De Nederlandse schrijver en letterkundige Maarten van Buuren werd geboren op 3 juni 1948 in Maassluis. Van Buuren studeerde Frans en Nederlands aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 1986 promoveerde hij aan het Instituut voor Algemene Literatuurwetenschap in Nijmegen op een proefschrift over de metaforiek in Les Rougon-Macquart van Emile Zola. In 1988 werd hij benoemd tot hoogleraar Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht.. Hij publiceerde onder meer de essaybundels Verschuivingen, verdichtingen (1993) en De innerlijke ervaring (2007), waarmee hij werd genomineerd voor de shortlist van de Socrates Wisselbeker. Daarnaast vertaalde hij werk van onder meer Cioran, Valéry en La Rochefoucauld. In 2005 verscheen van hem de cd-reeks Proust, een zevendelig hoorcollege over Op zoek naar de verloren tijd. Hij schrijft regelmatig over kunst en literatuur voor De Groene Amsterdammer, Armada en NRC Handelsblad.

 

Uit: Iris

 

“Toen Iris verkering kreeg met Jos en ik met Stein, mochten de jongens mee. Sinds een paar jaar blijven onze ouders thuis en gaan wij met ons vieren een maand, anderhalve maand op vakantie naar het zuiden. We beginnen in de Provence, dan gaan we door naar Spanje, soms tot aan de zuidkust. Dit voorjaar zijn we in Leningrad geweest. Onze vader wilde altijd nog een keer naar Rusland en wij mochten mee. Hij heeft alles vastgelegd in een fotoreportage. Ik zal hem even pakken. Kijk, dit is het vliegtuig en daarvoor staat het gezelschap waarmee we moesten reizen, want je mag niet in je eentje naar Rusland, dat moet via een reisbureau en onder begeleiding van een gids. Hier staan wij te giechelen, omdat onze vader een mooie foto van ons wilde maken. Zie je wel? Dat ben ik en dit is mijn zus Iris.’ Op dat moment viel het stil in mijn hoofd. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik werd de foto in gezogen naar de vrouw die naast Stella stond. ‘O, is dat je zus,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem normaal te laten klinken en ik de neutrale, vriendelijk ontspannen gezichtsuitdrukking probeerde te bewaren die ik de rest van de avond spontaan had gehad, maar die ik nu opeens moest spelen, omdat mijn mond dreigde open te vallen, ik me naar voren wilde buigen en wilde roepen: ‘Wat? Is dát je zuster? Jezus nog an toe, is dát je zuster?’ De vrouw op de foto was mooi op een manier die geen tegenspraak duldde en me het gevoel gaf dat ik tot stilstand kwam en langzaam alle wapens neerlegde, waarvan ik pas op dat moment besefte (maar dan voornamelijk onbewust) dat ik ze voortdurend in de aanslag houd om vijandigheden te pareren.”

 

 

 

Maarten van Buuren (Maassluis, 3 juni 1948)

 

De Amerikaanse dichter Irwin Allen Ginsberg werd geboren in Newark, New Jersey, op 3 juni 1926. Zie ook mijn blog van 3 juni 2010 en eveneens alle tags voor Allen Ginsberg op dit blog.

 

 

Fourth Floor, Dawn, Up All Night Writing Letters

 

Pigeons shake their wings on the copper church roof

out my window across the street, a bird perched on the cross

surveys the city’s blue-grey clouds. Larry Rivers

‘ll come at 10 AM and take my picture. I’m taking

your picture, pigeons. I’m writing you down, Dawn.

I’m immortalizing your exhaust, Avenue A bus.

O Thought, now you’ll have to think the same thing forever!

 

 

 

In Back of the Real

 

Railroad yard in San Jose

I wandered desolate

in front of a tank factory

and sat on a bench

near the switchman’s shack.

 

A flower lay on the hay on

the asphalt highway

–the dread hay flower

I thought–It had a

brittle black stem and

corolla of yellowish dirty

spikes like Jesus’ inchlong

crown, and a soiled

dry center cotton tuft

like a used shaving brush

that’s been lying under

the garage for a year.

 

Yellow, yellow flower, and

flower of industry,

tough spiky ugly flower,

flower nonetheless,

with the form of the great yellow

Rose in your brain!

This is the flower of the World.

 

 

 

Allen Ginsberg (3 juni 1926 – 6 april 1997)

Gisnsberg (rechts) met collega-dichter en vriend Gregory Corso

Lees verder “Allen Ginsberg, Philippe Djian, Monika Maron, Larry McMurtry” →

 

De Domicaanse dichter en schrijver Pedro Mirwerd op 3 juni 1913 in San Pedro de Macorís geboren. Zie ook mijn blog van 3 juni 2009 en ook mijn blog van 3 juni 2010

 

Uit: Countersong to Walt Whitman (Vertaald door Jonathan Cohen)

 

15

 

And now

it is no longer the word

I

the accomplished word

the password to begin the world.

And now

now it is the word

we.

And now,

now has come the hour of the countersong.

We the railroad workers,

we the students,

we the miners,

we the peasants,

we the wretched of the earth,

the populators of the world,

the heroes of everyday work,

with our love and our fists,

enamored of hope.

We the white-skinned,

the black-skinned, the yellow-skinned,

the Indians, the copper-skinned,

the Moors and dark-skinned,

the red-skinned and olive-skinned,

the blonds and platinum blonds,

united by work,

by misery, by silence,

by the cry of a solitary man

who in the middle of the night,

with a perfect whip,

with a meager wage,

with a gold dagger and an iron face,

wildly cries out

I

and hears the crystal-clear echo

of a shower of blood

that relentlessly feeds on us

ourselves

among the docks receding in the distance

ourselves

below the skyline of the factories

ourselves

 

in the flower, in the pictures, in the tunnels

ourselves

in the tall structure on the way to orbit

ourselves

on the way to marble halls

ourselves

on the way to prisons

ourselves . . .

 

 

Pedro Mir (3 juni 1913 – 11 juli 2000)

Lees verder “Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault” →

De Amerikaanse schrijfster Dorothy West werd geboren op 2 juni 1907 in Boston. Zie ook alle tags voor Dorothy West op dit blog.

Uit: Mammy

„The young Negro welfare investigator, carrying her briefcase, entered the ornate foyer of the Central Park West apartment house. She was making a collateral call. Earlier in the day she had visited an aging colored woman in a rented room in Harlem. Investigation had proved that the woman was not quite old enough for Old Age Assistance, and yet no longer young enough to be classified as employable. Nothing, therefore, stood in the way of her eligibility for relief. Hers was a clear case of need. This collateral call on her former employer was merely routine.

The investigator walked toward the elevator, close on the heels of a well-dressed woman with a dog. She felt shy. Most of her collaterals were to housewives in the Bronx or supervisors of maintenance workers in office buildings. Such calls were never embarrassing. A moment ago as she neared the doorway, the doorman had regarded her intently. The service entrance was plainly to her left, and she was walking past it. He had been on the point of approaching when a tenant emerged and dispatched him for a taxi. He had stood for a moment torn between his immediate duty and his sense of outrage. Then he had gone away dolefully, blowing his whistle.

The woman with the dog reached the elevator just as the door

slid open. The dog bounded in, and the elevator boy bent and roughhoused with him. The boy’s agreeable face was black, and the investigator felt a flood of relief.

The woman entered the elevator and smilingly faced front. Instantly the smile left her face, and her eyes hardened. The boy straightened, faced front, too, and gaped in surprise. Quickly he glanced at the set face of his passenger.

“Service entrance’s outside,” he said sullenly.

The investigator said steadily, “I am not employed here. I am here to see Mrs. Coleman on business.”

“If you’re here on an errand or somethin’ like that,” he argued doggedly, “you still got to use the service entrance.”

 

Dorothy West (2 juni 1907 – 16 augustus 1998)

Lees verder “Dorothy West, Thomas Hardy, Markies De Sade, Karl Gjellerup, Barbara Pym” →

 

De Nederlandse sportjournalist en schrijver Jean Nelissen werd geboren in Geleen op 2 juni 1936. Hij was jarenlang chef sport bij dagblad De Limburger maar werd vooral bekend als wielerverslaggever bij Studio Sport. De Neel, zoals zijn collega Mart Smeets hem steevast aanduidde, was een van de bekendste wielercommentatoren en -verslaggevers van Nederland. Hij was befaamd om zijn encyclopedische kennis van de wielergeschiedenis. Nelissen schreef 23 boeken, waaronder De bijbel van de Tour de France, waarin onder andere alle uitslagen uit de Tourgeschiedenis staan vermeld. Tot en met 2007 verscheen hij nog op televisie als onderdeel van het programma De Avondetappe.

 

Uit: De 100 Beste Wielrenners Van De Wereld

 

“MERCKX, Eddy BEL ‘Baron’ Eddy verpulverde alle records. Elf grote ronden gewonnen, vier wereldtitels behaald, in 32 klassiekers gezegevierd, een werelduurrecord gevestigd, 133 etappes in diverse ronden gewonnen, in totaal 445 zeges behaald als prof, 183 keer leider geweest in een grote ronde, Eddy Merckx heeft álle records verpulverd. Zijn erelijst is uniek en nimmer overtroffen. Hij tilde het kleine België naar het niveau van een grote sportnatie. Drie keer werd hij gekozen als de beste sportman van de wereld. Ondanks Mohammed Ali en Pele. Geen wonder dat de koning hem in de adelstand verhief ‘Baron’ Merckx, door Jacques Goddet’Le Géant’en ‘De Kannibaal’ genoemd, was in alle disciplines onstuitbaar In de bergen domineerde hij de klimmers, in vlakke tijdritten en ook in klimtijdritten de specialisten in het solorijden, hij sprintte met succes tegen de snelste renners van het peloton, hij was een specialist in het afdalen en hij kon ook nog met de beste pistiers duelleren op de wielerbanen, waardoor hij zeventien zesdaagsen op zijn naam schreef De meeste kampioenen hadden toch ook enige beperkingen. Fausto Coppi en Gino Bartali waren matige sprinters, Bartali was bovendien geen specialist in het tijdrijden, Jacques Anquetil was geen sterke klimmer. In feite benadert Bernard Hinault de veelzijdigheid van Eddy Merckx nog het meest.

Want ook Hinault kon tegen de beste specialisten klimmen, afdalen, tijdrijden en sprinten. Hinault verscheen echter zelden op de wielerbaan. Hij ploegde ‘s-winters liever als crosser door de velden. Eddy Merckx domineerde zijn generatie, zoals nooit tevoren iemand had gekund. Hij werd gedreven door een onblusbare ambitie. Of het nu de Tour de France, Milaan-San Remo, een etappe in Parijs-Nice of een onbelangrijk criterium rond de kerktoren was, hij wilde altijd winnen.”

 

 

 

Jean Nelissen (2 juni 1936 – 1 september 2010)