Categorie: Literatuur

Federico García Lorca, Adriaan Morriën, Ken Follett, Margo Lanagan, Carel Peeters, Robert Franquinet, Margaret Drabble, Kristin Gore

 

De Spaanse dichter en toneelschrijver Federico Garcia Lorca werd geboren op 5 juni 1898 in Fuente Vaqueros, Granada. Zie ook alle tags voor Federico Garcia Lorca op dit blog.

 

Of the Dark Doves
For Claudio Guillén

In the branches of the laurel tree
I saw two dark doves
One was the sun
and one the moon
Little neighbors I said
where is my grave — 
In my tail said the sun
On my throat said the moon
And I who was walking
with the land around my waist
saw two snow eagles
and a naked girl
One was the other
and the girl was none
Little eagles I said
where is my grave —
In my tail said the sun
On my throat said the moon
In the branches of the laurel tree
I saw two naked doves
One was the other
and both were none.

 

Vertaald door Sarah Arvio

 

Sonnet of the Wreath of Roses

The wreath, quick, I am dying!
Weave it quick now! Sing, and moan, sing!
Now the shadow is darkening my throat,
and January’s light returns, a thousand and one times.

Between what needs me, and my needing you,
starry air, and a trembling tree.
A thickness of windflowers lifts
a whole year, with hidden groaning.

Take joy from the fresh landscape of my wound,
break out the reeds, and the delicate streams,
and taste the blood, spilt, on thighs of sweetness.

But quick! So that joined together, and one,
time will find us ruined,
with bitten souls, and mouths bruised with love.

 

Paso (The Images of the Passion)

Virgin in a crinoline,
Virgin of Solitude,
spreading immensely
like a tulip-flower.
In your boat of light,
go –
through the high seas
of the city.
through turbulent singing,
through crystalline stars.
Virgin in a crinoline
through the roadway’s river
you go,
down to the sea!

 

Vertaald door A. S. Kline

 

 
Federico García Lorca (5 juni 1898 – 19 augustus 1936)
“Federico García Lorca” door Alice Wellinger, 2011

Lees verder “Federico García Lorca, Adriaan Morriën, Ken Follett, Margo Lanagan, Carel Peeters, Robert Franquinet, Margaret Drabble, Kristin Gore” →

Thomas Kling, Hélène Cixous, Spalding Gray, Christy Brown, David Hare, Alifa Rifaat, Otto F. Walter, Ivy Compton-Burnett

De Duitse dichter en schrijver Thomas Kling werd geboren op 5 juni 1957 in Bingen. Zie ook alle tags voor Thomas Kling op dit blog.

 

Bildprogramme

2
MITSCHNITT CALVENSCHLACHT

inzwischn: 1499. luftbilder, -spiegel,
spiegelungn ausm engadinerkrieg. ein
sommerlicher brückenkopp (gesprengt) so
nimmt das wasser andre farbe an.

di gute
geschoßverschraubte luft! im luftzug
NAPALMHEIDE / das in den fluß
zischt, nähte zwischen leib und panzern
zieht (»da ist ja keine landschaft mehr«,
TONLOS / »hättns sollen fahren
lassn«). darüber geht di kamera, ho-
lpernd; kamerafahrt heiser, angekro-
chenes aug. vorm ortler. vor schi-
mmerndn 3000ern: demolirte sand-
sackberge (…)

                und sorgnfaltn, kummer-
volles redaktörsgesic’t: ICH HÖRE EBEN!,
ICH RUFE WILLIBALD PIRKHEIMER
(sonst in Nürnberg stationiert)!, am sattel, AM HU-
MANISTISCHEN SATTELLITTNTELEPHON:

PIRKHEIMER: ja, hier pirkheimer. humanitär-
sanitäre verhältnisse … mit grawenvollen bildern
zu tun … habn hohe-luste zu zeichnen … di
geiselerschießung von meran … (FADING),
obwohl bevölkerun’ dagegn … (RAUSCH-
RAUSCH), im -iegesrausch, durchrau-
schende flüchtlinge … strom weg, alles weg …
KAISER MAXIMILIAN SOLL GEWEINT
HABN ALS / FADING /DI KINDER ESSENZ /
BROTKLEE VON DEN WIESN da br-
icht
di leitun’ zamm, damundherrn, in weißm rau-
schn, klappt zusamm das bilderwelt in riesen OH-
NELÖSCHLÖSCH. romanisch di bandnwerbun’
Gottes, tonlos di engel vorm himml. jerusalem, wei-
ße bänder spruchbänder in händn. ohne text.

 

 
Thomas Kling (5 juni 1957 – 1 april 2005)

Lees verder “Thomas Kling, Hélène Cixous, Spalding Gray, Christy Brown, David Hare, Alifa Rifaat, Otto F. Walter, Ivy Compton-Burnett” →

Geoff Dyer

De Engelse schrijver Geoff Dyer werd op geboren 5 juni 1958 in Cheltenham als enig kind van een plaatwerker vader en een schooldiner dame moeder. Hij ging naar school in zijn geboorteplaats en kreeg een beurs om Engels te studeren aan het Corpus Christi College in Oxford. Dyer is de auteur van vier romans: “The Colour of Memory”, “The Search”, “Paris Trance”, en “Jeff in Venice, Death in Varanasi”, een kritische studie over John Berger, “Ways of Telling”; drie bundels essays “Anglo-English Attitudes”, “Working the Room” en “Otherwise Known as the Human Condition” en zes andere titels die niet direct tot een specifiek genre behoren: “But Beautiful” (over jazz), “The Missing of the Somme” (over de herdenking van WO I), “Out of Sheer Rage” (over D. H. Lawrence), “Yoga For People Who Can’t Be Bothered To Do It”, “The Ongoing Moment” (over fotografie), en Zona (over Andrei Tarkovsky’s film Stalker uit 1979). Hij is de redacteur van “John Berger: Selected Essays” en mede-redacteur, met Margaret Sartor, van “What Was True: The Photographs and Notebooks of William Gedney”. In 2014 verscheen “Another Great Day at Sea” (2014), waarin Dyer vertelt over zijn ervaringen op de USS George H.W. Bush, waarop hij twee weken meevoer als writer-in-residence. In 2005 werd Dyer Fellow van de Royal Society of Literature. In 2014 werd hij verkozen tot Honorary Fellow of Corpus Christi College, Oxford. In 2013 werd hij benoemd in het prestigieuze ambt van Bedell Distinguished Visiting Professor, verbonden aan het Nonfiction Writing Program van de Universiteit van Iowa. Hij doceert tegenwoordig aan de Universiteit van Zuid-Californië.

Uit: Jeff in Venice, Death in Varanasi

“On an afternoon in June 2003, when, for a brief moment, it looked as if the invasion of Iraq had not been such a bad idea after all, Jeffrey Atman set out from his flat to take a walk. He had to get out of the flat because now that the initial relief about the big picture had worn off – relief that Saddam had not turned his non-existent WMD on London, that the whole world had not been plunged into a conflagration – the myriad irritations and frustrations of the little picture were back with a vengeance. The morning’s work had bored the crap out of him. He was supposed to be writing a twelve-hundred-word so-called ’think piece’ (intended to require zero thought on the part of the reader and scarcely more from the writer but still, somehow, beyond him) that had reached such a pitch of tedium that he’d spent half an hour staring at the one-line email to the editor who’d commissioned it:
‘I just can’t do this shit any more. Yrs J.A.’
The screen offered a stark choice: Send or Delete. Simple as that. Click Send and it was all over with. Click Delete and he was back where he started. If taking your own life were this easy, there’d be thousands of suicides every day. Stub your toe on the way to the bathroom. Click. Get marmalade on your cuff while eating toast. Click. It starts raining as soon as you leave the house and your brolly’s upstairs. What to do? Go back up and get it, leave without it and get soaked, or … Click. Even as he stared at the message, as he sat there on the very brink of sending it, he knew that he would not. The thought of sending it was enough to deter him from doing so. So instead of sending the message or getting on with this article about a ‘controversial’ new art installation at the Serpentine he sat there, paralysed, doing neither.
To break the spell he clicked Delete and left the house as if fleeing the scene of some dreary, as yet uncommitted crime. Hopefully fresh air (if you could call it that) and movement would revive him, enable him to spend the evening finishing this stupid article and getting ready to fly to Venice the following afternoon. And when he got to Venice? More shit to set up and churn out. He was meant to be covering the opening of the Biennale – that was fine, that was a doddle – but then this interview with Julia Berman had come up (or at least a probable interview with Julia Berman) and now, in addition to writing about the Biennale, he was supposed to persuade her – to beg, plead and generally demean himself – to do an interview that would guarantee even more publicity for her daughter’s forthcoming album and further inflate the bloated reputation of Steven Morison, the dad, the famously overrated artist.”

 

 
Geoff Dyer (Cheltenham, 5 juni 1958)

Paul Farley

 

De Britse dichter en schrijver Paul Farley werd geboren op 5 juni 1965 in Liverpool. Hij studeerde schilderkunst aan de Chelsea School of Art en woonde in Londen, Brighton en Cumbria. Voor zijn eerste poëzie bundel “The Boy from the Chemist is Here to See You” (1998) en won een Forward Poetry Prize (Best First Collection) en werd op de shortlist geplaatst voor de Whitbread Prize. Het boek bezorgde hem ook de Somerset Maugham Award en in 1999 won hij de Sunday Times Young Writer of the Year Award. Van 2000-2002 was hij de dichter-in-residence bij de Wordsworth Trust in Grasmere. Voor zijn tweede bundel “The Ice Age” (2002), ontving hij de Whitbread Poetry Award. Zijn derde bundel “Tramp in Flames” verscheen in 2006. Voor het gedicht ‘Liverpool Disappears for a Billionth of a Second’ ‘ kreeg hij de Forward Prize voor Best Individual Poem. In hetzelfde jaar publiceerde hij ook een studie over Terence Davies film “Distant Voices, Still Lives”. In 2007 bewerkte hij een selectie van John Clare voor de dichtersreeks van Faber “Poet to Poet”. Farley heeft ook veel geschreven voor radio en televisie, en schrijft vaak over kunst en literatuur. Hij woont momenteel in Lancashire en is hoogleraar poëzie aan de universiteit van Lancaster.

 

Liverpool Disappears for a Billionth of a Second

Shorter than the blink inside a blink
the National Grid will sometimes make, when you’ll
turn to a room and say: Was that just me?

People sitting down for dinner don’t feel
their chairs taken away/put back again
much faster that that trick with tablecloths.

A train entering the Olive Mount cutting
shudders, but not a single passenger
complains when it pulls in almost on time.

The birds feel it, though, and if you see
starlings in shoal, seagulls abandoning
cathedral ledges, or a mob of pigeons

lifting from a square as at gunfire,
be warned it may be happening, but then
those sensitive to bat-squeak in the backs

of necks, who claim to hear the distant roar
of comets on the turn – these may well smile
at a world restored, in one piece; though each place

where mineral Liverpool goes wouldn’t believe
what hit it: all that sandstone out to sea
or meshed into the quarters of Cologne.

I’ve felt it a few times when I’ve gone home,
if anything, more often now I’m old
and the gaps between get shorter all the time.

 

Dependants

How good we are for each other, walking through
a land of silence and darkness. You
open doors for me, I answer the phone for you.

I play jungle loud. You read with the light on.
Beautiful. The curve of your cheekbone,
explosive vowels, exact use of cologne.

What are you thinking? I ask in a language of touch
unique to us. You tap my palm nothing much.
At stations we compete senses, see which

comes first—light in the tunnel, whiplash down the rail.
I kick your shins when we go out for meals.
You dab my lips. I finger yours like Braille.

 

 
Paul Farley (Liverpool,. 5 juni 1965)

Pinksteren (Jan Willem Schulte Nordholt)

 

Prettige Pinksterdagen!

 

 
Pinksteren door Juan Bautista Maíno, 1612-1614

 

Pinksteren

Een groot effect zoals op een toneel,
het stelt een kamer voor, er zitten mannen,
een vrouw ook, duidelijk bedroefd, gespannen,
bij ’t praten stokt de stem hun in de keel.

De roffel van een stormwind, bliksemlicht
verspreid in vonken, wirwar van geluiden
die zich tot taal die iedereen kan duiden,
tot ieders eigen moedertaal verdicht.

In het decor opent zich deur na deur,
vensters geven op vergezichten uit
in een volmaakt arcadisch licht gehuld.

Van een godzalig visioen vervuld
verrijst het enthousiast publiek om luid
hulde te brengen aan de Regisseur.

 

 
Jan Willem Schulte Nordholt (12 september 1920 – 16 augustus 1995)
Zwolle. De dichter Schulte Nordholt werd geboren in Zwolle.

 

Zie voor de schrijvers van de 4e juni ook mijn twee vorige blogs van vandaag.

Ralf Thenior, Marie Ndiaye, Erasmus Schöfer, Buddy Wakefield, Yaak Karsunke, Charles Dickinson

De Duitse dichter en schrijver Ralf Thenior werd geboren op 4 juni 1945 in Bad Kudowa. Zie ook alle tags voor Ralf Thenior op dit blog.

Uit: Strange Kebab

Schlechte Karten

Einsame Frau am Tresen. Leichte Beute. – Na, Kummer mit dem Liebsten? Nee, mit’m Chef. Wie? Er kommt immer zu spät und ich muss die ganze Arbeit machen.
Soll vorkommen. Was machst du? Sozialfürsorge. Kleines Büro, nur er und ich. Dauernd ist er weg, Kenia, Karibik und so. Und woher kommt die Kohle? Aus der Kasse für die Behinderten. Zeig ihn an!
Wollte ich ja. Und? Kein Geld. Geh ins Amtsgericht zur Rechtsberatung. War ich ja. Und? Netter junger Anwalt. Ich erzähl die Story. Sein Robin-Hood-Ding kommt hoch. Er kriegt leuchtende Augen. Wie heißt der Mann? Ich nenn den Namen. Seine Miene wird eisig. Keine Chance, schnarrt er. Der Mann ist in meiner Partei. Dann hat er mich rausgeschmissen. –

 

Der Borsig-Kreisel

Vom Borsigplatz gehen sternförmig sechs Straßen ab.
An jeder Ecke gibt es eine Kneipe und in die Straßenschluchten hinein, die, wie manche sagen, wie Fangarme eines Kraken auf Opfer lauern, gibt es weitere,sie bilden in vereintem Interesse einen Mahlstrom,dessen Wirbel der Borsig-Kreisel genannt wird. Gerät einer in diesen Kreisel hinein, ist er für mindestens drei Nächte verschwunden. Wenn er überhaupt wieder auftaucht. Es beginnt mit Bier und Korn, jeder Arzt rät von der Mischung ab. Der wagemutige Westfalenreisende würde hier mehr als Überraschungen erleben.
Doch sprechen wir über jene, die sich nicht leichtfertig hineinstürzen: Die Ortskundigen, die es wie eine Kunst betreiben. Der Mann, der im Kreisel surft. Der volltrunken in den »Haxenhans« hineinschneit, ohne Zögern eine Haxe bestellt und sie, während unser staunender Stammesforscher noch an der harten Außenhaut seiner eigenen Haxe herum säbelt, in Sekundenschnelle fachmännisch zerlegt und verzehrt hat, und ehe der verdutzte Neuankömmling sich an die zweite Säbelei machen kann, schon wieder, nachdem er zahlte, den Laden verlässt und dem Wirt über die Schulter zu-
ruft: Grüß deine Schwester! – Welche? – Is’ egal! Schon ist er verschwunden, angesogen vom Borsigkreisel in der Nacht.

 

 
Ralf Thenior (Bad Kudowa, 4 juni 1945)
Kudowa-Zdrój (Bad Kudowa)

Lees verder “Ralf Thenior, Marie Ndiaye, Erasmus Schöfer, Buddy Wakefield, Yaak Karsunke, Charles Dickinson” →

Dana Bönisch, Elizabeth Jolley, Apollon Maykov, Jacques Roumain, Fritz Weber

De Duitse schrijfster Dana Bönisch werd geboren op 4 juni 1982 in Frechen. Zie ook alle tags voor Dana Bönisch op dit blog.

Uit: Rocktage

„An den guten Tagen ging Puck zwischen den Leuten hindurch und konnte in ihre Seelen sehen und begriff ansatzweise die tausend Welten, die zwischen Neu-markt und Roncalliplatz parallel existierten, und er sah ganz deutlich einzelne Federn im Gefieder von schmut-zigen Vögeln, und er sah den fallenden Wassertrop-fen, und er sah Multivitaminbonbons in Mündern ver-schwinden, und er schrieb im Kopf Gedichte über alles, was er sah — und Musik existierte als fünftes Element, an guten Tagen. Rocktage. An schlechten Tagen ging Puck und sah die Leute hinter einer Mattscheibe, und wenn man sie mit den Fingerspitzen berührte, zischte es kurz und kalt, und man bekam einen gewischt. us gab keine Musik, an den schlechten Tagen.
»Hören Sie, Herr … Puck«, sagte Herr Kiel und fixierte etwas hinter Pucks Kopf, »so werden Sie nicht weit kom-men. Es gibt Regeln. Alle hier müssen sich dran halten, sonst funktioniert nichts.« Puck wusste nicht, meinte er mit »hier« die Erde? Oder die Redaktion? »Sie werden nicht weit kommen, wenn Sie so weitermachen.« »Kommt drauf an«, sagte Puck. »wo man hinwill.« Herr Kiel lachte kurz und hustend. Vor dem Fenster Flog eine Möwe kopfnickend vorbei.
»Auch Sie werden einmal sterben, Herr Kiek sagte Puck und ging
Draußen dominierte Beton, und die Sonne kam nicht wirklich zu den Leuten durch, die unten auf der Straße herumkrebsten. Puck ging schnell, er bekam Seitensti-che und konnte schlecht atmen. Er kramte in seiner Ta-sche nach dem Asthmaspray. fand es aber nicht. Seit-lich gegen die Schaufensterscheibe eines Sanitärladens gelehnt, wartete er ein paar Minuten. Mit einem Auge sah er sich im Spiegel, seine schattige Gesichtshälfte, die Augenhöhle wie ein dunkles Tal und irgendwo darüber schwarze strubbelige Boomer-Haare. Er wusste nicht. wohin. Das fiel ihm nun auf. Puck ging langsam weiter, sah sein Spiegelbild in die Sonne treten, raus aus der Schaufensterwelt von Rheu-maunterhosen und Inkontinenz-Beratungsbroschüren. Es war früher Frühling. Puck hoffte, wirklich da zu sein So, dass die anderen Leute ihn auch sehen konnten.“

 

 
Dana Bönisch (Frechen, 4 juni 1982)

Lees verder “Dana Bönisch, Elizabeth Jolley, Apollon Maykov, Jacques Roumain, Fritz Weber” →

Allen Ginsberg, Philippe Djian, Maarten van Buuren, Solomonica de Winter, Monika Maron, Larry McMurtry, Norbert Gstrein, Wolfgang Cordan, Gerhard Zwerenz

De Amerikaanse dichter Irwin Allen Ginsberg werd geboren in Newark, New Jersey, op 3 juni 1926. Zie ook alle tags voor Allen Ginsberg op dit blog

Uit: Howl (Fragment)

“…upliftings & especially secret gas-station solipsisms of johns, & hometown alleys too,
who faded out in vast sordid movies, were shifted in dreams, woke on a sudden Manhattan, and picked themselves up out of basements hungover with heartless Tokay and horrors of Third Avenue iron dreams & stumbled to unemployment offices,
who walked all night with their shoes full of blood on the snowbank docks waiting for a door in the East River to open full of steamheat and opium,
who created great suicidal dramas on the appartment cliff-banks of the Hudson under the wartime blue floodlight of the moon & their heads shall be crowned with laurel in oblivion,
who ate the lamb stew of the imagination or digested the crab at the muddy bottom of the rivers of the Bowery,
who wept at the romance of the streets with their pushcarts full of onions and bad music,
who sat in boxes breathing in the darkness under the bridge, and rose up to build harpsichords in their lofts, who coughed on the sixth floor of Harlem crowned with flame under the tubercular sky surrounded by orange crates of theology,
who scribbled all night rocking and rolling over lofty incantations which in the yellow morning were stanzas of gibberish,
who cooked rotten animals lung heart feet tail borsht & tortillas dreaming of the pure vegetable kingdom,
who plunged themselves under meat trucks looking for an egg,
who threw their watches off the roof to cast their ballot for an Eternity outside of Time, & alarm clocks fell on their heads every day for the next decade,
who cut their wrists three times successively unsuccessfully, gave up and were forced to open antique stores where they thought they were growing old and cried,
who were burned alive in their innocent flannel suits on Madison Avenue amid blasts of leaden verse & the tanked-up clatter of the iron regiments of fashion & the nitroglycerine shrieks of the fairies of advertising & the mustard gas of sinister intelligent editors, or were run down by the drunken taxicabs of Absolute Reality,
who jumped off the Brooklyn Bridge this actually happened and walked away unknown and forgotten into the ghostly daze of Chinatown soup alleyways & firetrucks, not even one free beer,…

 

 
Allen Ginsberg (3 juni 1926 – 6 april 1997)
Daniel Radcliffe als Allen Ginsberg en Dane DeHaan als Lucien Carr in de film “Kill Your Darlings” uit 2013

Lees verder “Allen Ginsberg, Philippe Djian, Maarten van Buuren, Solomonica de Winter, Monika Maron, Larry McMurtry, Norbert Gstrein, Wolfgang Cordan, Gerhard Zwerenz” →

Carlo Michelstaedter, Kathleen E. Woodiwiss, Eugène Van Oye, Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault

De Italiaanse dichter, filosoof en schilder Carlo Michelstaedter werd geboren op 3 juni 1887 in Gorizia. Zie ook alle tags voor Carlo Michaelstaedter op dit blog.

 

Say No To Life (Fragment)

Even as swallows year by year return
Back to the nests that held them featherless,
So man goes back in the course of his days,
Time after time to the thought of his cradle.
And as every year he keeps that day,
That to hunger and thirst, to sorrow and grief,
That to this mortal life did him awaken,
Every year he persuades himself again
To love his life.

And the parents who in the newly-born,
In the fragile and helpless little being,
Saw the fruit of their hopes;
And holding out to him with timorous love
All that life gives to him who asks to live,
Made of his tears a veil for their own eyes;

Trusting that clothes and food
Could make him live his life;
Year after year revive their ancient hope,
Their ancient grief,
And with a veil still cover their tired eyes,
Offering thanks to him for being born,
That he may thank them for his life,
and that The dumb grief be forgotten,
and the vain Promise be ever present.

 

 
Carlo Michelstaedter (3 juni 1887 – 17 oktober 1910)

Lees verder “Carlo Michelstaedter, Kathleen E. Woodiwiss, Eugène Van Oye, Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault” →

Nico Noorman

De Nederlandse dichter Nico Noorman werd geboren op 3 juni 1949 te Groningen. Na het behalen van het Mulodiploma volgde hij van 1967-1971 de opleiding tot Zoölogisch Analist met specialisatie Ecologie. Tijdens zijn stagejaar bij de Rijksuniversiteit van Groningen deed hij onderzoek naar het eetgedrag van ratten en het gedrag van koolmezen. Na het vervullen van de dienstplicht bij de Koninklijke Marine trad hij in 1973 in dienst bij het toenmalige Centraal Diergeneeskundig Instituut, tegenwoordig ID-DLO, in Lelystad. Als analist was hij daar tot 1989 werkzaam op de afdeling Parasitologie en voornamelijk betrokken bij het epidemiologisch onderzoek van de leverbotziekte. Van 1989 tot 1992 werkte hij als analist/programmeur op de afdeling Automatisering van hetzelfde instituut. Daarna verbleef hij een jaar in Pakistan als medewerker bij het ‘Dutch Committee for Afghanistan’. Van 1994 tot 2000 was hij als technisch medewerker verbonden aan de afdeling Dierfysiologie van de Rijksuniversiteit in Groningen in het kader van het NWO/STW-project ‘Milieuvriendelijke bestrijding van huisvliegen door middel van gecombineerde visuele en chemische prikkels’. Sinds 2014 is hij editor van de websites nederlands.nl en gedichten.nl. Daarnaast schrijft hij gedichten, met name snelsonnetten.

 

Geen bereik

Ik zoef vaak op mijn e-bike door de velden
Maar ik zie niets van ’t wonderschone land
Gespannen staar ik naar mijn rechterhand
Weer geen bereik…al heb ik niets te melden

Niet appen op de fiets…nooit van gehoord
Want ik ben elke dag contactgestoord

 

Streefgewicht

Hè hè, het nieuwe jaar is aangebroken
Ik ga volledig voor mijn streefgewicht
Alleen door ‘t melden hier in dit gedicht
Zal ik bereiken wat is afgesproken

Ik vreet me dus het schompes ‘t hele jaar
Tien kilo meer krijg ik best voor elkaar

 

Kwartetten

Mag ik van jou de zingende Afghaan
En ook die Irakees met grote tanden
Geef mij die Syrische met lege handen
Tot slot die Eritreeër met banaan

Vier vluchtelingen heb ik nu…kwartet!
Maar vol is vol…ook in mijn snelsonnet!

 

 
Nico Noorman (Groningen, 3 juni 1949)