Bernard Malamud, Vincente Alexandre, Leo Stilma, Hannelies Taschau, Theun de Vries

De Amerikaanse schrijver Bernard Malamud werd op 26 april 1914 in Brooklyn, New York, geboren. Zie ook alle tags voor Bernard Malamud op dit blog. 


Uit: The Tenants


“Lesser catching sight of himself in his lonely glass wakes to finish his book. He smelled the living earth in the dead of winter. In the distance mournful blasts of a vessel departing the harbor. Ah, if I could go where it’s going. He wrestles to sleep again but can’t, unease like a horse dragging him by both bound legs out of bed. I’ve got to get up to write, otherwise there’s no peace in me. In this regard I have no choice. “My God, the years.” He flings aside the blanket and standing unsteadily by the loose-legged chair that holds his clothes slowly draws on his cold pants. Today’s another day.Lesser dresses unwillingly, disappointing surprise, because he had gone to bed in a fire of desire to write in the morning. His thoughts were sweet, impatient for tomorrow. He goes to sleep in anticipation and wakes resistant, mourning. For what? Whom? What useless dreams intervene? Though he remembers none although his sleep is stuffed with dreams, Lesserreveries one touched with fear: Here’s this stranger I meet on the stairs.”Who you looking for, brother?” “Who you callin brother, mother?”Exit intruder. Yesterday’s prowler or already today’s? Levenspiel in disguise? A thug he’s hired to burn or blow up the joint? It’s my hyperactive imagination working against the grain. Lesser makes things hard for himself for certain reasons. That’s a long tale but right now it means he doesn’t know how to end his book. Nor why the ending, this time, is so hard to come by if you’ve invented every step that leads to it, though some crumble when you look hard at them. Still, it’s bound to come, it always has. Maybe it’s some kind of eschatological dodge? Like an end is more than I can stand? Each book I write nudges me that much closer to death? As soon as he ends one he begins another.Now that the imagination is imagining Lesser imagines it done, the long labor concluded at last. Relief, calm, mornings in bed for a month. Dawn on the sea, rose lighting the restless waves touching an island waking, breathing the fresh breath of its trees, flowers, bayberry bushes, seashells.”



Bernard Malamud (26 april 1914 – 18 maart 1986)


De Spaanse dichter Vincente Aleixandre (eig. Vicente Pío Marcelino Cirilo Aleixandre y Merlo) werd geboren op 26 april 1898 in Sevilla. Zie ook alle tags voor Vincente Aleixandre op dit blog.

On the Way to School

I rode my bicycle to school.
Along a peaceful street that ran through the center of the noble,
mysterious city.
I rode by, surrounded by lights, and the carriages made no noise.
They passed, majestic, pulled by distinguished bays or chestnuts
that moved with a proud bearing.
How they lifted their hooves as they went along, like gentlemen,
not disdaining the world, but studying it
from the sovereign grace of their manes!
And inside, what? Old ladies, scarcely a little more than lace,
silent ornaments, stuck-up hairstyles, ancient velvet:
a pure silence passing, pulled by the heavy shining animals.

I rode my bicycle, I almost had wings, I was inspired.
And there were wide sidewalks along that sunny street.
In the sunlight, some sudden butterfly hovered over the carriages
   and then, along the sidewalks,
over the slow strollers made of smoke.
But they were mothers taking their littlest children for a walk.
And fathers who, in their offices of glass and dreams…
I looked as I went by.
I sailed through the sweet smoke, and the butterfly was no stranger.
Pale in the iridescent winter afternoon,
she spread herself out in the slow street as over a sheltered,
   sleepy valley.
And I saw her swept up sometimes to hang suspended
over what could as well have been the pleasant bank of a river.
Ah, nothing was terrible.
The street had a slight grade and up I went, driven on.
A wind swept the hats of the old ladies.
It wasn’t hurt by the peaceful canes of the gentlemen.
And it lit up like an imaginary rose, a little like a kiss, on the
   cheeks of the children.
The trees in a row were a motionless vapor, gentle
suspended under the blue. And by now nearly up in the air,
I hurried past on my bicycle and smiled…
and I remember perfectly
how I folded my wings mysteriously on the very threshold of the


Vertaald door Stephen Kessler


Vicente Aleixandre (26 april 1898 – 14 december 1984)




De Nederlandse dichter Leo Stilma werd geboren op 26 april 1953 in Hilversum. Zie ook alle tags voor Leo Stilma op dit blog.  




Waar ik bang voor ben

is niet

de tijd dat ik kwijlen ga

mijn benen al bij bewegen

breken, dat ik gezichten even

snel verwissel als de dagen


en mijn stoel een schuilplaats

is tegen de boze wereld buiten.


Het is niet voor de tijd

dat mijn vrienden alleen

op oude foto’s lachen

de telefoon steeds rinkelt

voor rouw en berichten

over gladde natte straten

en afbrokkelende botten


het is voor de tijd

dat niemand meer

mijn voornaam weet


waar ik bang voor ben.



Leo Stilma (Hilversum, 26 april 1953)

Hilversum, het Raadhuis van Dudok




De Duitse dichteres en schrijfster Hannelies Taschau werd geboren op 26 april 1937 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Hannelies Taschau op dit blog. 



sofort die Sterne und denke daran
zu bleiben
Was trennt mich von Euch Junge
Sterne sind kühler und strahlen
mehr infrarotes als sichtbares
Licht ab Was trennt mich von
euch es kann nicht wichtiger sein
als das was uns verbindet
Was die Entstehung eines Sterns
auslöst ist noch nicht bekannt



Der letzte


wird der erste Tag

Wir haben uns mehrmals um

Heute gedreht in tiefer

Befriedigung Gleich will man

dass alles so bleibt

Mit Trotz statt Gewissheit

Pilze gegessen

Durstlöschendes Wette



Hannelies Taschau (Hamburg, 26 april 1937)



De Nederlandse dichter en schrijver
Theun de Vries werd geboren in Veenwouden op 26 april 1907. Zie ook alle tags voor Theun de Vries op dit blog. 




De groote rust en de bezinning zinken

in mij als regens in een dooden tuin.

Na dezen waanzin en dit zelfverminken

keer ik terug. Nog ligt de droom in puin,


maar buiten waar men bruggen bouwt, wijd bogend,

en waar de stroom versnelt tot vurig licht,

word ik van nieuwe liefde en trots almogend –

En ik vergeet en wandel opgericht.


Nu eindlijk valt het masker van de dagen

en de verbijstrende eenzaamheid vergaat.


Zij kwam van ver. De blindelingsche vlagen

van wanhoop stierven aan mijn hart, verzaad.


Een vrouw wier handen in de mijne lagen

riep met éen lach den dood uit mijn gelaat.





Onder donkere vrouwenoogen

ben ik verwonderd ontwaakt;

een licht had den nachttuin doorvlogen

en smetteloos vervolmaakt.


Van een eenzaam stormachtig leven

geleid in verneedring en schuld

werd de laatste schemer vergeven

en een uiterste droom is vervuld:


Tusschen heldere horizonnen,

omringd van zee en wind,

is een goddelijk glanzen begonnen

over wereld en menschenkind.



Theun de Vries (26 april 1907 – 21 januari 2005)

Portret door Joop Sjollema, 1970



Zie voor nog meer schrijvers van de 26e april ook mijn blog van 26 april 2011 deel 1 en eveneens deel 2