Billy Collins, Eveline Hasler, Wolfgang Bächler, Albrecht Goes, Karel Poláček, Nicholas Monsarrat, Hans Grimm

De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.

Another Reason Why I Don’t Keep A Gun In The House

The neighbors’ dog will not stop barking.
He is barking the same high, rhythmic bark
that he barks every time they leave the house.
They must switch him on on their way out.

The neighbors’ dog will not stop barking.
I close all the windows in the house
and put on a Beethoven symphony full blast
but I can still hear him muffled under the music,
barking, barking, barking,

and now I can see him sitting in the orchestra,
his head raised confidently as if Beethoven
had included a part for barking dog.

When the record finally ends he is still barking,
sitting there in the oboe section barking,
his eyes fixed on the conductor who is
entreating him with his baton

while the other musicians listen in respectful
silence to the famous barking dog solo,
that endless coda that first established
Beethoven as an innovative genius.

Billy Collins (New York, 22 maart 1941)

Lees verder “Billy Collins, Eveline Hasler, Wolfgang Bächler, Albrecht Goes, Karel Poláček, Nicholas Monsarrat, Hans Grimm”

Gabrielle Roy, Ludvík Kundera, Léon Deubel, Edward Moore, Karel Poláček, Nicholas Monsarrat, Hans Grimm

De Canadese schrijfster Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2009 en ook mijn blog van 22 maart 2010. 


Uit: Children of My Heart


„Now I recognized him: an immigrant from the Abruzzi who had recently come to our town. As yet unable to find work in his own trade of upholsterer, he was doing odd jobs here and there. This was why I had seen him one day in our neighbourhood, digging up a patch of ground. I remembered that his little son has been with him, trying to help, that the two never stopped talking as they worked, no doubt spurring each other on, and that this murmur in a foreign tongue, at our fields’ edge, had seemed to have a special charm.

I went over to them with the very best smile I could muster. As I came near, the child cried out in terror and clung even more desperately to his father, who trembled on contact. I could see that he wouldn’t be much help. On the contrary, with his caresses and soft words he did nothing but keep alive the hope that he might weaken. And in fact the father began to plead with me. Since the boy was so unhappy, wouldn’t it be better to take him home just this once, and try again this afternoon or tomorrow morning, when he’d have time to explain what a school was.

I saw them hanging on my decision, and took my courage in my two hands: “No, when you have to make the break, it doesn’t help to wait.”

The father lowered his eyes, obliged to admit I was right. Even between the two of us we had trouble detaching the child; as soon as we loosened the grip of one hand it slipped away to grasp another handful of the father’s clothing. The odd thing was that while he continued to cling to his father he was furious with him for taking my side, and through his tears and hiccups was calling him a heartless wretch, or words to that effect.“



Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)



Lees verder “Gabrielle Roy, Ludvík Kundera, Léon Deubel, Edward Moore, Karel Poláček, Nicholas Monsarrat, Hans Grimm”

Gabrielle Roy, Léon Deubel, Edward Moore, Hans Grimm, Ludvík Kundera, Karel Poláček, Nicholas Monsarrat

De Canadese schrijfster Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2009.


Uit: Windflower


The rugged land, so naked under its persistent sky, had no shelter anywhere to offer love. Even the summer night, which scarcely darkens here, was not a refuge.
Over towards the white men’s village, it was true, there was the old hangar abandoned by the air charter company, with its tumbledown roof, but two fierce dogs had just been posted there.
The Eskimo parents themselves, with their indulgent natures, might not have offered much opposition to meetings between their daughters and the young Americans stationed in the region. But where could they be together? The cabins almost never contained a bedroom or even a real bed. Lovemaking must be conducted, most of the time, in haste, under the derisive eye of some witness. Deprived of mystery, it was thus, here even more than elsewhere, reduced to what is said to be its essential. Human beings coupled at times like the animals, as they chanced to meet, on the harsh moss of the tundra, exposed to the pitiless sky.
Some of the bolder gi’s had tried, with the connivance of the sentries, to bring girls into their barracks. This had gone so badly for them that even the Eskimo parents had been startled. Such a punishment for something that was after all only natural!
So the pure terrible country, which lies open from one end to the other had, you might say, neither time nor place favourable to love. Except, in a pinch, the faint dip in the ground midway between the army barracks and the Eskimo village that stretched at some length along the shore of the Koksoak River. In this partly sheltered hollow a little earth, come from no one knew where, had gathered through the years. Not very much, just a finescanty layer, but grasses had eventually managed to take root there and, later, trees. Trees? Well, poor midget trees, small sickly creatures, at once childish-looking and very old, wrinkled all over. On the other hand, they grew stiflingly close, they too driven by that inexorable law of nature: the more hostile the conditions, the fiercer the struggle to multiply.“



Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)


De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2009.


Deux Ombres


J’étais ton amie, tu étais mon frère,

Les yeux secs des sables des même déserts ;

Tu t’appuyais sur mon épaule engourdie,

Me parlant sans cesse de ton amour enfui.


Parfois une inquiétude voilait ton regard,

Pourquoi nous être rencontrés si tard ?

Je disais des mots doux pour apaiser tes nuits,

Tu caressais ma nuque et j’étouffais mes cris ;


Les poisons mortels avaient fait leur chemin

Insufflant en nos veines leurs noirs desseins.

Nous fûmes deux tout en n’étant qu’un,

Sur les routes, les mers,  aux mille parfums,


Loin le voyage qui mène nulle part.

Je voyais, sans y voir, à travers ton regard.

Et puis tout s’arrêta : le bruit, les choses,

Les souvenirs lancinants aux parfums de roses.


Ta main dans la mienne a cessé de trembler

La pendule de ton cœur venait de s’arrêter.

J’ai cessé d’avancer, à tes côtés perdus ;

J’ai laissé le vent sécher ma peau nue,


Jusqu’au bout je t’ai voulu accompagner ;

Et mes larmes aux tiennes mêlées

Ont formé comme des nues au ciel bleu Amour,

Ton ombre à la mienne,  pour toujours.


Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)
Buste van Léon Deubel in Belfort



De Engelse schrijver Edward Moore werd geboren in Abingdon, Berkshire op 22 maart 1712. Zie ook mijn blog van 22 maart 2009.


Uit: The Gamester



Written and spoken by Mr. GARRICK.


Like fam’d La Mancha’s knight, who launce in hand,

Mounted his steed to free th’ enchanted land,

Our Quixote bard sets forth a monster-taming,

Arm’d at all points, to fight that hydra–GAMING.

Aloft on Pegasus he waves his pen,

And hurls defiance at the caitiff’s den.

The _First_ on fancy’d giants spent his rage,

But _This_ has more than windmills to engage:

He combats passion, rooted in the soul,

Whose pow’rs, at once delight ye, and controul;

Whose magic bondage each lost slave enjoys,

Nor wishes freedom, though the spell destroys.

To save our land from this MAGICIAN’s charms,

And rescue maids and matrons from his arms,

Our knight poetic comes. And Oh! ye fair!

This black ENCHANTER’s wicked arts beware!

His subtle poison dims the brightest eyes,

And at his touch, each grace and beauty dies:

Love, gentleness and joy to rage give way,

And the soft dove becomes a bird of prey.

May this our bold advent’rer break the spell,

And drive the _demon_ to his native hell.



Edward Moore (22 maart 1712 – 1 maart 1757)
Abingdon, Town Hall (Geen portret beschikbaar)


De Duitse schrijver en publicist Hans Grimm werd op 22 maart 1875 geboren in Wiesbaden. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2009.


Uit: Grimm ohne Glocken (Studie van Manfred Franke over Hans Grimm)


Wer war Hans Grimm? – Heutzutage ist der Name dieses Schriftstellers (1875-1959) nur noch wenigen bekannt, „Volk ohne Raum” dagegen noch vielen geläufig, als ein auch in den „Büchmann” aufgenommenes Schlagwort, nicht als Titel des Buches, das 1356 Seiten umfasst und in mehreren Auflagen gedruckt wurde. Etwa 1 Million Exemplare sollen verkauft worden sein. Kein Wunder, dass der Bekanntheitsgrad Grimms auf dieses Buch zurückgeht. Noch weniger erstaunlich, dass die Nationalsozialisten sich des schlagwortartigen Buchtitels bemächtigten, konnte er doch geopolitisch eingesetzt werden. „Volk ohne Raum” wurde zur Devise für die spätere Eroberungspolitik Hitlers, vor allem in Polen und der UdSSR.

 Aus seinem antidemokratischen und antiliberalen Denken hat Grimm nie ein Hehl gemacht. Seit 1927 mit Goebbels freundschaftlich verbunden, wurde Grimm 1933 zum Senator der Preußischen Akademie der Künste ernannt und war zwischen 1933 und 1935 Präsidialrat der Reichsschrifttumskammer. Diese Ämter brachten es mit sich, dass er oft um Hilfe und Rat gebeten wurde, die er bereitwillig gab, ohne dabei politische Rücksichten zu nehmen. Ab 1934 veranstaltete Grimm – ohne parteiliche Erlaubnis – die „Lippoldsberger Dichtertreffen”. Zu ihnen lud er damals renommierte Autoren ein.“



Hans Grimm (22 maart 1875 – 27 september 1959)


De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.en ook mijn blog van 22 maart 2008


Uit: Adieu Musen: Anthologie des Poetismus


“wir machen einen langen umweg bis zum café daliborka / bestellt grünen absinth sich unten in der ecke bei den billards / und lange rezitiert er dann gedichte / sein kopf zurückgebeugt nach hinten / ich sehe seine weiße kaum wahrnehmbare sommersprossenhaut / und fein gewelltes haar das er zurückwirft mit der kopfbewegung / er gliedert wunderschön die worte läßt lange sie im mund zergehen / dann an der ecke am kleinseitner ring machen wir halt / als ob ins federchen er blasen würde auf der hand fällt das wort gott / und heuer fühl ich mehr als nach dem einem jahr in seinem ausdruck das verkrampfte / hustete blut was er uns streng verheimlicht / ist böse auf konstantin biebl der’s uns sagte / ich weiß es nicht warum wir zur santoska gehen / wir fahren beide über sommer weg nach seiner rückkehr ist er noch bedrückter / zwei monate darauf am quai streiten wir heftig über das theater / er muß sich auf das zweite staatsexamen vorbereiten / dann haben wir uns nie wieder gesehen / er teilte mit uns nicht die ära der glückseligkeit herbstende 22 / wir gehen in das café slavia / bezaubert vom lyrismus charlie chaplins und bersons plakat



Ludvík Kundera (Brünn, 22 maart 1920)


Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 22 maart 2007.


De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau.


Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 22 maart 2009.


De Engelse schrijver Nicholas Monsarrat werd geboren op 22 maart 1910 in Liverpool.


Arnold Sauwen, Billy Collins, Wolfgang Bächler, Albrecht Goes, Nicholas Monsarrat, Érik Orsenna, Gabrielle Roy, Eveline Hasler, Léon Deubel, Edward Moore, Hans Grimm, Karel Poláček, Ludvík Kundera

De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook mijn blog van 11 mei 2006 en mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008.




‘k Zit zoo vaak in ‘t avondgrauwen

over ‘t veld naar u te schouwen,

waar ge nog in gouden schijn

ligt te scheemren, dorpje mijn!


Boven uwe roode daken

zie ‘k uw hoogen toren waken,

die de schaduw van zijn kruis

afwerpt op mijn vaderhuis.


‘k Hoor van ver uw klokken galmen,

feestlijk soms als vreugdepsalmen

en soms klagend, naar en droef,

als toen men mijn kind begroef.


Klokken, over weide en akker

luidt ge mijne jonkheid wakker,

luidt ge in klanken, droef van zin,

mij uw stillen weemoed in.


Wen uw bronzen stemmen, klokken,

‘t landvolk naar zijn haardste lokken,

is ‘t als riepen zij mij me

naar mijn dorp, in de avondvre.


Moeder wachtte eens op den drempel

daar van ‘t huis, haar liefdetempel…

Wie heet mij nog wellekom,

vader, n dat heiligdom?


‘k Ben als een die, ‘t land ontweken,

weerkeert ongekend ter streke

en voor geen vriendenhuis of hut

‘t stof van zijne voeten schudt.


Liefde, vriendschap… zij verdorden…

Dorp, ik ben u vreem
d geworden;

maar uw verre klokkenklank

roert me diep, mijn leven lang.




Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)


De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008.


The Best Cigarette


There are many that I miss

having sent my last one out a car window

sparking along the road one night, years ago.


The heralded one, of course:

after sex, the two glowing tips

now the lights of a single ship;

at the end of a long dinner

with more wine to come

and a smoke ring coasting into the chandelier;

or on a white beach,

holding one with fingers still wet from a swim.


How bittersweet these punctuations

of flame and gesture;

but the best were on those mornings

when I would have a little something going

in the typewriter,

the sun bright in the windows,

maybe some Berlioz on in the background.

I would go into the kitchen for coffee

and on the way back to the page,

curled in its roller,

I would light one up and feel

its dry rush mix with the dark taste of coffee.


Then I would be my own locomotive,

trailing behind me as I returned to work

little puffs of smoke,

indicators of progress,

signs of industry and thought,

the signal that told the nineteenth century

it was moving forward.

That was the best cigarette,

when I would steam into the study

full of vaporous hope

and stand there,

the big headlamp of my face

pointed down at all the words in parallel lines. 



Billy Collins (New York, 22 maart 1941)


De Duitse dichter Wolfgang Bächler (een pseudoniem van Wolfgang Born) werd geboren op 22 maart 1925 in Augsburg. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008. 




Der Zug hat Verspätung.
Ich warte auf dich.
Aber so lange kann kein Zug sich verspäten,
wie ich gewartet habe
auf dich
bevor ich dich kannte.





Frost weckt uns auf.
Wir werfen Mäntel
über die Träume
und knüpfen sie zu.
Der Wind verhört uns.
Wir sagen nichts aus,
treten auf unsere Schatten.
Unter den Bäumen im Schnee
finde ich die zertanzten Schuhe
der zwölf Prinzessinnen.
Ich hebe sie auf.



Wolfgang Bächler (22 maart 1925 – 24 mei 2007)


De Duitse dichter, schrijver en theoloog Albrecht Goes werd geboren op 22 maart 1908 in Langenbeutingen. Na de vroeg dood van zijn moeder werd hij door zijn grootmoeder in Berlin-Steglitz opgevoed. Vanaf 1926 studeerde hij germanistiek en geschiedenis, later theologie in Tübingen en Berlijn. In 1931 werd hij vicaris in Stuttgart, in 1933 dominee in Unterbalzheim, in 1939 in Gebersheim. Tijdens WO II diende hij als zielzorger in hospitalen in Rusland, Polen, Hongarije en Oostenrijk. Na de oorlog werd streed hij actief tegen de herbewapening. Zijn eerste bundel Verse verscheen in 1932, gevolg in 1934 door Der Hirte. In het verhaald Das Brandopfer uit 1954 thematiseerde hij de jodenvervolging. Het werk werd ook verfilmd.

Nach schwerem Winter

Ob dir gleich in winterwährend
Dunkler Welt den Sinn versehrt
Schwermut, die der süßen Hoffnung
Flügelschlag und Flug verwehrt,

Ob der Hall vom Schrei der Krähen
Dir im Ohr noch, lang und bang,
Und aus Nächten, vieldurchwachten,
Klagender, des Windes Klang –

Ach das Herz, es mild zu trösten,
Ist das Kleine groß genug:
Eine gelbe Krokusblüte,
Einer Wolke Frühlingszug.


Landschaft der Seele

Kein Himmel, nur Gewölk ringsum
Schwarzblau und wetterschwer.
Gefahr und Angst. Sag: – wovor?
Gefahr: und sprich – woher?
Rissig der Weg. Das ganze Feld
Ein golden-goldner Brand.
Mein Herz, die Hungerkrähe fährt
Kreischend über das Land.



Albrecht Goes (22 maart 1908 – 23 februari 2000)


De Engelse schrijver Nicholas Monsarrat werd geboren op 22 maart 1910 in Liverpool. Hij bezocht Trinity College, Cambridge om rechten te studeren, maar de studie verveelde hem en hij begon te schrijven. Hij werkte aanvankelijk als freelancer voor kranten terwijl hij toch in een tijdsbestek van vijf jaar vier romans en een toneelstuk voltooide. Tijdens WO II diende hij op zee en was uiteindelijk de commandant van een fregat. Na de oorlog ging hij in diplomatike dienst. Zijn bekendste roman is The Cruel Sea uit 1951, gebaseerd op zijn eigen ervaringen.


Uit: The Cruel Sea


„THIS IS the story — the long and true story — of one ocean,  two ships, and about a hundred and fifty men. It is a long  story because it deals with a long and brutal battle, the  worst of any war. It has two ships because one was sunk,  and had to be replaced. It has a hundred and fifty men  because that is a manageable number of people to tell a  story about. Above all, it is a true story because that is  the only kind worth telling.

     First, the ocean, the steep Atlantic stream. The map  will tell you what that looks like: three-cornered, three  thousand miles across and a thousand fathoms deep, bounded  by the European coastline and half of Africa, and the vast  American continent on the other side: open at the top, like  a champagne glass, and at the bottom, like a municipal  rubbish-dumper. What the map will not tell you is the  strength and fury of that ocean, its moods, its violence,  its gentle balm, its treachery: what men
can do with it,  and what it can do with men. But this story will tell you  all that.

     Then the ship, the first of the two, the doomed one.  At the moment she seems far from doomed: she is new,  untried, lying in a river that lacks the tang of salt  water, waiting for the men to man her. She is a corvette, a  new type of escort ship, an experiment designed to meet a  desperate situation still over the horizon. She is brand- new; the time is November 1939; her name is H.M.S. Compass Rose“.



Nicholas Monsarrat  (22 maart 1910 – 8 augustus 1979)


De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008.

Uit: Les chevaliers du subjonctif

Et puis ma voix, la plus douce de mes voix, est entrée en action :
-L’ île que nous survolons n’est pas comme les autres, patron. Sij’ai bien compris, le subjonctif est l’univers du doute, de l’attente, du désir, de l’espérance, de tous les possibles… Comment voulez-vous que l’île du doute, de l’attente, du désir, de l’espérance, de tous les possibles ait des contours bien définis ?
Longtemps, il réfléchit. Avant de se retourner vers moi.
-Ce n’est pas faux, ce que tu racontes là.
-Vous savez, vous, donner des limites à vos doutes, à votre désir, à votre espérance ? Soyez franc. En êtes-vous capables, patron, en dépit de votre âge et de votre expérience ? Par définition, le possible n’a pas de limites, non ? »


Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)


De Canadese schrijfster Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.

Uit: Street of Riches

 „When he built our home, my father took as model the only other house then standing on the brief length of Rue Deschambault — still unencumbered by any sidewalk, as virginal as a country path stretching through thickets of wild roses and, in April, resonant with the music of frogs. Maman was pleased with the street, with the quiet, with the good, pure air there, for the children, but she objected to the servile copying of our neighbor’s house, which was luckily not too close to ours. This neighbor, a Monsieur Guilbert, was a colleague of my father’s at the Ministry of Colonization and his political enemy to boot, for Papa had remained passionately faithful to Laurier’s memory, while Monsieur Guilbert, when the Conservative party came into power, had become a turncoat. Over this the two men quarreled momentously. My father would return home after one of these set-tos chewing on his little clay pipe. He would inform my mother: “I’m through. I’ll never set foot there again. The old jackass, with his Borden government!”
My mother concurred: “Certainly. You’d do far better to stay home than go looking for an argument wherever you stick your nose.”
Yet no more than my father could forgo his skirmishes with Monsieur Guilbert could she forgo her own with our neighbor’s wife.
This lady was from St. Hyacinth, in the Province of Quebec, and she made much of it. But above all she had a way of extolling her own children which, while lauding them, seemed to belittle Maman’s. “My Lucien is almost too conscientious,” she would say. “The Fathers tell me they have never seen achild work so hard.”


Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)


De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008.

Uit: Spaziergänge durch mein Tessin

„Nie ist das Tessin schöner als im Dezember. Die Touristen sind fort, zurück bleiben die stillen Liebhaber. Unter der Glasglocke des winterlichen Himmels rücken die Dörfer am Fuß des Gambarogno zusammen, die Berge erscheinen rundlicher, sanfter, und der rötliche Waldüberzug der Hänge wird flauschig. Im See zeigt sich auf der leicht bewegten Wasserfläche das Spiegelbild: kupferne Farbtupfer in metallischer Bläue. Den ganzen Tag gibt es zu schauen, denn im Winter wird der Gambarogno mit seinen Hängen zu einer Projektionsfläche des Lichts.
Nur mit Mühe stemmt sich morgens um neun der Sonnenball von der Rückseite des Bergs auf die Höhe des Monte Paglione. Selbst noch unsichtbar, legt er als ersten Gruß schräge Lichtbahnen über die benachbarten Hügel. Dann erscheint ein Goldrand über der Kuppe, gleißt, funkelt, die Sonnenscheibe steigt langsam auf. Der erloschene Berghang beginnt zu leben und verwandelt sich in ein waberndes, regenbogenfarbiges Strahlengeflecht. Stündlich verändert sich während des Tages die Beleuchtung und der Charakter der Hügelzüge. Licht und Schatten grenzen sich schärfer ab als im Sommer, topographische Unebenheiten treten reliefartig hervor. Auch die Abende haben ihr feierliches Ritual.


Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933)


De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007 en ook mijn blog van 22 maart 2008.


Tombeau du Poète


Par les sentiers abrupts où les fauves s’engagent,

Sur un pic ébloui qui monte en geyser d’or,

Compagnon fabuleux de l’aigle et du condor,

Le Poète nourrit sa tristesse sauvage.


A ses pieds, confondus dans un double servage,

Multipliant sans cesse un formidable effort,

Les Hommes, par instants, diffamaient son essor ;

Mais lui voyait au loin s’allumer des rivages.


Et nativement sourd à l’injure démente,

Assuré de savoir à quelle ivre Bacchante

Sera livrée un jour sa dépouille meurtrie ;


Laissant la foule aux liens d’un opaque sommeil,

Pour découvrir enfin l’azur de sa patrie

Il reprit le chemin blasphémé du soleil !



Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)
Brons van Hiroatsu Takata


De Engelse schrijver Edward Moore werd geboren in Abingdon, Berkshire op 22 maart 1712.  Moore was de zoon van een protestantse dominee. Zijn vader overleed toen hij 10 jaar oud was, waarna hij onder de hoede kwam van zijn oom John Moore, een schoolmeester uit Somerset. Hij ging in de leer bij een linnenhandelaar en oefende uiteindelijk zelf dit vak uit. Dit was echter geen succes, en hij richtte zich vervolgens op het schrijven. In 1744 boekte hij een eerste bescheiden succes met Fables of the Female Sex, waaraan ook toneelschrijver Henry Brooke bijdroeg. In 1748 verschenen The Trial of Selim the Persian en The Foundling. Dit laatste stuk werd door Brooke voorzien van een proloog. De komedie, die in februari 1747 in première ging in het Koninklijk Theater Drury Lane, werd door de critici niet erg goed ontvangen. Meer succes kende hij met Gil Blas (Drury Lane, februari 1751). In hetzelfde theater ging in februari 1753 de tragedie The Gamester in première. Dit stuk, over gokverslaving, kende veel succes, niet in de laatste plaats door de medewerking van de befaamde acteur David Garrick. Naast toneel schreef Moore ook gedichten, in 1756 verschenen onder de titel Poems, Fables and Plays.


Uit: The Gamester


Mrs. Bev. BE comforted, my dear; all may be well yet. And now, methinks, the lodgings begin to look with another face. O sister! sister! if these were all my hardships; if all I had to complain of were no more than quitting my house, servants, equipage and show, your pity would be weakness.

Char. Is poverty nothing then?

Mrs. Bev. Nothing in the world, if it affected only Me. While we had a fortune, I was the happiest of the rich: and now ’tis gone, give me but a bare subsistance, and my 422 husband’s smiles, and I’ll be the happiest of the poor. To Me now these lodgings want nothing but their master. Why d’you look so at me?

Char. That I may hate my brother.

Mrs. Bev. Don’t talk so, Charlotte.

Char. Has he not undone you? Oh! this pernicious vice of gaming! But methinks his usual hours of four or five in the morning might have contented him; ’twas misery enough to wake for him till then: need he have staid out all night? I shall learn to detest him.

Mrs. Bev. Not for the first fault. He never slept from me before.

Char. Slept from you! No, no; his nights have nothing to do with sleep. How has this one vice driven him from every virtue! nay, from his affections too!—The time was, sister—



Edward Moore (22 maart 1712 – 1 maart 1757)
Abingdon, St. Nicholas’ Church (Geen portret beschikbaar)


Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 22 maart 2007.

De Duitse schrijver en publicist Hans Grimm werd op 22 maart 1875 geboren in Wiesbaden

De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau.

De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.en ook mijn blog van 22 maart 2008.

Arnold Sauwen, Ludvík Kundera, Eveline Hasler, Billy Collins, Érik Orsenna, Wolfgang Bächler, Gabrielle Roy, Léon Deubel, Hans Grimm, Karel Poláček, L.F. Rosen

Bij Paaszaterdag



Pieter Lastman Graflegging



Vandaag is alles klein. Niets groots
mag erin. God heeft de stoppen losgedraaid.
Een beduimelde vrede op de aarde losgelaten.

Enkel wat zonderlingen veel te vroeg op pad.
Diep voorovergebogen duwen zij tegen de leegte
in de straat, tegen de vragen die hen kwellen.

Hij?…Wanneer dan wel?…Deze.
Geen andere vragen. Het is de naam
die opnieuw verwarring sticht.
De ware toedracht blijft verborgen.

Boven hun hoofden heeft de wind de wolken
weggemaaid. Ook de engelen moeten staan
vandaag. In eindeloze rijen. Duwend
en zwetend in hun jacht op de laatste
restjes: hamsterwoede voor de dag van morgen.



Uit: L.F. Rosen ‘Brandhaarden’, G.A. van Oorschot, Amsterdam 2001



De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook mijn blog van 11 mei 2006 en mijn blog van 22 maart 2007.




Aan de lijn gekoppeld,
waar het zware schip aan drijft;
druipend van het zweet dat droppelt
langs hun lenden, oud verstijfd.

Willig trekkend aan de stangen
Gaan twee ruinen, bruin gehaard,
Hunne stille slentergangen,
Één van stap, langs heen de vaart.

Stikkend heet is ’t ….. Hoe ze blazen
Schuddebollen in het gaan
En naar ’t steken van de dazen
Rustloos met de steerten slaan!

Ach! Die weien wederzijen
Met der veulens wild gedril,
En die lange bomenrijen,
Waar geen einde aan komen wil….

En hun zachte slavenogen,
Waar geen flikk’ring meer in licht,
Schouwen, als met een nacht omtogen,
Onbestemd naar ’t vergezicht.

Maar de wind steekt op. Plots gaat er
Als een rilling door ’t geblaart.
Hoger deint het rimplend water
Tegen dijk en log gevaart.

Spant uw spieren, trekt uw schonken
Tot een forse haal ineen;
Klauwt uw hoeven, dat de vonken
Spettren uit de harde steen!

Juh!  De drijver vloekt, en krachtig
Hitst de zweep het oude bloed,
Daar de zware schuit onmachtig
Worstelt tegen wind en vloed.

En zo gaan zij, voortgedreven,
Als de vroege reis begint,
Slepend hun armzalig leven
Met het schip, door weer en wind.

Tot zij aâmloos en gebroken
Wen het avond kleppen zal,
Brood en rust voor de oude knoken
Vinden in de vreemde stal.


Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)



De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.



Drei saftige Birnen

erblickt tief in der Nacht
am leeren Tisch auf den
nur der abstrakte Mond scheint:
an selige Zeiten
deiner ersten Schwangerschaft
da die Welt plötzlich wunderbar rund war
als fielen von ihr
alle üblichen Stacheln ab.



Gleich im geschwätzigen Bahnhofsgewimmel:
ein Mann im Totenhemd!
Herr Ossip, erlauben Sie, daß ich
den Staub von Euren Schuhen wisch.

Er erlaubte nicht.


Ludvík Kundera (Brünn, 22 maart 1920)



De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.


Uit: Stein bedeutet Liebe


Es ging gegen halb zwölf. Wie immer drängte Mutter Ullmann noch vor Mitternacht zum Aufbruch, für gewöhnlich nahmen sie an der Amalienstraße eine Droschke, denn um diese Zeit waren die Seitengassen in Schwabing voller Strichmädchen und Angetrunkener.

Die beiden Frauen wollten sich gerade erheben und nach ihren Mänteln schauen, da sahen sie Else Jaffé auf ihren Tisch zukommen in Begleitung eines sportlich gebräunten jungen Mannes, das glatte blonde Haar, zu kurzen Strähnen geschnitten, fiel ihm in die Stirn.

«Darf ich vorstellen», sagte die Jaffé, zu Mutter Ullmann gewandt, «das ist Dr. Gross.»

«Erfreut, Sie kennenzulernen, gnädige Frau», sagte der Arzt. «Else hat mir von Ihnen erzählt.»

Er griff nach ihrer wohlgepolsterten Hand und deutete einen Handkuss an. Frau Ullmann hatte mit Wohlgefallen den schleppenden Tonfall in seiner Sprache bemerkt, er erinnerte sie an ihren aus Vorarlberg stammenden verstorbenen Mann.

«Sind Sie Österreicher?»

«Ja. Aus Graz.»

«Ach, was für eine reizvoll gelegene Stadt!»

Er lächelte, als fühle er sich durch das Lob der alten Dame geschmeichelt. «Und Sie, gnädige Frau? Mir kommt es so vor, als sei da auch etwas Alpines in Ihrer Aussprache?»

«Ich habe lange in der Schweiz gelebt, doch ursprünglich bin ich Süddeutsche.»

«Sehr sympathisch.» Er schob mit einer Handbewegung eine blonde Strähne aus der Stirn. Nun, da er seine Schul digkeit der Mutter gegenüber getan hatte, konnte er sich der Tochter zuwenden. Das schien ihn verlegen zu machen, er ruckte ein bisschen mit dem schmalen Kopf, sagte dann: «Ich höre, Sie sind eine angehende Schriftstellerin?»

«Ach ja», murmelte sie zögernd.

Else Jaffé schaltete sich ein. Sie wiederholte, wie sehr sie die gelesenen Texte beeindruckt hätten, und fügte bei: «Schön, dass man Sie wieder im Stefanie sieht! Ihre Frau Mutter hat mir gesagt, dass es Ihnen nicht gut ging, Sie hatten Herz beschwerden und Kopfweh?»

Rega winkte verlegen ab. «Ach, es geht schon besser.»



Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933)



De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.



Introduction To Poetry

I ask them to take a poem
and hold it up to the light
like a color slide

or press an ear against its hive.

I say drop a mouse into a poem
and watch him probe his way out,

or walk inside the poem’s room
and feel the walls for a light switch.

I want them to waterski
across the surface of a poem
waving at the author’s name on the shore.

But all they want to do
is tie the poem to a chair with rope
and torture a confession out of it.

They begin beating it with a hose
to find out what it really means.




You are so beautiful and I am a fool
to be in love with you
is a theme that keeps coming up
in songs and poems.
There seems to be no room for variation.
I have never heard anyone sing
I am so beautiful
and you are a fool to be in love with me,
even though this notion has surely
crossed the minds of women and men alike.
You are so beautiful, too bad you are a fool
is another one you don’t hear.
Or, you are a fool to consider me beautiful.
That one you will never hear, guaranteed.

For no particular reason this afternoon
I am listening to Johnny Hartman
whose dark voice can curl around
the concepts on love, beauty, and foolishness
like no one else’s can.
It feels like smoke curling up from a cigarette
someone left burning on a baby grand piano
around three o’clock in the morning;
smoke that billows up into the bright lights
while out there in the darkness
some of the beautiful fools have gathered
around little tables to listen,
some with their eyes closed,
others leaning forward into the music
as if it were holding them up,
or twirling the loose ice in a glass,
slipping by degrees into a rhythmic dream.

Yes, there is all this foolish beauty,
borne beyond midnight,
that has no desire to go home,
especially now when everyone in the room
is watching the large man with the tenor sax
that hangs from his neck like a golden fish.
He moves forward to the edge of the stage
and hands the instrument down to me
and nods that I should play.
So I put the mouthpiece to my lips
and blow into it with all my living breath.
We are all so foolish,
my long bebop solo begins by saying,
so damn foolish
we have become beautiful without even knowing it.


Billy Collins (New York, 22 maart 1941)




De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.


Uit: La Chanson de Charles Quint


Comment vous expliquer d’un mot, vous qui ne l’avez pas connue ? Comment la saluer au plus juste, maintenant qu’elle n’est plus. Quel portrait d’elle puis-je toujours garder sur moi, que personne ne me vole, et pas même la vie qui passe ?
J’ai cherché des ressemblances parmi les êtres humains, parmi les animaux et les plantes.
Et je n’en ai pas trouvé.
J’ai dû regarder ailleurs.
J’ai du lever haut les yeux.
Cette femme était un soleil.»



Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)




De Duitse dichter Wolfgang Bächler (een pseudoniem van Wolfgang Born) werd geboren op 22 maart 1925 in Augsburg. Zie ook mijn blog van 22 maart 2007.



Der Nebel        


Der Nebel ist unersättlich.

Er frißt alle Bäume, die Häuser,

die parkenden Autos,

die Sterne, den Mond.

Der Nebel rückt näher,

unförmig gemästet,

wird dicker und dicker,

drückt gegen die Mauer,

leckt an den Fenstern mit feuchter Zunge,

mit grau belegter,

frißt alles,

frißt dich.





Für Peter Huchel

Eine Mitternacht bleibt stehen
wie ein Messer,
das man nicht zuklappen kann,
eine ungeschwächte Stunde
mit geschärften Sinnen,
nachdem du gegangen bist.

Ein Zwiegespräch mit dem Licht.
Vieles steht um mein Dasein herum,
vieles fällt mir ins Wort.
Bin ich schon bei meinem Gedicht
oder frag ich mich erst hinein?



Schwarz und Weiß


Wie Tiere aus nächtlichen Welten,
schwarzbäuchig und weiß gefleckt,
sind Kühe unter den Zelten
der Wolken ins Grün gestreckt.

Schwärme von Möwen und Krähen
kreuzen sich diagonal.
Westliche Winde blähen
die Segel auf dem Kanal.

Mit Dünensand überwehen
sie Gräber der Widerstandszeit.
Die Flügel der Mühlen drehen
den Staub durch die Ewigkeit.



Wolfgang Bächler (22 maart 1925 – 24 mei 2007)



Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 22 maart 2007.


De Canadese schrijfster Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba.


De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort.


De Duitse schrijver en publicist Hans Grimm werd op 22 maart 1875 geboren in Wiesbaden


De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau.

Arnold Sauwen, Gabrielle Roy, Ludvík Kundera, Eveline Hasler, Léon Deubel, Billy Collins, Érik Orsenna, Hans Grimm, Karel Poláček, Wolfgang Bächler

150 Jaar Arnold Sauwen


Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Dat is vandaag precies 150 jaar geleden.Hij doorliep de lagere school in zijn geboortedorp en ging in 1872 studeren aan de Rijksnormaalschool te Lier, die toen bestuurd werd door Domien Sleeckx. Deze laatste ontdekte  en moedigde het literair talent van de jonge Arnold aan. Hij was achtereenvolgens onderwijzer te Essene en Rekem, om tenslotte in 1880 in Antwerpen te belanden. Hier behoorde Pol De Mont tot zijn vriendenkring. Hij was medestichter van de kunstkring “Wees U zelf”. In 1882 verscheen zijn eerste dichtbundel “Langs de Maas”.  Hij huwde in 1886, gaf het onderwijs op en begon een succesrijke papierhandel.
Na de dood van zijn zoontje verminderde zijn literaire creativiteit. Pas in 1912 verscheen een nieuw dichtwerk: “De stille delling”. Ondertussen had hij zich terug in zijn geboortestreek gevestigd. De dood van zijn vrouw liet diepe sporen na. De uiting hiervan vinden we in “Uren van eenzaamheid” (1920). Het impressionistisch dichtwerk van Arnold Sauwen was geïnspireerd door de natuur van de Limburgse Maasvallei. Met zijn bespiegelende sobere gevoelspoëzie behoorde hij tot de Vlaamse Tachtigers. Arnold Sauwen overleed te Brasschaat op 11 mei 1938. Zie ook mijn Blog van 11 mei 2006.


De kranen


Over heiden, over venen,

drijvend in de hooge lucht,

Door den avondgloed beschenen,

trekt de wilde kranenvlucht.


Uit het koude Noord verdreven,

reppen ‘t machtig vleuglenpaar,

Wenden zij naar ‘t Zuid den steven,

Zeen over, schaar bij schaar.


Boven sluimerstille heide

waar geen voglezang meer schalt;

waar het leven langzaam scheidde

en alleen het jachtroer knalt;


Waar, op zonneschijn gedragen

Zilvrig zicht de herfstdraad spant,

Klinkt een schreien, heimweeklagen,

Zuchten naar het verre land.


En de veeknaap, langs de hagen

neergehurkt bij ‘t sprokkelvuur,

houdt den blik omhoog geslagen

naar die zwervers in ‘t azuur.


En een vraag ligt in zijn oogen,

maar ‘t geheim verklaart er geen.

“Zegt, vanwaar komt gij gevlogen,

Kranen, zegt, waar vliegt gij heen?”


Maar langs hooge hemelbanen

pelgrims in hun grijze dracht,

trekken daar de wilde kranen

en verdwijnen in den nacht.



Gedenkplaat op de gevel van zijn huis in Stokkem


Op Gods genade


Vedelspelers, orgelkramers,

drijft de nood uit duffe kamers

ons door ‘t land met wijf en kind;

door de zwerversdrift gedreven

gaan we blijgemoed door ‘t leven,

zonder zorg door weer en wind.


Onze planken huizen trekken

wij, geduldig als de slekken,

voort langs dal en heuveltop

Naar het noorden, naar het zuiden,

waar de kermisklokken luiden,

slaan wij onze tenten op.


Rijk aan kindren, arm aan zegen,

gaan wij langs des Heeren wegen,

gaan wij klagend onze nood.

Voor ons spelen, voor ons zingen

reikt men ons, verworpelingen,

gaarne toch ‘t genadebrood.


Wordt ons spel niets steeds geprezen;

wordt het wijf soms afgewezen

met den korf, aan deur of poort;

klinkt het bars:”God wil u bijstaan!”

vloekend spelen wij in ‘t voorbijgaan

toch ons klagend deuntje voort.


Heerenhuizen, boerenerven

zien ons komen menigwerven,

als het feest of bruiloft is.

Licht wordt van het middageten

ons de kruimel toegesmeten,

die daar afvalt aan de disch.


Waarom ploegen waarom zaaien?

De akker voedt de wilde kraaien;

koren wast er overal

Beedlend langs de deuren, vragen

wij het kleed dat afgedragen,

onze naaktheid dekken zal.


Langs de wegen, vroeg en spade

dolen wij, op Gods genade,

dorpen in en dorpen uit,

tot ons, oud en onverdroten,

eens de slagboom wordt gesloten

die ons rustloos zwerven stuit.



Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)


De Canadese schrijfster Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba. Zij kreeg een opleiding aan de Saint Joseph’s Academy. Daarna werkte zij als docente in o.a. Marchand en Cardinal. Haar eerste roman, Bonheur d’occasion (1945), was een opvallend realistische weergave ban het leven in Saint-Henri, een arbeiderswijk in Montreal. Het boek werd in 1947 in het Engels gepubliceerd onder de titel The Tin Flute en kreeg toen gelijk de Governor General’s Award voor fictie en de Royal Society of Canada’s Lorne Pierce Medal. In de VS werden er meer dan driekwart miljoen exemplaren van verkocht en trok het zoveel belangstelling dat de schrijfster voor de publiciteit wegvluchtte en terugkeerde naar Manitoba. Ook haar roman Alexandre Chenevert (1954) werd door de kritiek goed ontvangen en door velen wordt zij tegenwoordig beschouwd als een van de belangrijkste Franstalige schrijfsters van Canada.

Uit: Children of My Heart (1977)

“A little later, with thirty-five children registered and more or less settled down, I began to breathe again, hoping for an end to the nightmare and thinking: The worst is over now. I saw little faces, to which I still was unable to put a name, sending me a first, furtive smile or, in passing, a caressing look. I said to myself: We’re going to be friends.


And then, from the corridor, came a fresh cry of anguish. My class, which I thought I had won over to confidence, was overtaken by a shudder. With trembling lips they stared toward the doorway. Then there appeared a young father and clinging to him a little boy, the living image of him, with the same dark, grieving eyes and such a stricken look that one might have been tempted to smile if those two had not expressed in equal degrees the very pain of separation.


The little boy, glued to his father’s side, turned up at him a face flooded by tears. In their Italian tongue he was begging him, it seemed to me, for the love of heaven not to leave him!


Almost as upset himself, the father tried to reassure his son. He ran his hand through the boy’s hair, dried his eyes, fondled him, soothed him with tender words repeated over and over, seeming to say: “It’ll be all right. . . . You’ll see. . . . It’s a nice school. . . . Benito, Benito. . . .” he insisted. But the child kept up his desperate appeal: “La casa! La casa!”



Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)


De Tsjechische schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Kundera geldt als een surrealist en hij werd vooral bekend door zijn ironisch-satirische gedichten, verhalen en essays. Van 1968 tot 1970 was Kundera chefdramaturg aan het Schauspielhaus Brünn. Nadat hem een publicatieverbod was opgelegd publiceerde hij in de Samisdat. Sinds het begin van de jaren negentig verschijnt er een omvangrijke uitgave van zijn werken.

Uit de novelle: Berlin (Vertaald door Vilém Reichmann en Edwin Kratschmer)

“ Eines Abends gingen wir in ein vollgerauchtes lautes Lokal, als draußen ein Gewitter aufzog. Eine Amateurkapelle spielte Liebesschnulzen. Jirí schrieb den Namen des Mädchens, das zwischen uns saß, auf einen Fetzen Papier. Als ich merkte, daß Fusseln ihres Pullovers an unseren Kleidern hängenblieben, sobald wir mit ihr in Berührung kamen, rückte ich von ihr ab. Ich verfalle in völlige Gleichgültigkeit, die langsam dem Zynismus weicht. Hier ist es voller häßlicher Frauen, deren Fröhlichkeit traurig macht. Ab und zu bemühe ich mich um eine nichtssagende Unterhaltung mit unserer Begleiterin. Ich finde das lächerlich und schneide unverhüllt Jir¡í Grimassen, um ihm meine Langeweile zu zeigen. In diesem Augenblick tritt eine auffällig geschminkte Französin in Begleitung eines älteren Mannes an unseren Tisch und setzt sich neben mich. Wolken schweigender Erwartung ergießen sich über den Tisch. Absichtlich stoße ich an ihre über den Stuhl gehängte Handtasche, die zu Boden fällt, der Inhalt zwischen mir und der geschminkten Französin verstreut. Beide bücken wir uns, ich reiche ihr, absichtlich langsam, unter Entschuldigungen Stück für Stück. Für einen Augenblick berühren sich nicht nur unsere Hände, auch die Haare und Wangen. Der Französin scheint dieses Mißgeschick, bei dem ihr Spiegel zerbrach, sehr angenehm zu sein. Wir geben auf niemandem mehr acht und küssen uns, während unsere Hände den aufgeklaubten Inhalt der Handtasche halten: Zigaretten, Taschentuch, Lippenstift, den zerbrochenen Spiegel, Briefe, einen Kamm, eine Puderdose und ein langes Federmesserchen. Jir¡í erzählte mir später (wir standen plötzlich allein vor dem UBahn- Eingang), daß der Mann, der die Französin begleitet hatte, anfangs verständnislos dreinschaute, dann aber mit drohendem Gesichtsausdruck gegangen sei. Das Mädchen, das für Jirí Figuren auf ein Stück Papier gekritzelt hatte, sei davongelaufen. Die Drohung wurde wahr: über den Tisch fielen ein paar Soldaten her und rissen mir die schöne Französin aus den Armen. Jirí führte mich schnell aus dem Saal, aus dem uns haßerfüllt Blicke folgten.“ 



Ludvík Kundera (Brünn, 22 maart 1920)


De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zij studeerde psychologie en geschiedenis aan de universiteiten van Freiburg im Üchtland en Parijs. Aansluitend werkte zij als lerares in St. Gallen. In de jaren zestig en zeventig schreef zij kinder- en jeugdboeken, daarna in toenemende mate gedichten en romans voor volwassenen.


Werk o.a.: Von Rändern kommt Erneuerung (1995), Die Riesin (1996), Die Vogelmacherin (1997), Aline und die Erfindung der Liebe (2000)

Uit: Tells Tochter. Julie Bondeli und die Zeit der Freiheit (2004)

«Glück und Leidenschaft», sagte er, den Faden des Gesprächs wiederaufnehmend, «sind es nicht Themen unserer Generation? Die wissenschaftlichen Akademien veranstalteten neuerdings Preisausschreiben über Fragen wie: 9Wie kann der Mensch glücklich sein?: 9Welches ist die glücklichste Nation?:»
Julie stimmte ihm zu. «Ist das Glück nicht wichtiger als die Gelehrtheit, Zimmermann? Was nützt unser illuminiertes Zeitalter, wenn wir bei all dem Fortschritt nicht glücklich sind? Doch mir scheint, Glücklichsein muß gelernt werden.»
Sie hatte sich in Eifer geredet, ihre Kohlenaugen sandten kleine Blitze aus, die Wildheit ihres Ausdrucks entzückte Zimmermann. Er erinnerte sich an Stellen in Wielands Briefen, wo von Julies graziöser Figur die Rede war, und an anderer Stelle: Sie hat eine Welt von Verstand in den schönen Augen. Zwar erwähnte der Dichter Nase und Stirn, die dem Eindruck des Ganzen zuwider waren, aber Zimmermann strich das in Gedanken durch. Wieland, diese emotionale Windfahne. Wahrhaftig, er hätte nicht so lange hin und her gefackelt, wenn er Wieland gewesen wäre! Julie gegenüber drückte er diese Empfindung in abgewogenen Worten aus: «Ich bin ein verheirateter Mann, Julie, aber Sie beeindrucken mich. Dieser Abend bleibt unvergessen.»
Sie betrachtete amüsiert sein Gesicht, der untere Teil mit dem wuchtigen, kantigen Kinn erschien ihr jetzt hölzern, ja nußknackerhaft, doch die obere Gesichtspartie machte alles wieder wett mit den lebhaften Augen und der freien Stirn. Der Mann hat etwas Steifes, Redliches, dachte sie, sein Blick verrät das empfindliche Gemüt. Noch ahnte sie nicht, daß ein Dämon in ihm steckte.
«Freundschaft zwischen Mann und Frau ist immer möglich, Zimmermann, was soll daran unziemlich sein?» sagte sie.”


Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933)


De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Arm en onaangepast pleegde hij op 34-jarige leeftijd zelfmoord door in de Marne te springen. Vantevoren had hij al zijn manuscripten verbrand. Hij wordt beschouwd als de laatste van de poètes maudits. Nagelaten heeft hij Le Chant des routes et des déroutes (1901), Sonnets intérieurs, Vers la vie, Poésies, Régner,Léliancolies.


Seigneur ! je suis sans pain, sans rêve et sans demeure.
Les hommes m’ont chassé parce que je suis nu,
Et ces frères en vous ne m’ont pas reconnu
Parce que je suis pâle et parce que je pleure.

Je les aime pourtant comme c’était écrit
Et j’ai connu par eux que la vie est amère,
Puisqu’il n’est pas de femme qui veuille être ma mère
Et qu’il n’est pas de cœur qui entende mes cris.

Je sens, autour de moi, que les bruits sont calmés,
Que les hommes sont las de leur fête éternelle.
Il est bien vrai qu’ils sont sourds à ceux qui appellent.
Seigneur ! pardonnez-moi s’ils ne m’ont pas aimé !

Seigneur ! j’étais sans rêve et voici que la lune
Ascende le ciel clair comme une route haute.
Je sens que son baiser m’est une pentecôte,
Et j’ai mené ma peine aux confi
ns de sa dune.

Mais j’ai bien faim de pain, Seigneur ! et de baisers !
Un grand besoin d’amour me tourmente et m’obsède,
Et sur mon banc de pierre rude se succèdent
Les fantômes de Celles qui l’auraient apaisé.

Le vol de l’heure émigre en des infinis sombres,
Le ciel plane, un pas se lève dans le silence,
L’aube indique les fûts dans la forêt de l’ombre,
Et c’est la Vie, énorme encor qui recommence !


Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)
Monument bij zijn graf


De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Hij studeerde aan het College of the Holy Cross en aan de universiteit van Californië, Riverside. Hij werkte als Distinguished Professor voor Engels, aan de City University van New York en aan het Sarah Lawrence College, waar hij ook gastschrijver was. Collins bevindt zich in het middelpunt van de beweging die het interesse voor dichtkunst nieuw leven in wil blazen. Op 6 september 2002 droeg hij zijn gedicht „The Names“ voor tijdens een buitengewone zitting van het congres die gehouden werd ter herinnering aan de slachtoffers van 11 september 2001. Als Poet Laureate publiceerde hij onder de titel „ Poetry 180“ een verzameling van 180 gedichten, een voor elke dag van een typisch schooljaar.


Dear Reader

Baudelaire considers you his brother,
and Fielding calls out to you every few paragraphs
as if to make sure you have not closed the book,
and now I am summoning you up again,
attentive ghost, dark silent figure standing
in the doorway of these words.

Pope welcomes you into the glow of his study,
takes down a leather-bound Ovid to show you.
Tennyson lifts the latch to a moated garden,
and with Yeats you lean against a broken pear tree,
the day hooded by low clouds.

But now you are here with me,
composed in the open field of this page,
no room or manicured garden to enclose us,
no Zeitgeist marching in the background,
no heavy ethos thrown over us like a cloak.

Instead, our meeting is so brief and accidental,
unnoticed by the monocled eye of History,
you could be the man I held the door for
this morning at the bank or post office
or the one who wrapped my speckled fish.
You could be someone I passed on the street
or the face behind the wheel of an oncoming car.

The sunlight flashes off your windshield,
and when I look up into the small, posted mirror,
I watch you diminish—my echo, my twin—
and vanish around a curve in this whip
of a road we can’t help traveling together.


Billy Collins (New York, 22 maart 1941)


De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Sinds 1998 is hij lid van de Académie Française. Orsenna combineert zijn economische opleiding met literaire belangstelling. Hij is nu eens raadgever voor ontwikkelingshulp (1981-1983), dan voor cultuur (1983-1986) om – na vier jaar Conseil d’Etat (1986-1990)- bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken onder Roland Dumas zijn visie op de relaties met Afrika en de Maghreb-landen te ventileren. Hij debuteerde met Loyola’s blues in 1974 en kreeg voor zijn tweede roman La Vie comme à Lausanne de prix Roger-Nimier (1977). Internationale belangstelling kwam er dank zij L’Exposition coloniale dat – terecht – de Prix Goncourt in de wacht sleepte (1988). Verwantschap met Raymond Queneau en Georges Perec is niet te loochenen maar hij hanteert toch dat heel eigen accent. Daarbij valt enerzijds zijn hang naar structuur, anderzijds zijn ironie op.

Uit : Portrait du Gulf Stream

« Je ne suis pas scientifique mais promeneur. Et friand de  ces  questions  triviales  qui  laissent  embarrassés  les parents mais aussi les savants : pourquoi la nuit est-elle noire ?  Pourquoi  l’eau  mouille-t-elle ?¼  Et  pourquoi les courants courent-ils ?

Il  se  trouve  que,  depuis  l’enfance,  j’aime  d’amour les  courants  marins.  J’aime  ces  fleuves  cachés  dans l’eau.  J’aime  me  laisser  happer  et  dériver,  comme  en vacances : quelqu’un de fort, soudain, vous prend dans sa paume. Il n’y a plus qu’à se laisser porter.

Mais  j’aime  tout  autant  remonter  le  flot,  louvoyer des heures à la voile, gagner mètre après mètre, et tant pis si la nuit tombe et pas question de moteur : on ne torée pas avec une mitraillette. J’aime ces petits alliés qu’on se découvre alors, les contre-courants. Ils ont des formes légères, des boucles, des volutes. Ils ont tout du troll   ou   du   lutin.   Ils   vous   appellent,   faut-il   leur répondre ?  N’est-elle  pas  un  piège,  cette  gentillesse ?

Ils ne vivent que près, trop près des côtes. Ne va-t-on pas  « toucher »,  « talonner »,  c’est-à-dire  heurter  un rocher, ou même s’échouer, si l’on s’approche ? J’aime ces cartes marines striées de flèches noires de toutes tailles et directions. Elles tentent cette gageure : saisir   l’insaisissable,   dessiner   d’heure   en   heure   la fantaisie des courants. » 



Érik Orsenna (Parijs, op 22 maart 1947)


De Duitse schrijver en publicist Hans Grimm werd op 22 maart 1875 geboren in Wiesbaden. Vanaf 1920 werkte hij aan de roman Volk ohne Raum die hem bij verschijen in 1926 van de ene op de andere dag beroemd maakte. Daarin propageerde hij het verwerven van „ Lebensraum“ als strategie ter oplossing van de economische en politieke problemen van de de Duitse republiek. De roman werd een van de best verkochte boeken gedurende de republiek van Weimar en zijn titel werd een gevleugelde uitdrukking. De nationaalsocialisten met hun voorstelling van “Lebensraum im Osten” grepen er op terug en zetten die tenslotte om in een „Generalplan Ost“ .


Uit: Volk ohne Raum


„ Du aber reckst überlegen den Kopf, du aber sagst, das deutsche Volk werde jedenfalls leben und allen Schicksalsfragen entgegen? Was heißt leben, Freund? Es lebt der Sieche und lebt der Dieb und lebt die Hure und lebt das Gewürm, das einander frißt, aber der deutsche Mensch braucht Raum um sich und Sonne über sich und Freiheit in sich, um gut und schön zu werden.
Soll er bald zwei Jahrtausende umsonst darauf gehofft haben? Und wenn du gerade und adlig zu sein vermagst von Körper und Sinn, und wenn deine Kinder noch nicht kranke Krüppel und verstohlene Diebe und arme Huren geworden sind, ist das dein Verdienst?“



Hans Grimm (22 maart 1875 – 27 september 1959)


De Tsjechische schrijver Karel Poláček werd geboren op 22 maart 1892 in Reichenau. Zijn eindexamen gymnasium deed hij in Praag in 1912. Tijdens WO I vocht hij in Servië tot hij gevangen werd genomen. Na zijn terugkeer werkt hij bij de Tsjechische in-en exportcommissie en als journalist bij de tijdschriften Tribuna en Nebojsa. Hij werd echter ontslagen toen hij in zijn verhaal Caroussel de commissie belachelijk had gemaakt. Van 1922 tot 1939 werkte hij als rechtbankjournalist totdat hij wegens zijn joodse afkomst werd ontslagen. In 1943 werd Polacek vastgezet in het concentratiekamp Theresienstadt en daarna naar Auschwitz overgebracht, waar hij in de gaskamers stierf. Polacek behoord etot de grote Tsjechische humoristen die het leven van de kleine man met al zijn zwaktes beschreef. Wir fünf und Jumbo is de laatste roman die hij kort voor zijn dood voltooide.


Uit: Wir fünf und Jumbo


„ Noch lieber machen wir Feuerchen, das ist das allerbeste. Dann gehen wir zuerst zu Jirsáks und war-ten, bis Čenda Jirsák die Ziegen auf die Weide führt. Wir folgen ihm. Auf dem Feld laufen wir los und sammeln Quecken und auch Kartoffelkraut. Wenn wir genug haben, zünden wir alles an. Die Flammenlodern auf und der starke Qualm brennt in den Augen. Wir sitzen lustig um das Feuer und reden.

Wenn wir um das Feuer sitzen, holt jeder seine Pfeife hervor, die in der Indianersprache Kalumet

heißt. So eine Pfeife macht sich jeder Junge aus einer Kastanie, man schält das Mark heraus, und schon hat man den Pfeifenkopf. In den wird ein Gänsekiel gesteckt, als Mundstück. Die Pfeife stopfenwir mit Kartoffelkraut und schmauchen kräftig. Zu Hause dürfen sie davon nichts wissen, sonst gäbe es ein schreckliches Gezeter. Der Herr Lehrer weiß auch nichts davon, denn er sagt, Rauchen sei eine schlechte Angewohnheit, die der Gesundheit schade und uns vorzeitig ins Grab bringe. Aber ich binder beste Raucher und kann Kringel blasen. Die andern machen es mir nach.

Am Feuer wird geraucht, damit wir uns Geschichten von Indianern erzählen können, die sich auf den Kriegspfad begeben und eine Blockhütte oder einen Zug der Pazifik- Linie überfallen haben, mit viel Geschrei und Blutvergießen. Oder wir erzählen von Barbara Ubryková, die in grauer Vorzeit Nonne war und unschuldig eingekerkert wurde. Wir erzählen uns auch von einem Gespenst, das umherwandelte,seinen Kopf unterm Arm trug und schrecklich jammerte, um den Leuten Angst einzujagen. Von dem Gespenst ohne Kopf sprechen wir ganz leise und schauen uns um, während die Ziegen weiden.



Karel Poláček (22 maart 1892 – 19 oktober 1944)


De Duitse dichter Wolfgang Bächler (een pseudoniem van Wolfgang Born) werd geboren op 22 maart 1925 in Augsburg. Hij studeerde van 1945 tot 1948 germanistiek, romanistiek, kunstgeschiedenis en theaterwetenschappen in München. In 1947 nam hij als jongste lid deel aan een bijeenkomst van de Gruppe 47. In de daarop volgende jaren werkte hij meest als journalist. In 1956 trouwde hij met de Franse Danielle Ogier en tot 1966 leefde hij met haar in Frankrijk. In de jaren vijftig stond Bächler in hoog aanzien bij collegaschrijvers als Benn en Krolow. Zijn werk werd vergeleken met dat van Wolfgang Borchert. Depressies leidden tot lange perioden in Bächlers, waarin hij niet schreef.


Der Kirschbaum

Durchs Schilfrohr ruft es

der Schwan, der Prophet.

Die Lerchen singen es weiter:

Gott sitzt im Kirschbaum

und entkernt die Kirschen.

Die Stare werfen Schattenfalten

in sein weisses Lichtgesicht.


Der Kirschbaum wandert übers Wasser.

Fische springen durch sein Haar,

Krebse schlüpfen durch die Wurzeln

und der Wind fährt in die Krone.


Gott sitzt rudernd

auf den Ästen,

isst die Kirschen,

spielt mit Kernen,

lässt sich treiben,

hat die Welt vergessen






aus den Wortzäunen,

den Satzketten,

den Punktsystemen,

den Einklammerungen,

den Rahmen der Selbstbespiegelungen,

den Beistrichen, den Gedankenstrichen

– um die ausweichenden, aufweichenden

Gedankenlosigkeiten gesetzt –


in die Freiheit des Schweigens



Wolfgang Bächler (Augsburg, 22 maart 1925)