

Stehst du darunter in dem Blumenkleide
Aus Indiens buddhabunter Seide,
Dann ist der ganze Garten ein Geschmeide.
Und, träume ich denn, was ich da seh?
Wen seh ich dort in Signor Bardis Haus
Vor seiner Staffelei im Türgevierte sitzen? –
Frate Giovanni da Fiesole!

Der weißen Kutte weite Ärmel sind
Den mageren Arm hinaufgeschlagen,
Und seine frommen braunen Augen fragen
Just seine Farbentiegel, ob für dich, mein Kind,
Sie auch genug der reinen Farben tragen.

Steh still, steh still! Und blicke klar und froh,
Gradaus, mich an! Aus deinen Augen lesen
Soll ferne Zeit noch, wie du gut und klar,
Wie schön und lauter du, wie treu und wahr
Dein starkes, liebevolles Herz gewesen!

Drum malt dich Fra Angelico.

Otto Julius Bierbaum (28 juni 1865 – 1 februari 1910)

De Amerikaanse schrijver, en biograaf Aaron Edward Hotchner werd geboren op 28 juni 1920 in St. Louis. Zie ook mijn blog van 28 juni 2007 en ook mijn blog van 28 juni 2009.

Uit: Paul and Me: Fifty-three Years of Adventures and Misadventures with My Pal, Paul Newman

„Paul Newman and I first met in 1955 in a funeral parlor on La Cienega Boulevard in Hollywood. There were sample coffins in the anteroom, but the large viewing room beyond had been stripped of its funereal paraphernalia and instead outfitted for the rehearsal of The Battler, a television drama I had written based on a Hemingway short story. It was my first television play and, as it turned out, it became a fortuitous launching pad for Paul’s career as well as my own. We were in this mortuary because NBC had run out of rehearsal space, and this bizarre spot was the best they could do.
Both Paul and I were at the start of our respective careers and each of us had come to a halt. Paul had been brought up in Shaker Heights, an affluent suburb of Cleveland. He had been in a dozen or so plays at Kenyon College, and after graduation he had performed in summer stock—once playing the gentleman caller in Tennessee Williams’s The Glass Menagerie. He later enrolled in Yale University School of Drama, where in Shaw’s Saint Joan he was required to weep onstage. As Paul told me years later, “The muscles contracted in my stomach, and immediately I tried to figure out some way to play the whole thing facing upstage. And then I thought, What an ass. I drag my family—I had married an actress I had met when I was in Woodstock summer theater and had a son with her—with only nine hundred dollars in the bank, all the way to Connecticut, and then think of all the ways I can cop out. At the time I was living in a boardinghouse, and I took that script downstairs to the boiler room and I said, Okay buddy, you are going to sit here until you find out where it is going to come from or you get out of this business right now. I did the part and my tears arrived on cue.”

A. E. Hotchner (St. Louis, 28 juni 1920)

De Engelse schrijver Eric Ambler werd geboren op 28 juni 1909 in Londen. Zie ook mijn blog van 28 juni 2009.

Uit: Judgment on Deltchev

“ Where treason to the state is defined simply as opposition to the government in power, the political leader convicted of it will not necessarily lose credit with the people. Indeed, if he is respected or loved by them, his death at the hands of a tyrannical government may serve to give his life a dignity it did not before possess. In that event his enemies may in the end be faced not by the memory of a fallible human being but by a myth, more formidable than the real man could ever have been, and much less vulnerable. His trial, therefore, is no formality, but a ceremony of preparation and precaution. He must be discredited and destroyed as a man so that he may safely be dealt with as a criminal. Sometimes he is induced to confess abjectly to the crimes of which he is accused; but unless he has himself been a member of the party that now seeks to destroy him, such confessions are not always believed by the people; and when, for example, he is the leader of an unliquidated opposition party, it is better to observe outwardly the old legal forms, to bring witnesses, produce evidence, and let him try to defend himself.
So it was with Nikolai Petkov in Bulgaria, with Julius Maniu and Ion Mihalache in Rumania, and with many other liberals in Eastern Europe. Petkov they hanged. Maniu and Mihalache were condemned to solitary confinement for life. When Yordan Deltchev’s trial took place, the pattern for such occasions had been already set.
The charges against him were of ’treason and the preparation of a terrorist plot to assassinate the head of the state’. The trial began before a People’s Court on the 11th of June. He was described in the indictment as ‘president of the Agrarian Socialist Party and formerly a member of the Provisional Government of National Unity’. In fact, he had been head of that government and also its Foreign Minister. He was still the leader of the only effective opposition to the People’s Party regime that remained.

Eric Ambler (28 juni 1909 – 22 oktober 1998)

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 28 juni 2007.

De Zwitserse dichter en schrijver Jürg Federspiel werd geboren op 28 juni 1931 in Kemptthal.

Lucille Clifton, Rafael Chirbes, Marcus Jensen, E. J. Potgieter, Kees Ouwens, Dawud Wharnsby

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Lucille Clifton overleed op 13 februari van dit jaar. Zie ook mijn blog van 27 juni 2009.

adam thinking

she

stolen from my bone

is it any wonder

i hunger to tunnel back

inside desperate

to reconnect the rib and clay

and to be whole again

some need is in me

struggling to roar through my

mouth into a name

this creation is so fierce

i would rather have been born

climbing

a woman precedes me up the long rope.

her dangling braids the color of rain.

maybe i should have had braids.

maybe i should have kept the body i started,

slim and possible as a boy’s bone.

maybe i should have wanted less.

maybe i should have ignored the bowl in me

burning to be filled.

maybe i should have wanted less.

the woman passes the notch in the rope

marked Sixty. I rise toward it, struggling,

hand over hungry hand.

memory

ask me to tell how it feels

remembering your mother’s face

turned to water under the white words

of the man at the shoe store. ask me,

though she tells it better than i do,

not because of her charm

but because it never happened

she says,

no bully salesman swaggering,

no rage, no shame, none of it

ever happened.

i only remember buying you

your first grown up shoes

she smiles. ask me

how it feels.

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

De Spaanse schrijver Rafael Chirbes werd geboren op 27 juni 1949 in Tabernes de Valldigna bij Valencia. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2008 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: Oude vrienden (Vertaald door Eugenie Schoolderman)

“‘Het kapitalisme zal vallen wanneer de bankiers elkaar beginnen te vermoorden, wanneer de generaals elkaar afslachten,’ zeg ik tegen Guzmán, en op dat moment bedenk ik opeens dat ik hier naartoe wilde en deze mensen terug wilde zien omdat dat betekende dat ik Elisa weer zou ontmoeten, dat ik weer met haar samen zou zijn, en ik schrik van die gedachte. Het boezemt me angst in dat te denken, maar ik denk het en zeg geschokt bij mezelf ‘nee, het kan niet daarom zijn geweest dat ik me zo uitgesloofd voor dit absurde etentje’. Naar Madrid komen met als enige bedoeling de punt van onze pinken op elkaar te leggen en met onze handen een kring op de ronde tafel te vormen, zodat er dan plotseling huiveringwekkende klopsignalen te horen zijn in het hout, een geluid zoals van voetstappen, de voetstappen van kapitein Ahab op het dek van de walvisvaarder; doffe voetstappen in de nacht die Elisa bewoont, en dat zij dan gaat praten, en zich materialiseert door al die energie die is vrijgekomen uit het verleden en zich weer aan mij vertoont; het gekristalliseerde verleden gestold tot de stem van de Commandeur, hard steen. De nacht snijdt als een donker mes in de dag. De eeuwige nacht dringt de onbeduidende, voorbijgaande nacht binnen. Ik zet die belachelijke gedachte van me af, ik denk aan wat de revolutie voor ons heeft betekend als vorm van ontzegging, met haar christelijke wortels. Ik denk: dit gedaan hebben en niet het andere, de christelijke opoffering. Werken, als je het niet voor je plezier doet, dan toch zeker uit vertwijfeling. Werk, een gevecht tegen de geest; het werk als vorm van vergeten, een strijd tegen de aftocht van de ziel. Ik verdedig me tegenover Guzmán en zijn zoons: ‘Wat me nog het minst interesseert van mijn werk is het geld. Snappen jullie het niet? Ik heb plezier in wat ik doe. Ik werk omdat werken het minst saaie is om te doen, heel wat minder saai dan je vermaken.’ En zo wordt de projectontwikkelaar de erfgenaam van de jongeman die Guzmán heeft gekend; maar ik weet dat dit hier, dit constante gevecht, geen echt lijden is, maar alleen wat ongemak, en dat het geen ander doel heeft dan de boel gaande te houden.”

Rafael Chirbes (Tabernes de Valldigna, 27 juni 1949)

De Duitse schrijver Marcus Jensen werd geboren op 27 juni 1967 in Hamburg. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2008 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: Oberland

“Alle Achtung: Nach ein paar Schrecksekunden, mit aufgerissenen Augen, fasse ich mich und feuere den Wind sogar an, ich Würmchen. Ich schreie ihm zu, noch stärker zu werden, höhere Wellen zu werfen in dieser Kraterlandschaft, komm her, komm her, irgendein Gebrüll stoße ich hervor, kriege keinen Ton mehr zustande, halte bloß den Mund offen. Für einen Moment ist das Schiff eingependelt, ich hebe die Arme, als hielte ich mich für einen Propheten. Schon pustet eine gezielte Böe die kleine Kindermasse gegen die Bordwand, das gibt einen satten Gongschlag. Die Fähre schwankt nach vorn, der geriffelte Metallboden gleitet unter mir weg, rollt mich heulendes Bündel ein paar Meter vorwärts, während ich käferartig mit Armen und Beinen rudere. Dann schaffe ich es, mich an der Reling hochzuziehen, an der Führungsschiene. Seespritzer fliegen über mein Gesicht wie ein Tränensturzbach, ich bibbere in den vollgesogenen Anorak. Bepackt mit eisigem Wasser, weinend, aber tapfer, Hand um Hand, gleite ich Richtung Bug, zur besten Aussicht.
Eigentlich gebe ich eine gute Figur ab, und perfekt wäre ich, wenn ich jetzt auf die Idee käme, mich abzustützen, Schwung zu nehmen und einfach seitwärts ins Meer zu hüpfen. Als müsste ich beim Sportunterricht, genannt Leibeserziehung, die verdammte Nummer am Barren turnen, ohne Hilfestellung: ausholen, rüber, freier Fall, platsch, und meine Lebensgeschichte dürfte vor der Zeit enden. Biographischer Schleichweg gefällig? Hier entlang. Stattdessen quäle ich mich Meter für Meter bis zur keilförmigen Spitze. Na los, weiter, mach dein Ding, sagte der Show-Käpt’n. In Sichtweite ragt der Wimpelmast aus dem Wetter, mit einer hilflos zuckenden deutschen Fahne dran.
Unter ihr schimmern Farbtupfer.
Vier gebauschte Gummimäntel, in denen Erwachsene stecken, mitten auf dem ungeschützten Vorderdeck, wo der Regen ihre Umrisse verwischt. Hinter dem Schiff blitzt es, Spot an, und die Saisonfarben der Zeit leuchten: das modische Müllabfuhr-Orange, das Hustenbonbon-Hellblau, und zweimal das Bundespost-Gelb. Die vier stehen um eine Seilwinde herum, halten ihre Hände zu einem Ring und jauchzen bei jeder Böe, die einen Salzwasserschauer über sie schüttet. Ich komme näher. Drei Männer und eine Frau. In der Gischt verblassen sie wie ein gestörtes Bild, strahlen wieder auf, wenn das Meer von ihren Jacken abfließt. Dann sehen sie mich. Die vier rufen etwas, umfassen ihre Schultern, beugen sich gemeinsam, bilden ein Sportlerknäuel, lachen gegen den Wind, was das Zeug hält:
»Eins!… Zwei!… Drei!«

Marcus Jensen (Hamburg, 27 juni 1967)

De Nederlandse schrijver Everhardus Johannes Potgieter werd geboren in Zwolle op 27 juni 1808. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2008 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: De letterkundige bentgenooten te Parijs

„Wanneer wij u verklaren, lezer, dat wij die woorden van één der grootste vernuften der zestiende eeuw, ook in onzen tijd, nog op Parijs toepasselijk houden, zult gij ons niet van het doel verdenken, u in Frankrijks hoofdstad eene school der zeden te willen doen zien. Zij was dit – indien wij de geschiedenis met vrucht lazen – zoo min in de dagen van den ridderlijken Frans I, als in die van den bijgeloovigen Karel IX; even weinig onder het bestuur van den grooten Hendrik, als onder dat van den grooten Lodewijk, en minst van alle tijden in de laatste levensdagen van den opvolger van dezen. Zoo gij ons vroegt, waarom zekere goede lieden te onzent, die het hevigst tegen het hedendaagsch Parijs uitvaren, bijna nooit van dat tijdperk spreken, wij zouden u antwoorden: ‘dewijl zij in de eerste Omwenteling geene Nemesis willen erkennen, die wraak nam over de gruwelen, toen bedreven.’ Wij zouden er bijvoegen: ‘dewijl de brave gemeente bij den naam van Robespierre siddert, zoo als onze voorzaten het bij het woord Ducdalf deden, en de menschen slechts groote kinderen zijn, die men het gemakkelijkst overtuigt, wanneer men hen bang heeft gemaakt.’ Doch wie weet, of gij het ons wel eens vraagt?

Pour revenir à nos moutons, hoe zoude Parijs in onze dagen een toonbeeld van voortreffelijkheid kunnen zijn? Veertig jaren in twist en strijd van allerlei meeningen doorgebragt, verdwaasden ook dáár meer hoofden, door overdreven begrippen, dan zij harten voor het goede, edele en schoone ontvlamden. Er worden maanden vereischt, om de hulk, die schipbreuk leed, in eenen dragelijken toestand te herstellen: pas het beeld op Frankrijk toe, waarvan Parijs het roer heeten mag, en beslis, indien gij het durft, hoe vele jaren er noodig zijn, om de sporen van zóó veel ongenade van stormen en golven uit te wisschen? Niets is gemakkelijker, dan er het oog met verachting van af te wenden; niets is onverstandiger tevens: want datzelfde Parijs is de modeprent van Europa; want van Stockholm tot Konstantinopel aapt men de zeden der Franschen na. Van daar, dat wij het niet ongepast houden, van tijd tot tijd, eenen blik op de tegenwoordige Fransche litteratuur te slaan, ter waarschuwing ja, voor het kwade, dat haar aankleeft, maar ook ter waardering van het goede, dat zij bezit.“

Potgieter (27 juni 1808 – 3 februari 1875)

De Nederlandse dichter Kees Ouwens werd geboren op 27 juni 1944 in Zeist. Zie ook mijn blog van 27 juni 2006 en ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2008 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Gisteren…

Gisteren was ik in de werkelijkheid van anderen
Naar anderen gemaakt is die natuurlijk zelf
Maar alle daden komen uit hun handen
En het is ze aan te zien waartoe zij dienen

Morgen zal alles verschillen van vandaag wijder
Dan hemelsbreed. En de anderen, verbeurd geworden,
Herkennen zich niet in de lateren. Maar of zij verblijven
Onder derden kunnen, is de vraag

En het antwoord woekert met de wildgroei van tentakels

Uit de diepten

Bij een huis stond ik stil.
Er brandde geen licht, noch
zag ik ramen, wel klonk een stem
als uit de diepten.
Uit de diepten steeg een schraal
gezang, was het dat
dat mijn oor verdoofde?
En vervolgens vervolgde ik
mijn weg. Hoe klonk dit grapje in
de zwartste duisternis? En stond
inderdaad dit plompverloren huis zo zonder raam
in de leegte, zonder licht?
Ach, geweeklaag, het is alom ellende
en diepste droefenis en over de
akkers galmt een klagerig gejank, want
ik kom daar aan en daar
en daar mijn bloedend hart
bevuilt mijn broek.

Kees Ouwens (27 juni 1944 – 24 augustus 2004)
Portret door Lucia Binnenkort

De Canadese dichter, singer-songwriter, performer en sociale activist. Dawud (David) Wharnsby Ali werd geboren op 27 juni 1972 in Kitchener, Ontario. Hij treedt vaak op scholen en universiteiten op, waarbij hij zich inzet voor tolerantie, diversiteit en sociale cohesie. Zie ook mijn blog van 27 juni 2009.

Let Me In On Your Secrets

Women give me loose-leaf sheets
of poetry to read.
Their hearts are open for me to explore.
I walk quietly through the rows of words,
my eyes groping the private parts of their past.
I am not the one to prescribe penance or provide therapy,
for I too am a romantic, lonely soul
in need of strong eyes to hold my paper,
and read my poem.

Dawud Wharnsby (Kitchener, 27 juni 1972)

Zie voor nog meer schrijvers van de 27^e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

Zsuzsanna Gahse, João Guimarães Rosa, Catherine Cookson, Gaston Bachelard, James Woodforde, Helen Keller

De Duitse schrijfster en vertaalster Zsuzsanna Gahse werd op 27 juni 1946 in Boedapest geboren. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2008 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: Nachher klappt es aber

„Die viel gerühmten guten und schlechten Nachrichten betreffen auch die Sprache, vielleicht sogar sie am ehesten (da doch solche Nachrichten nur mit Hilfe der Sprache mitgeteilt werden können).

Zuerst die schlechte Nachricht: Keine einzige Sprache kann alles ausdrücken.

Immer wieder verzweifelt man schier, weil man etwas Besonderes sagen möchte, aber es klappt nicht. Wörter fehlen, der richtige Satz fehlt, und nun geht die Suche los, die Untersuchung aller Wörter, die Versuchung, den erwünschten Satz einfach wieder aufzugeben, aber zum Schluss fällt einem (hoffentlich) ein halbwegs gutes neues Wort ein.

Damit ist schon gesagt, dass selbst die schlechte Nachricht positiv ist, denn die Sprache ist klug, erfinderisch, sie nähert sich gerne den Ideen der Redenden und lässt sich verändern. Und die von vornherein gute Nachricht ist, dass unsere oft als spröd bezeichnete deutsche Sprache, der man Kopflastigkeit und Kälte nachsagt, in Wirklichkeit elastisch ist, zudem ist sie lautmalerisch, bis hinein in ihre Welt der Buchstaben.

Das Wort kahl ist wirklich kahl, öd ist wirklich öd, rot ist rot und hängt mit rösten zusammen, das spürt jeder, auch wenn er nicht daran denkt.

Wimmern, winseln, quieken sind einleuchtende Beispiele für die Lautmalerei; drei Beispiele aus einer endlos langen Reihe. Auch stur ist ein gutes Wort, weil da förmlich zu sehen ist, wie sich jemand bockig sträubt, um nicht viel denken zu müssen.

Stur also. Und stehen, stecken, starren, Stock, Stapel, stellen, stumm; bei jedem einzelnen ST-Wort stolpert und stockt die Bewegung, man hört es, spürt es auch im Mund. Dieses ST ist ein gelungener alter Doppellaut, der nie korrigiert werden musste und der ein uraltes indogermanisches (indoeuropäisches) Grundgefühl transportiert. Er taucht auch im italienischen stare auf, im englischen to stay, im russischen stajatj.“

Zsuzsanna Gahse (Boedapest, 27 juni 1946)

De Braziliaanse schrijver João Guimarães Rosa werd geboren op 27 juni 1908 in Cordisburgo, Minas Gerais. Zie ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: The Audacious Mariner (Vertaald door J.L. Taylor en Harriet De Onis)

„The Aldacious Mariner, he did infirmly go off to discover the other places. He went in a ship, and skulduggery, too. He went on his own. The places were far-off, and the sea. The Aldacious Mariner at first missed his mother, his brothers and sisters, his father. He didn’t cry. He did duly have to go. He said: — ‘Will you forget me?’ His ship, the day came for it to leave. The Aldacious Mariner stood waving his white handkerchief, extrinsically, from inside the ship’s going away. The ship went from being near to being far off, but the Aldacious Mariner didn’t turn his back on the people, away from them. The people were actually waving white handkerchieves too. In the end, there was no more ship to be seen, there was only the sea that was left. Then one of them thought and said: — ‘He’s going to discover the places that we’re never going to discover…’ Then, so then, another person said: — ‘He’s going to discover the places, then he’s never going to come back…’ Then yet another one thought and thought, spherically, and said: — ‘So, he must be a bit angry with us, deep down, without knowing it…’ Then they all cried, ever so much, and went home sadly to have their dinner…“

João Guimarães Rosa (27 juni 1908 – 19 november 1967)

De Engelse schrijfster Catherine Cookson (pseudoniem van Kate McMullen) werd geboren in Tyne Dock, County Durham op 27 juni 1906. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: Kate Hannigan’s Girl

„Annie stood gripping her bicycle and staring wide-eyed at the tall, auburn-haired boy leaning nonchalantly across his saddle.
‘What did Cathleen Davidson tell you?’ she asked.
‘Well, if I tell you you’ll jump down my throat.’
‘No I won’t.’ Without taking her eyes from his she flicked her head from side to side, throwing the long silvery plaits over her shoulders.
‘Your hair’s marvellous,’ he said.
‘What did Cathleen say about me?’ Annie asked again, a nervous tremor passing over her face.
‘Well, if I tell you, will you promise to go with me?’
‘Go with you? Oh, I can’t.’ Annie stared at him, aghast. ‘You’re nearly sixteen. And…and there’s Cathleen.’
‘Oh, very well.’ He shrugged his shoulders and ran his hand through his wavy hair.
‘Yes I will. All right, then, Brian.’ The words came with a rush.
‘Well…’ His eyes moving over her face, from the fringe above the wide green eyes to the large, curving mouth, Brian was savouring the effect of his coming words: ‘Well, she said your mother and stepfather aren’t really married.’
‘What!’ This was new; she hadn’t expected to hear this.
‘That’s what she said.’
‘Oh, the wicked thing. They are married; I was there when they were married. It was the day after New Year’s Day, nearly four months ago.’
‘Were you really there?’
‘Yes, I was!’ she said with emphasis.“

Catherine Cookson (27 juni 1906 – 11 juni 1998)

De Franse filosoof en dichter Gaston Bachelard werd geboren op 27 juni 1884 in Bar-sur-Aube. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: Le Droit de rêver

„“Pour un philosophe, les premières pages de son livre sont difficiles et graves, car elles l’engagent trop. Le lecteur les veut pleines, claires, rapides, faute de quoi il les taxe de littérature. Le lecteur veut aussi qu’elles lui paraissent directes, c’est-à-dire rattachées à ses propres problèmes, ce qui suppose un accord des esprits, accord que la tâche du philosophe est précisé- ment de mettre en question. La première page est à peine achevée, et voici le fil en filière. On n’a plus le temps de se reprendre, de rectifier, de recommencer. Et, pourtant, si la philosophie est l’étude des commen- cements, comment s’enseignera-t-elle sans de patients recommencements ? Dans l’ordre de l’esprit, com- mencer, c’est avoir la conscience du droit de recom- mencer. La philosophie est une science des origines voulues. A cette condition, la philosophie cesse d’être descriptive pour devenir un acte intime.”

Gaston Bachelard (27 juni 1884 – 16 oktober 1962)

De Engelse dagboekschrijver en geestelijke James Woodforde werd geboren in Ansford op 27 juni 1740. Zie en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: The Diary of a Country Parson 1758 – 1802

„I walked up to the White Hart with Mr. Lewis and Bill to see a famous Woman in Men’s Cloaths, by name Hannah Snell, who was 21 years as a common soldier in the Army, and not discovered by any as a woman. Cousin Lewis has mounted guard with her abroad. She went in the Army by the name of John Gray. She has a pension from the Crown now of 18. 5. 0 per annum and the liberty of wearing Men’s Cloaths and also a Cockade in her Hat, which she still wears. She has laid in a room with 70 soldiers and not discovered by any of them. The forefinger of her right hand was cut of by a Sword at the taking of Pondicherry. She is now about 60 yrs of age and talks very sensible and well, and travels the country with a Basket at her back, selling Buttons, Garters, laces etc. I took 4 Pr of 4d Buttons and gave her 0. 2. 6. (21 May 1778).“

James Woodforde (27 juni 1740 – 1803)

De Amerikaanse schrijfster Helen Keller werd geboren in Tuscumbia, Alabama op 27 juni 1880. Zie ook mijn blog van 27 juni 2007 en ook mijn blog van 27 juni 2009.

Uit: The Story of My Life

It is with a kind of fear that I begin to write the history of my life. I have, as it were, a superstitious hesitation in lifting the veil that clings about my childhood like a golden mist. The task of writing an autobiography is a difficult one. When I try to classify my earliest impressions, I find that fact and fancy look alike across the years that link the past with the present. The woman paints the child’s experiences in her own fantasy. A few impressions stand out vividly from the first years of my life; but “the shadows of the prison-house are on the rest.” Besides, many of the joys and sorrows of childhood have lost their poignancy; and many incidents of vital importance in my early education have been forgotten in the excitement of great discoveries. In order, therefore, not to be tedious I shall try to present in a series of sketches only the episodes that seem to me to be the most interesting and important.
I was born on June 27, 1880, in Tuscumbia, a little town of northern Alabama.
The family on my father’s side is descended from Caspar Keller, a native of Switzerland, who settled in Maryland. One of my Swiss ancestors was the first teacher of the deaf in Zurich and wrote a book on the subject of their education-rather a singular coincidence; though it is true that there is no king who has not had a slave among his ancestors, and no slave who has not had a king among his.
My grandfather, Caspar Keller’s son, “entered” large tracts of land in Alabama and finally settled there. I have been told that once a year he went from Tuscumbia to Philadelphia on horseback to purchase supplies for the plantation, and my aunt has in her possession many of the letters to his family, which give charming and vivid accounts of these trips.
My Grandmother Keller was a daughter of one of Lafayette’s aides, Alexander Moore, and granddaughter of Alexander Spotswood, an early Colonial Governor of Virginia. She was also second cousin to Robert E. Lee.”

Helen Keller (27 juni 1880 – 1 juni 1968)

Jacqueline van der Waals, Aimé Césaire, Yves Beauchemin, Elisabeth Büchle, Laurie Lee, Pearl S. Buck

De Nederlandse dichteres Jacqueline Elisabeth van der Waals werd geboren op 26 juni 1868 in Den Haag. Zie ook alle tags voor Jacqueline van der Waals op dit blog.

Liefdehonger

Ik heb zulk een honger naar liefde,
Toch spreek ik er niemand van.
Mijn hart is zo trots, dat ik niemand
Er iets van vertellen kan.

Waarom is dat hart zo hoogmoedig,
En toont het zijn armoede niet?
Men geeft toch zo graag van zijn weelde,
Als men honger en armoede ziet.

Eén enkele blik was voldoende,
Een blik, die ’t verlangen verraadt.
Een hand tot ontvangen geopend,
Een hart, dat zich weldoen laat.

Maar Hoogmoed verbiedt mij die houding,
Hij is voor een weigering bang
En dwingt mij zo rustig te lopen,
Met kalm, zelf genoegzame gang.

En ondertussen versmacht ik
Naar liefde. Maar waartoe die klacht?
De trots, die mij eenzaam doet lijden,
Die geeft ook tot lijden de kracht.

Wanklank

Dagelijks meer eerzuchtig
En minder in staat tot iets groots,
Telkens wanhopender roepend
Om kracht of de kalmte des doods,
Dagelijks vuriger wenschend
Naar schoonheid, gezondheid en vreugd,
Dagelijks ouder en bleeker,
En verder van blijdschap en jeugd –
Ik zit in de bloeiende velden,
Die schittren van zonneschijn,
En alles is jeugdig en vrolijk –
Ik schaam mij hier buiten te zijn!

Jacqueline van der Waals (26 juni 1868 – 29 april 1922)

De Afrocaraïbische schrijver en politicus Aimé Césaire werd geboren op 26 juni 1913 in Basse-Pointe, Martinique. Zie ook alle tags voor Aimé Césaire op dit blog.

Partir

Comme il y a des hommes-hyènes et des hommes-
panthères, je serais un homme-juif
un homme-cafre
un homme-hindou-de-Calcutta
un homme-de-Harlem-qui-ne-vote-pas

l’homme-famine, l’homme-insulte, l’homme-torture
on pouvait à n’importe quel moment le saisir le rouer
de coups, le tuer – parfaitement le tuer – sans avoir
de compte à rendre à personne sans avoir d’excuses à présenter à personne
un homme-juif
un homme-pogrom
un chiot
un mendigot

mais est-ce qu’on tue le Remords, beau comme la
face de stupeur d’une dame anglaise qui trouverait
dans sa soupière un crâne de Hottentot?

Tam-tam de nuit

train d’okapis facile aux pleurs la rivière aux doigts charnus fouille dans le cheveu des pierres mille lunes miroirs tournants mille morsures de diamants mille langues sans oraison fièvre entrelacs d’archet caché à la remorque des mains de pierre chatouillant l’ombre des songes plongés aux simulacres de la mer

Aimé Césaire (26 juni 1913 – 17 april 2008)

De Canadese schrijver Yves Beauchemin werd geboren op 26 juni 1941 in Rouyn-Noranda, Quebec. Zie ook alle tags voor Yves Beauchemin op dit blog.

Uit: Du sommet d’un arbre

22 février 1983

L’effet d’hélicoptère

Je devais avoir 8 ou 9 ans. C’était l’été. Le soir commençait à tomber. Je jouais dehors, devant la maison, avec mon frère et des amis, sur le chemin bordé de sable fin qui traversait le village. Le soleil couchant nous cuisait la peau. Nos cheveux étaient mouillés de sueur. J’entrai dans la cuisine prendre un verre d’eau.

Mon père ou ma mère avait installé sur notre nouveau combiné Électrohome – orgueil de la famille – la Cinquième de Beethoven dirigée par Toscanini. C’était encore l’époque des 78 tours. Je revois encore le gros album à couverture cartonnée qui contenait les quatre disques de la symphonie. Un artiste à tendances quelque peu hystériques l’avait illustré en aplats aux couleurs vives. Beethoven, l’air sinistre, se promenait courbé dans la tempête, les mains ramenées dans le dos. Derrière lui, la foudre venait de frapper un arbre noir et dénudé sur le haut d’une colline.

À mon irruption dans la cuisine, tout essouflé, la gorge comme du carton , à des milliers d’années-lumière de ce monsieur Beethoven de Vienne et de ses ennuis psycho-météorologiques, le deuxième mouvement commençait, cette espèce de marche solennellle, émouvante et recueillie que je me suis répétée dans ma tête des milliers de fois sans jamais me lasser. J’arrêtai net au milieu de la cuisine et, mine de rien, me mis à écouter. Jamais je n’avais rien senti de pareil. Je connaissais le plaisir de la lecture. Mais il s’agit d’un plaisir lent, qui se construit page après page en nous, indifférent à nos yeux affamés qui voudraient dévorer le livre d’un coup. Tandis que là…c’était l’extase…l’impression de posséder la terrre et les étoiles, de dépasser le temps…Une foule de choses mystérieuses,
d’une beauté incroyable, se déroulaient simultanément en moi….Un orchestre (je ne savais probablement pas à l’époque ce que ce mot voulait dire), cette machine humaine si puissante et si étrange, télécommandée par monsieur Beethoven de Vienne, racontait quelque chose d’infiniment simple et complexe à la fois, qui avait figé sur place dans son village d’Abitibi un petit garçon de 8 ans aux souliers remplis de sable.

Yves Beauchemin (Rouyn-Noranda, 26 juni 1941)

De Duitse schrijfster Elisabeth Büchle werd geboren op 26 juni 1969 in Trossingen, Baden-Württemberg. Zie ook alle tags voor Elisabeth Büchle op dit blog.

Uit: Im Herzen die Freiheit

„Fröhliche Tanzmusik drang vom Park ins Foyer und lockte die neu eintreffenden Gäste hinaus. Das Klirren des Geschirrs und das glockenhelle Lachen einiger junger Frauen war bereits zu hören und die fröhlich tanzenden Lichter der im Park aufgehängten bunten Papierlampions, die bis in die Eingangshalle hineinschienen, taten ihr Übriges, um den beiden jungen Männern zu zeigen, wo sie erwartet wurden.

Der etwas Schmächtigere der beiden hängte seinen Hut an einen der dafür vorgesehenen Haken und fuhr sich mit beiden Händen durch die blonden Locken – ein vergeblicher Versuch, diese ein wenig zu bändigen. Sein Begleiter grinste ob dieser Bemühungen.

„André! Wunderbar, dass du es doch noch einrichten konntest, zur Hochzeit meiner Tochter zu kommen.“ Raphael Leroux kam auf die beiden zu. „Herzlich willkommen im Hause Leroux. Ich weiß, Dominique wäre sehr enttäuscht gewesen, wenn du ihrer Einladung nicht hättest nachkommen können.“

„Dominique sicherlich, Raphael. Doch wie sieht es mit ihrem Ehemann aus?“

„Wir müssen ihm ja nicht verraten, dass seine Frau jahrelang für dich geschwärmt hat, nicht wahr, André?“

„Lieber nicht. Ich möchte nicht, dass sich der glückliche Bräutigam gezwungen sieht, an seinem Hochzeitstag ein Duell auszufechten“, lachte André und wandte sich seinem Begleiter 60 zu, der das kurze Gespräch aufmerksam verfolgt hatte. „Du erinnerst dich sicher an Mathieu Bouchardon, Raphael?“

„Aber sicher! Madame Bouchardons Enkel. Herzlich willkommen in New Orleans und im Hause Leroux, Monsieur Bouchardon. Sie waren lange fort.“

„Das stimmt, Monsieur Leroux. Ich war beinahe noch ein Kind, als ich zu meiner Schwester und deren Familie nach New York gezogen bin.“

„Aber New Orleans lockt immer wieder, nicht wahr?“

„Die Stadt und natürlich auch meine Großmutter, die nicht mehr die Jüngste ist – wobei sie mir diese Bemerkung sicherlich nicht verzeihen würde, Monsieur.“

Raphael lachte und nickte. Mathieu Bouchardons Großmutter war im Vieux Carré* als sehr energische Frau bekannt.“

„Bitte, gehen Sie doch schon in den Garten. Ich muss noch kurz nach oben und nach meiner Frau sehen.“ Der Hausherr deutete einladend auf die offen stehende Terrassentür und verschwand dann über die Stufen in den oberen Stock.“

Elisabeth Büchle (Trossingen, 26 juni 1969)

De Engelse dichter en schrijver Laurence Edward Alan “Laurie” Lee werd geboren in Stroud, Gloucestershire op 26 juni 1914. Zie ook alle tags voor Laurie Lee op dit blog.

Apples

Behold the apples’ rounded worlds:
juice-green of July rain,
the black polestar of flowers, the rind
mapped with its crimson stain.

The russet, crab and cottage red
burn to the sun’s hot brass,
then drop like sweat from every branch
and bubble in the grass.

They lie as wanton as they fall,
and where they fall and break,
the stallion clamps his crunching jaws,
the starling stabs his beak.

In each plump gourd the cidery bite
of boys’ teeth tears the skin;
the waltzing wasp consumes his share,
the bent worm enters in.

I, with as easy hunger, take
entire my season’s dole;
welcome the ripe, the sweet, the sour,
the hollow and the whole.

Milkmaid

The girl’s far treble, muted to the heat,
calls like a fainting bird across the fields
to where her flock lies panting for her voice,
their black horns buried deep in marigolds.

They climb awake, like drowsy butterflies,
and press their red flanks through the tall branched grass,
and as they go their wandering tongues embrace
the vacant summer mirrored in their eyes.

Led to the limestone shadows of a barn
they snuff their past embalmed in the hay,
while her cool hand, cupped to the udder’s fount,
distils the brimming harvest of their day.

Look what a cloudy cream the earth gives out,
fat juice of buttercups and meadow-rye;
the girl dreams milk within her body’s field
and hears, far off, her muted children cry.

Laurie Lee (26 juni 1914 – 13 mei 1997)

De Amerikaanse schrijfster Pearl S. Buck werd geboren in Hillsboro West-Virginia, op 26 juni 1892. Zie ook alle tags voor Pearl S. Buck op dit blog.

Uit: Of Men and Women

“Curriculum subjects in themselves will have to be revised. History, for example, has always been taught as the work of man. When woman appears in it she is either a queen, of little practical use, or a rebel smashing up furniture or praying in saloons. The truth has never been told about women in history: that everywhere man has gone woman has gone too, and what he has done she has done also. Women are ignorant of their own past and ignorant of their own importance in that past. In curiosity a few months ago I asked a haphazard score of women of my acquaintance if they had heard of Elizabeth Cady Stanton. Only one had even heard her name, and she had no recollection of more. Yet only a generation ago Elizabeth Cady Stanton was called the greatest woman in the United States, and by some the greatest in the world. If women are as ignorant as this of themselves they can scarcely expect men to know more. But if the aim of education is to be enlightening of men and women about each other, of course history must be taught truthfully about both, and truthfully rewritten.

Psychology, as another example, should be taught with definite consideration of mental differences between men and women, with though given and research made over a space of time as to whether such differences are based upon physiology or environment, and whether they are permanent. There should be anxiety to prove nothing between men and women, but merely to discover the truth about each other. This new education of men and women for each other would remove the tedious rivalry which now poisons so much of the relationship between the sexes. Women need not be anxious to prove themselves superior to men, nor eager to prove all women inferior to men because they fear they themselves are inferior. And men need not be anxious to prove themselves superior to all women out of the fear that they are not. It will be taken for granted that such superiorities and inferiorities are to be found only in individuals and that no one is doomed by sex.“

Pearl S. Buck (26 juni 1892 – 6 maart 1973)
Hier met een Welcome House adoptiekind in de jaren 1960

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne

Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.

Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem ‘de man die sneller schrijft dan God kan lezen’. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: “Kind van stad en land” (1936), “Meneer Visser’s hellevaart” (1936), “Ierse nachten” (1946), “De toekomst de religie” (1947), “Pastorale 1943” (1948), “De koperen tuin” (1950), “Ivoren wachters” (1951), “Essays in duodecimo” (1952) en “Het genadeschot” (1964).

Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle “Gefallen”. Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond – hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar – besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de ‘Duitse ziel’ in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull

De Nederlandse dichter Jakobus Cornelis Bloem werd geboren op 10 mei 1887 in Oudshoorn. Bloem stamde uit een stijlvolle, patricische familie. Op 12 mei 1921 verscheen eindelijk Het verlangen, vooral dank zij de krachtdadige hulp van zijn vriend Jan van Krimpen, die ook de typografie verzorgde In 1925 ontmoette Bloem de 19-jarige Clara Eggink. Het volgende jaar trouwden zij. Vrijwel tegelijk met de geboorte van hun zoon Wim op 8 september 1927 werd Bloem ontslagen bij de NRC. In mei 1928 werd Bloem benoemd tot griffier aan het kantongerecht De Lemmer, uit welk ‘Friesch Cayenne’ hij in 1931 werd overgeplaatst naar Breukelen. Afgezien van kleine opflakkeringen in 1924/25 en 1929 (samen vijf verzen), duurde het tot 1930 voor hij weer ‘aan de schrijverij’ raakte. Dit resulteerde in het jaar daarop in de bundel Media vita. Tussen 1934 en 1937, maar vooral in dat laatste jaar, schreef Bloem de verzen die uitkwamen als De nederlaag. Zijn Verzamelde gedichten verschenen in 1947, al spoedig enige malen herdrukt, en daarmee kwam eindelijk ook de officiële erkenning van zijn dichterschap: Constantijn Huygens-prijs (1949), P.C. Hooftprijs (1952), en ten slotte de grote Prijs der Nederlandse Letteren (1965). Na een langdurige ziekte die hem volstrekt hulpbehoevend maakte, overleed Bloem op 10 augustus 1966. Hij werd begraven in Paasloo (Overijssel).

Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid’. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.

K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.