De Engelse dichter en schrijver Robert Browning werd geboren op 7 mei 1812 in Londen. Zie ook alle tags voor Robert Browning op dit blog.

 

 

Confessions

  

What is he buzzing in my ears?

“Now that I come to die,

Do I view the world as a vale of tears?”

Ah, reverend sir, not I!

 

What I viewed there once, what I view again

Where the physic bottles stand

On the table’s edge, -is a suburb lane,

With a wall to my bedside hand.

 

That lane sloped, much as the bottles do,

From a house you could descry

O’er the garden-wall: is the curtain blue

Or green to a healthy eye?

 

To mine, it serves for the old June weather

Blue above lane and wall;

And that farthest bottle labelled “Ether”

Is the house o’ertopping all.

 

At a terrace, somewhere near the stopper,

There watched for me, one June,

A girl; I know, sir, it’s improper,

My poor mind’s out of tune.

 

Only, there was a way… you crept

Close by the side, to dodge

Eyes in the house, two eyes except:

They styled their house “The Lodge”.

 

What right had a lounger up their lane?

But, by creeping very close,

With the good wall’s help, -their eyes might strain

And stretch themselves to Oes,

 

Yet never catch her and me together,

As she left the attic, there,

By the rim of the bottle labelled “Ether”,

And stole from stair to stair,

 

And stood by the rose-wreathed gate. Alas,

We loved, sir -used to meet:

How sad and bad and mad it was –

But then, how it was sweet!

 

Robert Browning (7 mei 1812 – 12 december 1889)
Geschilderd door Robert Barratt (Pen) Browning

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en politicus Archibald MacLeish werd geboren op 7 mei 1892 in Glencoe, Illinois. Zie ook alle tags voor Archibald MacLeish op dit blog.

 

 

Baccalaureate

  

A year or two, and grey Euripides,

And Horace and a Lydia or so,

And Euclid and the brush of Angelo,

Darwin on man, Vergilius on bees,

The nose and Dialogues of Socrates,

Don Quixote, Hudibras and Trinculo,

How worlds are spawned and where the dead gods go,–

All shall be shard of broken memories.

 

And there shall linger other, magic things,–

The fog that creeps in wanly from the sea,

The rotton harbor smell, the mystery

Of moonlit elms, the flash of pigeon wings,

The sunny Green, the old-world peace that clings

About the college yard, where endlessly

The dead go up and down. These things shall be

Enchantment of our heart’s rememberings.

 

And these are more than memories of youth

Which earth’s four winds of pain shall blow away;

These are earth’s symbols of eternal truth,

Symbols of dream and imagery and flame,

Symbols of those same verities that play

Bright through the crumbling gold of a great name.

 

 

Archibald MacLeish (7 mei 1892 – 20 april 1982)

 

 

 

 

De Bengaalse dichter en schrijver Rabindranath Tagore werd op 7 mei 1861 in Calcutta (tegenwoordig: Kolkata) geboren. Zie ook alle tags voor Rabindranath Tagore op dit blog.

 

 

Beggarly Heart

  

When the heart is hard and parched up,

come upon me with a shower of mercy.

 

When grace is lost from life,

come with a burst of song.

 

When tumultuous work raises its din on all sides shutting me out from

beyond, come to me, my lord of silence, with thy peace and rest.

 

When my beggarly heart sits crouched, shut up in a corner,

break open the door, my king, and come with the ceremony of a king.

 

When desire blinds the mind with delusion and dust, O thou holy one,

thou wakeful, come with thy light and thy thunder

 

 

Rabindranath Tagore (7 mei 1861 – 7 augustus 1941)

 

 

 

 

De Poolse dichter en schrijver Stanisław Przybyszewski werd geboren op 7 mei 1868 in Łojewo. Zie ook alle tags voor Stanisław Przybyszewski op dit blog.

 

Uit: Der Schrei

 

„Leise, mit ängstlicher Vorsicht schlich Gasztowt an ein kleines, unscheinbares Haus heran, in dem ein bekannter und berüchtigter Kunsthändler Ausstellungen von Werken junger Künstler veranstaltete.
Er dachte nicht daran, dem höllischen Halsabschneider und felsenharten Shylock der jungen Künstler ein paar Franken aus der Tasche herauszulocken; das liess er sich nicht einmal im Traume einfallen: lieber würde er sich in einem Anfall von Hungerdelirium auf den erstbesten Passanten stürzen und ihn berauben, ehe er sich auch nur mit der geringsten Bitte an den unerbittlichen Wucherer wandte – nein! Das war es nicht – etwas ganz anderes; seit dem Augenblick, als er auf das Drängen des Händlers, der ihm mit kleinen Beträgen aus der äussersten Not herausgeholfen hatte, und unter Androhung der Versteigerung aller seiner Bilder sich endlich entschliessen musste, eine Auswahl seiner Bilder auszustellen, konnte er keine Ruhe finden.
Ihm war, als hätte er eine gottesschänderische Tat begangen, da er seine Bilder der öffentlichen Besichtigung preisgegeben, – als würden sie geschändet, jenes geheimnisvollen, heiligen Schleiers der schamhaften und innersten Ekstase beraubt, in der sie geschaffen waren: er hatte das Empfinden, als hätte er sein teuerstes Kind auf die Strasse gejagt, damit es mit seiner Schande ihm Geld verdiene – ihn würgte die Scham, er schäumte vor Wut, dass er sich hatte hintergehen lassen, er ergoss über sich die Jauche der Verachtung, dass er seinem heiligsten Entschlüsse untreu geworden: niemandem Einblick in die Geheimnisse seiner Offenbarungen zu gewähren.“

 

 

Stanisław Przybyszewski (7 mei 1868 – 23 november 1927)
Portret door Edvard Munch

 

 

 

De Franse schrijver en essayist Joseph Joubert werd geboren in Montignac op 7 mei 1754. Zie ook alle tags voor Joseph Joubert op dit blog.

 

Uit: Pensées

 

„Heureux ceux qui ont une lyre dans le coeur, et dans l’esprit une musique qu’exécutent leurs actions !“

„Les bons mouvements ne sont rien, s’ils ne deviennent des bonnes actions.“

 

„Les écrivains qui ont de l’influence ne sont que des hommes qui expriment parfaitement ce que les autres pensent, et qui réveillent dans les esprits des idées ou des sentiments qui tendaient à éclore.“

 

Joseph Joubert (7 mei 1754 – 4 mei 1824)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Karl Gustav Vollmõller werd geboren op 7 mei 1878 in Stuttgart. Hij is vooral bekend door twee werken. Het script voor de film Der Blaue Engel met Marlene Dietrich, en het spekstakel The Miracle (Das Mirakel) dat hij samen schreef met Max Reinhardt, de vermaarde regisseur. Het stuk handelt over een non in de Middeleeuwen die met een riddder het klooster ontvlucht en verschillende mystieke avonturen beleefd. Gedurende haar afwezigheid neemt Maria in het klooster haar plaats in tot zij veilig is teruggekeerd.

 

 

ZWIEGESPRÄCH

 

V

 

Gott belügt uns mit Wünschen und Träumen

Die er selbst am Morgen besaß,

Am Schöpfungs-Morgen besaß,

Als er spielte mit Weltenräumen

Wie ein Kind mit Tieren und Bäumen,

Mit Menschen, Tieren und Bäumen,

Die er dann zu zerstören vergaß –

Zum Schluß zu zerstören vergaß…

 

Auf den wohlbereiteten Fluren

Vermehrt sich nun ewig die Brut,

Zwischen Tier und Engel die Brut

Der flüchtig entworfnen Figuren

Von Heiligen, Mördern und Huren,

Von halbgeformten Lemuren,

Wie des Schöpfers Hirn sie entfuhren –

Bis er einst sie zu tilgen geruht,

Sie selbst zu vertilgen geruht. ..

 

 

Karl Gustav Vollmõller (7 mei 1878 – 18 okrober 1948)

 

 

 

De Britse schrijver Alfred Edward Woodley Mason werd geboren op 7 mei 1865 in Londen. Hij studeerde in Oxford. Hij werd niet zo bekend als zijn tijdgenoot Rudyard Kipling. Daar staat tegenover dat zijn roman The Four Feathers tot een van de meest verfilmde boeken behoort, o.a. in 1939 en 2002. In totaal schreef Mason meer dan twintig boeken, waarvan het eerste verscheen in 1895.

 

Uit: The Four Feathers

 

„Lieutenant Sutch was the first of General Feversham’s guests to reach Broad Place. He arrived about five o’clock on an afternoon of sunshine in mid June, and the old red-brick house, lodged on a southern slope of the Surrey hills, was glowing from a dark forest depth of pines with the warmth of a rare jewel. Lieutenant Sutch limped across the hall, where the portraits of the Fevershams rose one above the other to the ceiling, and went out on to the stone-flagged terrace at the back. There he found his host sitting erect like a boy, and gazing southward toward the Sussex Downs.

“How’s the leg?” asked General Feversham, as he rose briskly from his chair. He was a small wiry man, and, in spite of his white hairs, alert. But the alertness was of the body. A bony face, with a high narrow forehead and steel-blue inexpressive eyes, suggested a barrenness of mind.

“It gave me trouble during the winter,” replied Sutch. “But that was to be expected.” General Feversham nodded, and for a little while both men were silent. From the terrace the ground fell steeply to a wide level plain of brown earth and emerald fields and dark clumps of trees. From this plain voices rose through the sunshine, small but very clear. Far away toward Horsham a coil of white smoke from a train snaked rapidly in and out amongst the trees; and on the horizon rose the Downs, patched with white chalk.

“I thought that I should find you here,” said Sutch.

“It was my wife’s favourite corner,” answered Feversham in a quite emotionless voice. “She would sit here by the hour. She had a queer liking for wide and empty spaces.”

 

 

A. E. W. Mason (7 mei 1865 – 22 november 1948)

 

 

 

De Duitse schrijfster Therese Huber werd geboren als Marie Therese Heyne op 7 mei 1764 in Göttingen. Zij was in haar tijd een belangrijke persoonlijkheid die werkte als schrijfster (romans, verhalen, reisbeschrijvingen, essays, kritieken), vertaalster, redactrice (Cottas Morgenblatt für gebildete Stände) en briefschrijfster (meer dan 4500 nagelaten brieven). Zij was een dochter van de invloedrijke hoogleraar oude filologie Christian Gottlob Heyne.

 

Uit: Klosterberuf

 

„Ich begreife nicht recht klar, warum Sie die kleine Geschichte meines Lebens, die so unbedeutend ist, die so bald für die Welt ganz aufhören wird, schriftlich von mir haben wollen. Ist es ein mitleidiger Kunstgriff, mir durch die ungewohnte Beschäftigung, zusammenhängend über einen Gegenstand zu schreiben, meine Trennung von Ihnen erträglich zu machen? Der mislingt, meine Freundin! ich werde noch um so viel mehr an Sie denken. Erzählte ich Ihnen nicht schon Alles, was mein junges Herz beschäftigt hatte? Nahmen Sie meine Sehnsucht, meine Thränen, meine Wünsche nicht in Ihren Busen auf? Aber Sie legen es mir als eine Pflicht der Freundschaft auf, in meine Kindheit zurückzugehen, von meiner Mutter Schicksal zu beginnen, und fortzufahren bis zu dem Augenblicke, wo ich Sie kennen lernte. Das wird langsam gehen, denn Sie wissen, wie weniger Augenblicke Herr ich bin. Das wird schlecht gehen, denn ist gleich Deutsch die Sprache meines Herzens, so schrieb ich doch wenig in ihr, so [149] wenig wie im Polnischen, denn was hat ein Mädchen bei uns zu schreiben? was darf sie schreiben? – Ich machte mir einmal Auszüge aus den Kirchenvätern, die der Bischof alle in französischen Übersetzungen hat. Das entdeckte meine Stiefmutter und nannte es Kopfhängerei. Sie verklagte mich bei meinem Beichtvater, und der nannte meine Beschäftung einen unweiblichen Vorwitz, der dem Zweifel den Weg bahne. Zu meinem Unvermögen in der Sprache und
im Styl kommt noch mein Mangel an Zeit. Der Sommer – denn Sie behaupten ja, wir haben keinen Frühling – führt so viele Gäste herbei, daß meiner Mutter Putzzimmer am Vormittage nicht leer wird. Von der bischöflichen Tafel darf ich mich nicht mehr ausschließen, und selten darf ich von da bis zur Abendpromenade nach Hause zurückkehren. Ihrem Rathe zu Folge widerstrebe ich nie mehr den Befehlen meiner Eltern, an der Tafel Theil zu nehmen. Ich sehe wohl, daß ich dadurch die Hoffnung bei Ihnen errege, dem Schleier doch endlich noch zu entsagen.“

 

 

Therese Huber (7 mei 1764 – 15 juni 1829)
Miniatuur van Carl Ludwig Kaatz

De Nederlandse dichter en schrijver Willem Kloos werd geboren in Amsterdam op 6 mei 1859. Zie ook alle tags voor Willem Kloos op dit blog.

Verzen

 

II. (Aan mijne moeder)

 

Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,

Zilveren-zacht, de half-ontloken maan

Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,

Wier bleeke bladen aan de kim vergaan,

 

Zóó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,

Uw half-verhulde beelt’nis voor mij staan, –

Dán, met een zachten glimlach en een zucht,

Voor mijn verwonderde oogen ondergaan.

 

Ik heb u lief, als droomen in den nacht,

Die, na een eind’loos heil van éénen stond,

Bij de eerste schemering voor immer vloôn:

 

Als morgen-rood en bleeke sterren-pracht,

Iets liefs, dat men verloor en niet meer vond,

Als alles, wat héél ver is en héél schoon.

 

 

 

XX.

 

Laat mij nog éénmaal, in gedachten, kussen

Die warme lippen, door mijn kus ontbloeid;

Laat mij nog éénmaal aan dien boezem sussen

Mijn arme hoofd, waarin de koorts-pijn gloeit.

 

Laat mij nog eens, klein kindje, rusten tusschen

Die armen, waar mijn hart aan was geboeid,

In dien zoo lieven tijd, toen, zonder blusschen,

’t Vereend gelaat door passie werd verschroeid.

 

Mijn lippen kussen wild, mijn oog staat droef –

Niet waar? gij lief! nu er geen lief meer wezen,

Geen arm zich om mijn hals bewegen zal:

 

Maar ik heb haast: mijn trekken worden stroef,

Als in de koû des doods, mijn armen vreezen

In beven, hangende op hun laatsten val.

 

 

 

Toen ik rozen kreeg

 

Rozen, ik vind u droef,

Rozen, mijn tranen breken

Uit ogen, die anders stroef

En onverbreeklijk keken.

 

Rozen, uw wit en rood,

Fel in de lucht opbloeiend,

Schijnt mij géén morgenrood

Van nieuwe liefde, ontgloeiend.

 

Maar toch, ik vraag: Bloei door,

Bloei door in mijn nabijheid:

’t Is of ‘k u fluistren hoor

Het gouden woord van Vrijheid.

 

Vrijheid van iedereen,

Van mensen en van dingen,

Om, voor Mij-zelf alleen,

Mijn heerlijk Vers te zingen…

 

Ach, ’t allerlaatste is dit

Van àl die mooie liefde:

Hij, die iets liefs bezit,

Is blijer dan wie liefde.

 

Willem Kloos  (6 mei 1859 – 31 maart 1938)
Portret door Joseph Jessurun de Mesquita

 

 

 

 

 

De Chileens-Amerikaanse toneelschrijver, essayist, dichter, novellist, cartoonist Ariel Dorfman werd op 6 mei 1942 in Buenos Aires geboren. Zie ook alle tags voor Ariel Dorfman op dit blog.

 

Uit: The Nanny and the Iceberg

 

“Surprise, Janice. It’s me. Gabriel. Gabriel McKenzie. I’m back—though not really, not for long. I know, I know—I promised that I would write from—well, I didn’t tell you what country I was going to, did I? Just those goodbye words, a year and a half ago, on July 8, 1991, promising to pop an E-mail message on your screen the next day, promising to come back and ball you, complete what we hadn’t quite managed to do when we were fifteen. As if anybody keeps a promise in this world.

Sorry that I disappeared. Sorry to burden you with this bundle of pages in the real mail—the longest suicide note in history, I guess. Send it to the Guinness Book of Records. Send it to a dwarf I know there. Tell him he can celebrate. Tell him I killed myself in Sevilla one minute before October 12 dawned. Tell him I killed some other people, too. Yes: I’ve got three days left. That’s how long it should take to write this and print it and send it. If I decide to send it instead of pressing the DELETE button, that is, and don’t remain the only reader of my story. I could send it and still be the only reader. You could decide not to read till the end, not to reach the climax, so to speak. But I’ve tried to make sure you will. This is a promise I can deliver on: besides my own death at the end, there’ll be violence and murder. More murder than I bargained for when I set out on this voyage back home. And sex.

Real sex. Not what I bragged to you about in my E-mail drips and drops. All that infinite experience, the ins and outs, the multiple orgasms in those many beds, what I boasted I had done to other women after I stopped seeing you, after we didn’t quite make out—all that was my father, what I imagined he was doing, Cristóbal McKenzie, my dad, the greatest lover in the world. Would have been accepted as such by the Guinness Book of Records if I hadn’t fucked up his getting recognized. So it wasn’t my appendage that went into all those women and bodies, just like it never went into yours—all false, Janice. I used faraway words to seduce you. What I’ve always been best at. My teachers knew it. Kept on reporting to my mom that Gabriel is “too clever for his own good, mature beyond his years.” Except for my face. They never mentioned my face.”

 

Ariel Dorfman (Buenos Aires, 6 mei 1942)

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver, essayist en vertaler Erich Fried werd geboren op 6 mei 1921 in Wenen. Zie ook alle tags voor Erich Fried op dit blog.

 

Aber

 

Zuerst habe ich mich verliebt

in den Glanz deiner Augen

in dein Lachen

in deine Lebensfreude

 

Jetzt liebe ich auch dein Weinen

und deine Lebensangst

und die Hilflosigkeit

in deinen Augen

 

Aber gegen die Angst

will ich dir helfen

denn meine Lebensfreude

ist noch immer der Glanz deiner Augen

 

 

 

 

Abschied von Wien

 

Ich seh vor mir noch immer

Die nackten, leeren Zimmer.

Hier war ich sonst zu Haus.

Jetzt war es aus.

 

Ich seh verkratzte Stellen

Am Boden bei den Schwellen,

Wo man die Moebel schob,

Eh’ man sie hob.

 

Als man sie fortgetragen

In diesen letzten Tagen.

Wo sonst der Spiegel stand

War an der Wand

 

Ein heller Fleck zu sehen.

Das Bild wird nie vergehen,

Hart, wie es vor mir lag

Am letzten Tag.

 

 

 

 

Dich

 

Dich nicht näher denken

und dich nicht weiter denken

dich denken wo du bist

weil du dort wirklich bist.

 

Dich nicht älter denken

und dich nicht jünger denken

nicht größer nicht kleiner

nicht hitziger und nicht kälter.

 

Dich denken und mich nach dir sehnen

dich sehen wollen

und dich liebhaben

so wie du wirklich bist,

 

Erich Fried (6 mei 1921 – 22 november 1988)

 

 

 

 

De Japanse schrijver Yasushi Inoue werd geboren op 6 mei 1907 in Asahikawa. Zie ook alle tags voor Yasushi Inoue op dit blog.

 

Uit: Shirobamba (Vertaald door Rose-Marie Makino-Fayolle en Anne Rabinovitch)

 

„Quand ils en eurent assez de jouer ainsi, ils allèrent donner l’assaut du gouffre de Kinchaku, où se trouvaient les filles. Pour y aller, ils n’avaient qu’à descendre le courant en sautant de pierre en pierre. Quand elles étaient trop espacées, ils entraient dans l’eau. Il ne leur fallut même pas cinq min
utes pour arriver à destination. Les filles avaient une serviette enroulée autour de la tête, qui leur servait à peine à se distinguer des garçons.

« À l’attaque ! » cria Yukio, debout sur un rocher, et les garçons se mirent à lancer une pluie de cailloux en direction du gouffre. Les filles n’eurent pas l’air particulièrement effrayées. Dès qu’elles aperçurent leurs assaillants, elles surent aussitôt ce qu’il leur restait à faire, mais conscientes du fait qu’elles n’étaient que des filles sans défense, elles semblaient presque y prendre un certain plaisir.

Kôsaku aimait les voir, toutes nues, leurs affaires à la main, remonter le petit sentier escarpé qui menait à la route. De grand lis blancs fleurissaient au bord du chemin envahi par des nuages de libellules.

Ses amis et lui avaient l’habitude de jouer près du gouffre jusqu’à la tombée de la nuit. Quand le soleil était vraiment couché et qu’ils ne pouvaient plus faire sécher leur carapace, ils savaient que le moment était venu de rentrer chez eux.“

 

 

Yasushi Inoue (6 mei 1907 – 29 januari 1991)

 

 

 

De Zweedse dichter en schrijver Harry Martinson werd geboren op 6 mei 1904 in Jämshög in het zuidoosten van Zweden. Zie ook alle tags voor Harry Martinson op dit blog.

 

Have you seen a tramp collier …

 

Have you seen a tramp collier come out of a hurricane—

with broken booms, gunwales shot to pieces,

crumpled, gasping, come to grief—

and her captain gone all hoarse?

Snorting, she puts in at the sunlit wharf,

exhausted, licking her wounds

while the steam thins in her boilers.

 

 

 

From Li Kan speaks beneath the tree

 

Waves from all upheavals turn swiftly old

and paths from all upheavals soon become highroads.

What is left is a longing for something not

the wheel of appetites or revenges.

 

Man is best when he wishes good he cannot do

and stops breeding evil he finds easier to do.

He will still have a direction. It will have no end in view.

It is free from unsparing endeavor.

Vertaald door Stephen Klass

 

 

Harry Martinson (6 mei 1904 – 11 februari 1978)

 

 

 

De Duitse schrijver,  journalist en criticus Carl Ludwig Börne werd in Frankfurt geboren als Juda Löb Baruch op 6 mei 1786. Na zijn studie medicijnen, recht en staatswetenschap, waar hij bekend werd om zijn aforismen werd hij actuaris bij de Pruisische politie, waar hij echter, vanwege zijn joodse achtergrond, werd ontslagen. Hierop liet zij zich in 1818 in de Evangelische Kerk dopen onder de naam Ludwig Börne. Als publicist en journalist ondernam hij vele reizen en vestigde zich in 1830 in Parijs, waar hij een van de proponenten van de beweging Junges Deutschland werd, die zich voor democratie als voorwaarde voor de vrijheid inzette. In zijn Briefe aus Paris (1830-1834) leidde hij uit de Juli-opstanden de noodzaak voor een revolutie in Duitsland af. Deze geschriften werden, samen met zijn kritiek aan het adres van Metternich verboden. Ook voor Johann Wolfgang von Goethe, Wolfgang Menzel en Heinrich Heine (met wie hij eens bevriend was) had hij kritische woorden. Zijn grootste verdienste is zijn inzet voor de Duits-Franse vriendschap.

 

Uit: Über Deutschland, von Heinrich Heine

 

“Der gewandtesten, schlausten, katzenartigsten Kritik würde es dennoch nie gelingen, Herrn Heine zu ertappen, der noch mehr Maus als die Kritik Katze ist. Er hat sich in allen Winkeln der moralischen, geistigen, religiösen und socialen Welt Löcher aufgespart, und alle diese Löcher haben unterirdische Verbindungsgänge unter einander. Ihr sehet Herrn Heine aus einer von diesen kleinen Meinungen heraustreten, ihr verjagt ihn, er begiebt sich dahin zurück: ihr umzingelt ihn; ihr werdet selbst ertappt, siehe, da entwischt er aus einer ganz entgegengesetzten Meinung. Ergebet euch, ihr verliert eure Mühe und eure List. Ihr leset die oder die Seite von Herrn Heine, wo ihr eine falsche, abgeschmackte, lächerliche Behauptung findet; beeilet euch nicht, sie zu widerlegen, wendet das Blatt um, Herr Heine hat umgewendet und widerlegt sich selbst. Wenn ihr solche schillernde Geister nicht zu schätzen wißt, um so schlimmer für euch, ihr seid nicht auf der Höhe der rhetorischen Küche; es giebt nichts Köstlicheres, als diesen Mischmasch von Meinungen.

Wie gesagt, ich wage nicht, mit der großen filosofischen Gelehrsamkeit des Herrn Heine zu streiten, welche die [66] Unterstützung der Vorsehung noch furchtbarer macht. Aus diesem Grunde werde ich nicht untersuchen ob die Darlegung der verschiedenen Sisteme deutscher Filosofie, die Herr Heine für den Gebrauch des Foyer der Oper gemacht, wahr oder falsch ist; doch ich kann nicht umhin, die geschmackvolle und angenehme Art zu beurtheilen, womit Herr Heine die schwierigsten Gegenstände behandelt. Dieser liebenswürdige Schriftsteller spricht von Liebe, wenn er gerade von Kant redet, von Weiberhemden, wenn er vom Christenthum, und von sich selbst, wenn er von Allem spricht.”

 

 

Carl Ludwig Börne (6 mei 1786 – 12 februari 1837)
Portret van Moritz Oppenheim, 1827

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Christian Morgenstern werd geboren in München op 6 mei 1871. Zie ook alle tags voor Christian Morgenstern op dit blog.

 

 

Sieh nicht, was andre tun

 

Sieh nicht, was andre tun,

der andern sind so viel,

du kommst nur in ein Spiel,

das nimmermehr wird ruhn.

 

Geh einfach Gottes Pfad,

laß nichts sonst Führer sein,

so gehst du recht und grad,

und gingst du ganz allein.

 

 

II

 

Verlange nichts von irgendwem,

laß jedermann sein Wesen,

du bist von irgendwelcher Fehm

zum Richter nicht erlesen.

 

Tu still dein Werk und gib der Welt

allein von deinem Frieden,

und hab dein Sach auf nichts gestellt

und niemanden hienieden.

 

 

Christian Morgenstern (6 mei 1871 – 31 maart 1914)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter Ferdinand Sauter werd geboren op 6 mei 1804 in Wenen. Zie ook alle tags voor Ferdinand Sauter op dit blog.

 

 

Frühlingsaufschwung

 

Wald und Fluren grünen wieder,

Tausendstimmig tönen Lieder

Von den zarten Frühlingssängern;

Bunte Blumenhäupter schwängern

Aromatisch laue Lüfte,

Hold betäubend wiegen Düfte

Jedes Herz in süße Träume,

Und im Sturz der Wogenschäume

Schifft der Geist mit raschen Schlägen

Kühn dem Weltenmeer entgegen,

In den unermeß’nen Weiten

Seine Bahnen auszubreiten,

In den ahnungsvollen Tiefen

Seine Schöpfungskraft zu prüfen,

Und mit neu gestählten Schwingen

Sich zum Aether aufzuringen,

Aus dem tausend Sternenaugen

Quell der Gottheit einzusaugen

Und gesättigt von dem Glanze

Wieder zu dem Blüthenkranze

Erdenwärts herabzusteigen,

Wo er in den Geisterreigen

Schlingt mit sich verwandte Seelen,

Höchstem Sein sich zu vermählen.

 

 

Ferdinand Sauter (6 mei 1804 – 30 oktober 1854)

 

 

De  Franse (blijspel)schrijver Eugène Marin Labiche werd geboren op 6 mei 1815 in Parijs. Na zijn opleiding aan het College Bourbon reisde hij door Italië, van waaruit hij stukjes voor de krant schreef. In 1837 verscheen zijn eerste stuk La cuvette d’eau en in 1838 had hij veel succes met Monsieur de Coislin. Vervolgens bleef hij veertig jaar lang voor de Parijse theaters schrijven.

 

Uit: Si jamais je te pince!…

 

Scène première

Papavert, Lucien; puis Léopardin

 

Lucien, au fond, parlant à la cantonade. – Oui, mam’zelle Pichenette!… soyez tranquille, je lui remettrai votre clef… et je lui dirai de vous attendre. (Redescendant la scène.) Elle est gentille, cette jeunesse… C’est une élève du Conservatoire… classe de piano… mais elle se dérange… elle a des rendez-vous avec un petit musicien… Oh! les musiciens! c’est tous farceurs!… (Apercevant Papavert qui est assis à une table et cherche des papiers dans un portefeuille.) Voilà! voilà!

Papavert, étonné. – Quoi?

Lucien, frottant la table avec sa serviette. – Grog? absinthe? vermouth?

Papavert. – Tu m’ennuies!… je ne prends jamais rien!…

Lucien. – En voilà une pratique!…

Il rentre dans le café.

Papavert, seul, se levant. – Je suis bien en train de prendre du vermouth!… un homme qui donne un bal ce soir!… Quel ennui! j’en perds la tête!… C’est ma femme, madame Papavert, qui l’a voulu… elle dit que pour marier notre nièce, il faut la faire connaître… Moi, ce n’est pas mon avis… parce que Emerantine…

Air: Un homme pour faire un tableau

Elle a des talents d’agrément,

Elle dessine comme un ange…

Mais sur le dos de cet enfant

Se passe un phénomène étrange:

Une épaule grandit au mieux,

L’autre à la suivre perd courage;

Et cependant toutes les deux

Ont exactement le même âge!

Toutes les deux ont le même âge!

 

Eugène Labiche (6 mei 1815 – 22 januari 1888)
Portret door Marcellin Desboutin

 

 

 

 

De Duitse schrijver Paul Alverdes werd geboren op 6 mei 1897 in Straatsburg. Toen hij 17 jaar was meldde hij zich tijdens WO I vrijwillig als soldaat. Met zware verwondingen aan zijn hoofd keerde hij vanm het front aan de Somme terug. Hij begon aan een studie rechten in Jena, maar ruilde deze al snel in voor germanistiek en kunstgeschiedenis in München. Daar leerde hij Martin Bodmer en Herbert Steiner, met wie hij samenwerkte voor het tijdschrift Corona. Daarnaast werkte hij samen met schrijvers als Hans Carossa, Hermann Hesse, Hugo von Hofmannsthal, Ricarda Huch, Max Mell en Emil Strauß. Alverdes werkte ook als vertaler.

 

Uit: Kleine Reise Aus einem Tagebuch

 

“Jetzt sitze ich an meinem Fenster unter dem Dach des Hotels und blicke auf die Blaue Schale des Luganer Sees unter

mir. Ich denke immer noch an den geistlichen Greis und sein großes Schwärmen und Entzücktsein. Er hatte keinen der übrigen Mitreisenden auch nur gewahrt. Was wird er einst gewahren? Ob er zu jenen Gestalten kommen wird, die er zu grüßen und zu verehren schien? Wie aber, er käme zwar in eine Ewigkeit, aber es wäre alles ganz anders, kein Heiliger Geist selbdritt zu sehen und keine Gottesmutter? Mir fällt die fürchterlich nachdenkliche Anekdote von jenem sterbenden Bauern ein, der über der letzten Ölung ein trübselig=verschmitztes Lächeln hatte. Befragt, was ihn so heiter stimme, antwortete er: «O mei, .Herr Pfarrer, grad’ lachen müßt ich, wenn wir den falschen GIauben gehabt hätten.»

Der Bahnhof von Lugano liegt hoch über der Stadt, erst ein paar Gassen hangabwärts gewahrt man tief unten zwischen den Schluchten der hohen weißen Häuser den blauen Spiegel des Sees. Anfangs fallen die Gassen so steil hinab, daß kein Fuhrwerk auf ihnen verkehren kann; eine Zahnradbahn lärmt zwischen den gestuften Gehsteigen bis zu dem schmalen Streifen flacheren Ufers hinunter, auf welchem die alte Stadt Lugano erbaut ist.”

 

 

Paul Alverdes (6 mei 1897 – 28 februari 1979)

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver Júlio César de Mello e Souza werd geboren op 6 mei 1895 in Rio de Janeiro. Hij gebruikte ook de pseudoniemen Malba Tahan en Breno de Alencar Bianco. De Mello e Souza was hoogleraar wiskunde. Hij heeft meer dan zestig boeken met verhalen en 51 boeken over wiskunde op zijn naam staan. Zijn beroemdste boek is The Man Who Counted dat in 2001 aan zijn 54e herdruk toe was.

 

Uit: The Man Who Counted (Vertaald door B. A. Bianco)

 

“…In all the universe, mathematics is number and measure. Oneness, the symbol of the Creator, is the beginning of everything, which would not exist but for the unvarying proportions and relations of numbers. All of life’s great enigmas can be reduced to simple combinations of either variable or constant, known or unknown, elements that we can solve.

“So that we can understand this science, we must begin with numbers. We will see how to examine them, with the help of Allah, the All-Merciful!

“Uassalan!”

With those words the Man Who Counted ended his first class. And then, as an agreeable surprise, we heard the voice of the invisible student, hidden behind the velvet curtain, speaking the following prayer:

“O omnipotent God, Creator of heaven and earth, forgive the poverty, the meanness, the naïveté of our hearts. Listen not to our voices but to our inarticulate cries; attend not to our desires but to the clamor of our needs. How many times do we ask for something that can never be ours!

“God is great!

“O God! We thank you for this world, our great home, its size and wealth, the multifarious life of the world of which we are a part. We praise you for the splendor of the blue skies and for the evening breeze and for the clouds and for the stars in the heavens. We praise you, Lord, for the immense oceans, for the water that runs in the streams, for the eternal hills, for the luxuriant ttrees, and for the carpet of grass that soothes our feet.”

 

 

Júlio César de Mello e Souza (6 mei 1895 – 18 juni 1974)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Nederlandse dichter, schilder en vertaler Erik Bindervoet werd geboren in het jaar 1962 in Oostzaan. Hij studeerde geschiedenis aan de Universite
it van Amsterdam. Tijdens de bezetting van een universiteitsgebouw in 1982 ontmoette hij Robbert-Jan Henkes. Sinds die bezetting maken Bindervoet en Henkes samen Platforum, een onregelmatig maar geregeld verschijnend literair-maritiem-filosofisch tijdschrift.  Vanaf 1986 publiceren Bindervoet en Henkes in het tijdschrift Hollands Maandblad, Filosofie Magazine en andere periodieken. Samen vertaalden ze onder meer Tarkovski, Mariëngof, Joyce (‘Finnegans Wake’), De Quincey, Stanshall en Shakespeare, maar ook songteksten van The Beatles en Bob Dylan. Daarnaast schreven ze de romans ‘Bloemsdag’ (2004) en ‘De intocht van Christus in Amsterdam’ (2005)  Bindervoet werkt ook afzonderlijk van Henkes. Hij publiceerde de dichtbundels ‘Tijdelijk zelfportret met hoofd en plaatsbepaling, oranje’ (1995), ‘De saaiste jongen ter wereld’ (1998), ‘De schilder en zijn model’ (1999) en ‘Aap’ (2002). In 2008 verscheen de bundel ‘Voor altijd voor het eerst’.

 

 

Ongeschreven regels (Fragment)

 

In zekere zin heb ik mooie paarse schoenen.
Het zijn puntschoenen,
Maar ik had ze vroeger.
Het zijn mooie paarse puntschoenen van vroeger,
In zekere zin,
Want ik heb ze niet meer.
Ik weet ook niet meer
Waar of onder welke omstandigheden
Ik ze gekocht heb,
Maar ik had het gevoel
Dat ik het moest doen.
Ze waren heel snel op,
Ze gingen niet lang mee, eigenlijk.
De veters gingen niet meer door de gaatjes
Omdat ik er knopen in had getrokken die ik er niet meer uitkreeg
En omdat de uiteinden niet meer bijeengehouden werden
Door de stukjes plastic die er aanvankelijk nog omheen zaten.
Het leer werd droog en barstte open
In een landschap van verdorde adertjes, zeg maar gerust
Craquelures.
De kleine hamertenen van mijn bindervoeten
Verkenden op het scherpst van de snede de loze ruimte
Tussen de feitelijke schoenwand en het bodemoppervlak.
Ik zweer het.
U moet me geloven,
Want ik ben van niet-dromend spul gemaakt
(En als ik ga zwemmen heb ik twee zwembroeken aan).

 

 

Erik Bindervoet (Oostzaan, 1962)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 6 mei 2007.

De Franse schrijver Gaston Leroux werd geboren op 6 mei 1868 in Parijs.

 

De Duits-Israëlische dichter en schrijver Jehuda Amichai werd op 3 mei 1924 geboren in Würzburg. Zie ook alle tags voor Jehuda Amichai op dit blog.

 

 

Als bij begrafenissen

 

Na elke daad die ik doe lopen zij in een stoet

Als bij begrafenissen: het kind dat ik was, jaren geleden,

De jongen in zijn eerste liefde die ik was, de soldaat

Die ik was in die dagen en de grijze man van een uur geleden.

En nog anderen, ook vreemden, die ik ooit was en weer

Ben vergeten – misschien was één wel een vrouw.

 

En allemaal samen, met bewegende, onthoudende lippen

En allemaal samen met vochtige, glanzende ogen

En allen spreken zij woorden van afscheid en troost

En allen keren zij dan weer naar hun eigen zaken en tijd

Als bij begrafenissen.

 

En één van hen zei tegen zijn vriend: de belangrijkste taak

Van de moderne industrie is het vervaardigen

Van zo sterk mogelijk, maar toch lichte materialen.

Dat zei hij, en hij huilde en ging zijns weegs,

Als bij begrafenissen.

 

 

 

Vertaald door Tamir Herzberg

 

 

 

I Forget Thee, Jerusalem

  

If I forget thee, Jerusalem,

Then let my right be forgotten.

Let my right be forgotten, and my left remember.

Let my left remember, and your right close

And your mouth open near the gate.

 

I shall remember Jerusalem

And forget the forest — my love will remember,

Will open her hair, will close my window,

will forget my right,

Will forget my left.

 

If the west wind does not come

I’ll never forgive the walls,

Or the sea, or myself.

Should my right forget

My left shall forgive,

I shall forget all water,

I shall forget my mother.

 

If I forget thee, Jerusalem,

Let my blood be forgotten.

I shall touch your forehead,

Forget my own,

My voice change

For the second and last time

To the most terrible of voices —

Or silence. 

 

Jehuda Amichai (3 mei 1924 – 22 september 2000)

 

 

 

 

De Britse schrijver en komiek Ben Elton werd geboren in Londen op 3 mei 1959. Elton studeerde drama aan de universiteit van Manchester. Na zijn afstuderen in 1980 startte hij zijn carrière als stand-up komiek en ontwikkelde zich gedurende de jaren ’80 tot een van de leidende figuren in de Britse humor en het Brits entertainment. Zijn eerste grote doorbraak kwam als coauteur van de als baanbrekend beschouwde BBC-sitcom The Young Ones. Comedy-series als Happy Families, Filthy Rich & Catflap volgden, waarna Elton in 1985 aan Richard Curtis werd gekoppeld voor het schrijven van de tweede serie (en alle verdere series) van de comedy-hitserie Blackadder met in de hoofdrol Rowan Atkinson. In 1995 volgde de eveneens succesvolle serie The Thin Blue Line.

In 1989 publiceerde Elton zijn eerste roman, Stark, die een paar jaar later (1993) als comedy-serie (met Elton zelf in een van de hoofdrollen) op de BBC verscheen. De roman werd gevolgd door Gridlock (1991) (vertaald als: File!!!) en This Other Eden (1993). In deze drie eerste romans behandelt Elton telkens, op een soms wat prekerige wijze, aan het milieu gerelateerde maatschappelijke onderwerpen door thriller-elementen te combineren met humor. Ook in zijn eerste toneelstuk, Gasping uit 1990, behandelt hij die thematiek. Met zijn tweede toneelstuk, Silly Cow, lijkt hij op zoek naar andere maatschappelijke onderwerpen.

Met zijn volgende project, het min of meer terzelfder tijd als toneelstuk als in romanvorm gepresenteerde, Popcorn (1996/1997), bereikte Elton zijn voorlopige hoogtepunt als roman- en toneelschrijver. Het boek won in 1996 de Gold Dagger Award voor fictie van The Crime Writers’ Association. In 2000 ging de musical The Beautiful Game (geschreven met componist Andrew Lloyd Webber) in première. De musical bleek ondanks de grote productie en de grote namen geen succes. In samenwerking met Queen schreef Elton in 2002 echter alsnog zijn eerste hitmusical: We will rock you. Nieuwere romans van Elton zijn: Dead Famous (2001) (Hartstikke beroemd), High Society (2002), Past Mortem (2004), The First Casualty (2005), Chart Throb (2006) en Blind Faith (2007).

 

Uit: Blind Faith

 

“Trafford said goodbye to his wife, kissed their tiny baby on the forehead and began to unlock the various bolts and deadlocks that secured their front door.

‘And a very good morning to you too, Trafford,’ said the voice of Barbieheart.

‘Yes, of course, good morning, Barbieheart,’ Trafford replied nervously. ‘Good morning indeed, I mean goodbye . . . I mean . . . well, I mean I don’t want to be late, you see.’

‘I’m not holding you up, Trafford.’

‘No. Absolutely.’

‘Well now, you take care to have a great day.’

‘Thank you. Thank you very much. I will.’

Trafford’s wife looked at him angrily. He knew that Chantorria suspected him of deliberately not greeting Barbieheart, as some kind of protest, some bizarre bid for independence. She was right, of course.

‘Sometimes he doesn’t even say good morning to me,’ Chantorria volunteered apologetically, waving at Barbieheart’s face on the wallscreen.

She was only trying to suck up; Trafford knew Chantorria BLIND FAITH hated Barbieheart as much as he did. But trying to keep her sweet was the right thing to do, the safe thing to do. At least one member of the family had a sense of what was proper.

Barbieheart extracted her hand from the huge sack of cheesy snacks on which she was breakfasting and waved back. She was moderator of the tenement chat room and, having grown too large to leave her apartment, she was scarcely ever absent from her post. A constant presence in every household, Barbieheart was an extra member of the family and one whom Trafford deeply resented.”

 

 

Ben Elton (Londen, 3 mei 1959)

 

 

 

De Duitse schrijver Jens Wonneberger werd in Großröhrsdorf geboren op 3 mei 1960. Zie ook alle tags voor Jens Wonneberger op dit blog.

Uit: Der Kohlenhändler

 

„Es sei wie immer gewesen, sagten die alten Frauen nach dem Begräbnis des Kohlenhändlers, man hätte glauben können, dass der Kohlenhändler noch lebe und jeden Moment um die Ecke komme mit seinem Karren, dessen schwere, eisenbeschlagene Räder man ganz deutlich über den Kies habe knirschen hören können, und tatsächlich sei der zweirädrige Karren dann auch um die Ecke gebogen, gezogen von einem Mann im schwarzen Anzug, wie ja auch der Kohlenhändler immer einen schwarzen Arbeitsanzug angehabt habe, nur dass die Ladung diesmal eine andere gewesen sei, denn statt der kohlenstaubgeschwärzten Säcke habe sich der Sarg des Kohlenhändlers auf dem Karren befunden. Ein schwarzer, glänzender Sarg, sagten die Frauen, man könne sich wirklich keinen besseren Sarg für einen Kohlenhändler vorstellen. Der Karren aber habe sich viel leichter bewegen lassen, der Mann, der den Karren gezogen habe, sei aufrecht gegangen, ja geradezu, die Deichsel locker in der Hand, geschritten, während der Kohlenhändler sich mittels eines breiten, quer über die Brust gelegten Gurtes habe immer vor den Karren spannen müssen, vornübergebeugt sei er gelaufen, die klobigen Schuhe gegen den Boden stemmend oder, wenn es bergab ging, sich mit aller Kraft rücklings gegen den Karren bäumend, und dennoch habe der Kohlenhändler immer gelacht, während der Mann mit dem Sarg ein ernstes und würdevolles Gesicht gehabt habe wie bei einem Begräbnis. Es sei ja auch ein Begräbnis gewesen, nur habe man beim Begräbnis des Kohlenhändlers immer an den Kohlenhändler denken müssen; der Kohlenhändler lebe noch, habe man angesichts des Karrens immerzu denken müssen. Und man habe sich gut vorstellen können, wie der Kohlenhändler sich den Sarg auf den breiten Rücken packen und ohne zu schwanken damit die steilen Kellertreppen heruntersteigen würde, während doch die vier Männer Mühe gehabt hätten, den Sarg des Kohlenhändlers vom Karren zu ziehen und die paar Schritte bis zur ausgehobenen Grube nur mit Anstrengung haben zurücklegen können. Zwei, drei Doppelzentner, mehr könne so ein Sarg doch gar nicht wiegen, mutmaßten die Frauen. Schon bei seinem Begräbnis fehle der Kohlenhändler an allen Ecken und Enden, man wisse gar nicht, was denn nun werden solle. Was hätte das für ein Begräbnis werden können, hätte der Kohlenhändler noch gelebt, denn nie habe der Kohlenhändler die schweren Säcke ohne einen Scherz in den Keller getragen, ein lustiger Mensch sei er gewesen der Kohlenhändler, sagten die alten Frauen.”

 

 

 

Jens Wonneberger (Großröhrsdorf, 3 mei 1960)

 

 

De Duitse schrijver Klaus Modick werd geboren in Oldenburg op 3 mei 1951. Zie ook alle tags voor Klaus Modick op dit blog.

Uit: Die Schatten der Ideen

 

“Das Summen. Wie sehr fernes, fremdes Stimmengemurmel. Zur Melodie des Kühlschranks gehörte vielleicht auch ein Text. Eine Stimme aus dem Gestern. Oder Vorgestern. Aus einer Zeit, in der man sich Weine der Jahrgänge 40 folgende in den Keller gelegt hatte. Weine, die nie getrunken worden waren. Aber warum nicht? Ob die wohl noch trinkbar waren? Oder auf Weinauktionen bei Sammlern horrende Preise erzielen würden? Nicht sein Bier, gewiß, nicht einmal sein Wein, und trotzdem … Er nippte am Kaffee, steckte sich eine Zigarette an. Die Wirbel des Rauchs stiegen zur Decke. Der Ventilator zerschlug sie zu formlosem Dunst. Der Staub, den er im Keller aufgewirbelt hatte, müßte sich inzwischen wieder gesetzt haben. Einfach mal nachsehen. Die Stiege knarrte bei jedem Schritt. Von dem 48er Bordeaux Trimoulet Grand Cru gab es sieben Flaschen. Als er eine aus dem Regal zog, rutschte der Stapel auseinander, so daß die Flaschen nicht mehr übereinander, sondern nebeneinander auf dem Brett lagen und den Blick auf etwas freigaben, was sich zwischen den Flaschenböden und der Kellerwand befand – noch ein Stapel. Aber das waren keine Flaschen, sondern Bücher. Oder Schreibkladden? Daneben ein brauner Pappkarton mit dem aufgedruckten Schriftzug Western Union Delivery Service. Carlsen stellte die Flaschen vorsichtig auf den Boden und zog den Papierstapel nach vorn. Zehn Composition Books, gebunden in schwarz-weiß melierte Pappe, mit Leinenstreifen am Rücken verstärkt, Aufsatzhefte, wie sie in fast unveränderter Form auch heute noch am College benutzt wurden. 40 Sheets – 10 X 7 7/8 – College & Margin stand auf den Etiketten. Die Felder für Name, Class und Instructorwaren nicht ausgefüllt, die einzelnen Kladden jedoch durchnumeriert von 1 bis 10, die Ziffern in blauer Tinte mit energischem Zug geschrieben. Die 1 war kein einfacher Strich, wie im Amerikanischen üblich, sondern mit Aufstrich versehen,und auch die 7 wies den europäischen Querstrich auf. Was hielt Carlsen da in Händen?”

 

 

Klaus Modick (Oldenburg, 3 mei 1951)

 

 

 

De Russische schrijfster Tatjana Tolstaja werd geboren op 3 mei 1951 in Leningrad. Zie ook alle tags voor Tatjana Tolstaja op dit blog.

 

Uit: Sleepwalker in a Fog

 

“She bought herself a third fur coat, went to work, and right away she felt the atmosphere tense up. It’s just plain envy, and it’s not even clear why they have such base feelings; after all, like Ruzanna says, it’s not like she bought the fur coat for herself, she really bought it for others, to raise the aesthetic level of the landscape. Ruzanna herself can’t see anything from inside the coat anyway, but it makes things more interesting for everyone on the outside, there’s more variety for the soul. And for free too. I mean, it’s almost like an art show, like the Mona Lisa or Galzunov; for that they push and shove and wait in humongous lines for five hours and have to pay their hard earned rubles to boot. But here Ruzanna spends her own money and presto — and art delivered to your door. And they’re unhappy about it. It is just crass ignorance.”

 

Tatjana Tolstaja (Leningrad, 3 mei 1951)

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Agnès Desarthe werd geboren op 3 mei 1966 in Parijs. Zie ook alle tags voor Agnès Desarthe op dit blog.

 

 

AIMEZ-VOUS LES ANIMAUX?

Aimez-vous les animaux?
Moi, non
Sauf les petits, les très doux, les brillants
Comme la marmotte ou le vison

 

Les animaux sont nos amis
Nos meilleurs amis
Nous dit-on
Surtout la marmotte
Surtout le vison

 

Aimez-vous les animaux?
Moi, oui
Surtout les hargneux, les fatals, les fripouilles
Comme le cobra, le crocodile

 

Les animaux sont nos amis
Nos meilleurs amis
Nous dit-on
Surtout le cobra
Surtout le crocodile

 

Aimez-vous les animaux?
Moi, moyen
Surtout pas les chat, et encore moins les chiens
Parce que c’est pas original

 

Les animaux sont nos amis
Nos meilleurs amis
Nous dit-on
Surtout les chats
Surtout les chiens

 

Aimez-vous les animaux?
Moi, j’adore
Surtout ceux qu’on appelle les hommes
À la fois doux, fatals, hargneux

 

Les hommes sont mes amis
Mes meilleurs amis
Je vous dis
Surtout toi, ou toi
Ou lui.

 

 

Agnès Desarthe (Parijs, 3 mei 1966)

 

 

 

 

De Argentijnse dichter Juan Gelman werd geboren op 3 mei 1930 in Buenos Aires. Gelman schreef meer dan 20 poëziebundels en wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste Argentijnse dichter — in 2000 won hij nog de prestigieuze Juan Rulfo-prijs. Bekende bundels van zijn hand zijn El Huego en que Andamos en Bajo la Lluvia Ajena. Terugkerende thema’s zijn o.m. de joodse afkomst van de dichter en zijn politiek activisme Gelman, zoon van immigranten uit de Sovjet-Unie, voerde in de jaren zeventig actie tegen de dictatuur in Argentinië. Hij leefde van 1975 tot 1987 in ballingschap in Italië, Frankrijk en Mexico. Zijn zoon werd tijdens de dictatuur vermoord, zijn schoondochter wordt vermist.

Het werk van Gelman is in tien talen verschenen. In 2008 ontving hij de prestigieuze Cervantes prijs.

 

 

Confidences

 

he sits down at the table and writes

“with this poem you won’t take power” he says

“with these verses you won’t make the Revolution” he says

“nor with thousands of verses will you make the Revolution” he says

 

what’s more: those verses won’t make

peons teachers woodcutters live better

eat better or him himself eat live better

nor will they make a girl fall in love with him

 

they won’t earn him money

they won’t get him into movies free

he can’t buy clothes with them

or trade them for wine or tobacco

 

no scarves no parrots no boats

no bulls no umbrellas can he get for them

they will not keep him dry in the rain

nor get him grace or forgiveness

 

“with this poem you won’t take power” he says

“with these verses you won’t make the Revolution” he says

“nor with thousands of verses will you make the Revolution” he says

he sits down at the table and writes

 

 

 

Vertaald door Joan Lindgren

 

 

 

 

Briefe

 

Zwischen meinen und Deinen Armen, gäbe es da ein

Gewebe widerstreitender Kräfte, toller Hunde, Stürme, ein Liebesgewebe in dem jemand mitteilt,

daß die Untiere sich irgendwo in der Dunkelheit befanden mit den Hufen nach 

 

Schatten tretend oder ungeduldig tretend oder wie blind oder tatsächlich blind oder ohne Augen?

Oder ein Gewebe auf das die Genossin schreibt “am 20. April um 20.05 Uhr kam

der Kleine zur Welt, den ich so lange erwartet habe, gehütet habe, beschützt habe gegen” schreibt gegen die Dunkelheit, die irgendwo bei den Untieren herrscht, gegen

 

das dunkle Untier, die Elektrofolter, die Tritte in den Bauch, wo er

“den ich so lange beschützt habe” schreibt “mit der Hilfe von Euch allen

meinen Begleiterinnen und Freundinnen” schreibt, und als sie ihn am 24. (Montag)

zur Nacht legte und in seine Wiege brachte

 

“öffneten seine kleinen Augen sich nicht und werden es nie wieder tun” schreibt

pulmonare Aktalektasie, Hämorragien sagten die Ärzte “die

Schläge, die Elektrofolter, die Vergewaltigung, die Gefangenschaft der Mutter” schreibt

das Kind “war Zeuge und Märtyrer der Sache und Held” schreibt? Oder ein Liebesgewebe,

 

in dem so viel Schmerz schon genug geschlafen hat und wissen

will, wo die Pferde sind? Oder wir zu lange

die Engel haben warten lassen. Gibt es

ein kleines Licht, das die Engel zu lange warten ließ, ein mildes menschliches Licht?

 

Gibt es Pferde, um den Feind zu vernichten? Ist nicht er, der 5 Tage gelebt hat

ein Pferd, um den Feind zu vernichten? Hat er nicht seine kleinen Hände in

ein Pferd verwandelt, um den Feind zu vernichten? Galoppiert

und rennt er nicht jetzt zwischen Deinen und meinen Armen, Geliebte?

 

Rennt und galoppiert er jetzt nicht etwa zwischen Deinen und meinen Armen?

So zittern unsere Liebe, unser Glück?

Oh Nacht, die Du alles zudeckst!

So also knarren die verrosteten Scharniere unserer Gewohnheit?

 

 

 

Vertaald door Thomas M. Scheerer

 

 

Juan Gelman (Buenos Aires, 3 mei 1930)

 

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijfster Nélida Piñon werd geboren op 3 mei 1937 in Rio de Janeiro als dochter van Spaanse immigranten. Zij debuteerde in 1961 met de roman Guia-Mapa de Gabriel Arcanjo (Eng: The Guidebook of Gabriel Arcanjo). In de jaren zeventig verschenen twee erotische romans A casa de paixão (Eng: The House of Passion)  en A força do destino (Eng: The Force of Destiny). Het grootste succes boekte zij in 1984 met A Republica dos Sonhos (Eng: The Republic of Dreams). Het werk beschrijft het leven van verschillende generaties uit een familie die vanuit Galicië naar Brazilië emigreert.

 

Uit: The Republic of Dreams (Vertaald door Helen Lane)

 

“At five in the morning, Venancio was always up. And this had been so ever since he had arrived in America, as he still continued to call Brazil. He made fresh filtered coffee, heated the milk, and sitting at the kitchen table, dunked his buttered bread in the hot liquid, as though he had no teeth. He gave up this habit temporarily only in Eulalia’s presence.

In the early morning quiet, seemingly the only person alive, it was as though time, for him, would never run out. He would sit at the table for hours on end, now that he had retired and had no obligations to fulfill. Only to wake up, look at the sun, and go back to sleep when it was dark. In all truth, Venancio’s mind was only too inclined to wander. Even in the early days when they lived together, Madruga often pointed this out to him, on coming upon him sitting in front of the stove, stewing his thoughts, unwilling to plunk his feet on the floor and get moving. . . .

Eulalia was the only one to talk to him of Spain. Through her he was certain that Spain was still alive, attached to the map of the world by a thin steel thread, visible only if he made a special effort. Beset by doubts, he would consult her. –

 

Nélida Piñon (Rio de Janeiro, 3 mei 1937)

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Pierre Emmanuel (eig. Noël Mathieu) werd geboren op 3 mei 1916 in Gan (Pyrénées-Atlantiques). Zie ook alle tags voor Pierre Emmanuel op dit blog.

 

Mister Jones

 

Me voici revenu de la rive incertaine

où lamente la lyre abandonnée d’Orphée :

le vent d’en-bas m’emplit de vertige les veines

et mon double brumeux ne s’est point dissipé.

 

 

Après avoir usé ma ressemblance humaine

les lunes mauves de l’Enfer m’ont patiné.

Mes yeux ? deux diamants d’hiver ou deux fontaines

Qui fixent un soleil immuable et glacé.

 

 

Tel l’arbre aux pas profonds, aveugle de murmures

secoue dans le sommeil ses nocturnes verdures

où les soleils défunts mûrissent oubliés :

 

 

Le même arbre de jour, que la lumière outrage

Sans feuilles, sans oiseaux, flagellant les nuages

Maudit de ses grands bras anathèmes l’été.

 

 

Pierre Emmanuel (3 mei 1916 – 24 september 1984)

 

 

 

De Engelse schrijfster Dodie Smith werd geboren op 3 mei 1896 in Whitefield. Howel zij al eerder werk publiceerde als Schoolgirl Rebels (1915), Autumn Crocus (1931) en  I Capture The Castle (1948)) werd zij pas beroemd met haar in 1956 geschreven The Hundred and One Dalmatians, het boek dat in 1961 door Disney verfilmd werd. In 1939 emigreerde Smith naar de VS waar zij trouwde met de acteur Alec Beesley.

 

Uit: I Capture the Castle

 

„I write this sitting in the kitchen sink. That is, my feet are in it; the rest of me is on the draining board, which I have padded with our dog’s blanket and the tea
cosy. I can’t say that I am really comfortable, and there is a depressing smell of carbolic soap, but this is the only part of the kitchen where there is any daylight left. And I have found that sitting in a place where you have never sat before can be inspiring I wrote my very best poem while sitting on the hen house. Though even that isn’t a very good poem. I have decided my poetry is so bad that I mustn’t write any more of it.

Drips from the roof are plopping into the water butt by the back door. The view through the windows above the sink is excessively drear. Beyond the dank garden in the courtyard are the ruined walls on the edge of the moat. Beyond the moat, the boggy ploughed fields stretch to the leaden sky. I tell myself that all the rain we have had lately is good for nature, and that at any moment spring will surge on us. I try to see leaves on the trees and the courtyard filled with sunlight. Unfortunately, the more my mind’s eye sees green and gold, the more drained of all colour does the twilight seem.“

 

Dodie Smith (3 mei 1896 – 24 november 1990)
Dodie met Alec en hun honden

 

 

 

 

De Duits-joodse schrijver Soma Morgenstern (eig. Salomo) werd geboren op 3 mei 1890 in Budzanów in Oostgalicië. Zie ook alle tags voor Soma Morgenstern op dit blog.

 

Uit: Funken im Abgrund

 

“Hier ist ein anderer Himmel, ging es Alfred durch den Sinn. Diesen Eindruck hatte er abends in den Schlaf mitgenommen, mit diesem Gedanken war er heute morgen erwacht. Er hatte mit dem alten Jankel seinen ersten Abendspaziergang in Dobropolje gemacht. Sie waren auf einem weichen, reinlich ausgetretenen Pfad gegangen, der sich an Pesjes Gemüsegarten, an der Schmiede, an der Werkstatt des Stellmachers, an den Stallungen, an der Wagenremise, dann – etwas höher ansteigend – an den Getreidescheunen, an frisch duftenden Heutristen, an Wiesen und an aufgeackerten Getreidefeldern entlangwand. Je höher sie kamen, um so gewaltiger weitete sich der Horizont. Die Tiefebene tat sich ungeheuer auf. Über Wiesen und Äcker kroch der Fluß, eine silberne Schlange, dahin. Das sanfte Auf und Ab der Flächen erstreckte sich zu einer Landschaft, die so weit erschien wie das Meer. Auf der Erde lag die flache Linie des Horizonts als eine zarte und durchsichtige Grenze, hinter deren himmlischem Schein die Unendlichkeit sich aufmachte und, in alle vernichtenden Fernen entkommend, der Kreatur einen einzigen Laut in ihrer ungeheuren Sprache hinterließ, einen unerhörten Laut: die Stille.

Hier ist ein anderer Himmel. Alfred stand in seinem Zimmer vor einem Fenster und blickte auf das Dorf. Er sah die Dorfstraße, die nah genug an dem Gutshof vorbeizog, den Teich in zwei sehr ungleiche Teile schnitt und das – durch den Teich in zwei Teile getrennte – Dorf in einer behaglichen Kehre wieder verknüpfte. Er sah ein Stück vom Teich, der auf dieser Seite augenscheinlich seicht und bis zur Mitte von schütterem, braunem, übermannshohem Schilf bestanden war.”

 

Soma Morgenstern (3 mei 1890 – 17 april 1976)

 

 

 

 

De Duitse dichter en toneelschrijver August Friedrich Ferdinand von Kotzebue werd in Weimar geboren op 3 mei 1761. Zie ook alle tags voor August von Kotzebue op dit blog.

 

Uit: Der Freimaurer

 

Erste Szene

Karoline allein.

 

Vergebens plag` ich ihn, er will mir nichts erzählen. –

Wie mag die Neugier uns Weiber doch so quälen!

Ein Buch von Frau La Roche und Ewalds Unterricht,

Darum kümmern wir uns in der Regel nicht.

Doch, was die Männer insgeheim vor uns bewahren,

Das möchten gar zu gern wir wissen und erfahren!

Und ist es auch vielleicht für uns von keinem Wert,

Genug schmeichelt doch, wenn man es nur erfährt.

Im Grund`ist`s Eitelkeit – schau hinter die Kulissen,

Es kitzelt, wenn man weiß, was Andre noch nicht wissen.

Und wer sich brüsten kann mit einer Neuigkeit,

Der wächst um einen Zoll, wird noch einmal so breit.

Wenn`s auch ein Unglück wär, nur neu vor allen Dingen,

So mag man`s gar zu gern dem Andern hinterbringen;

Und wenn es dem auch gleich das Herz im Leibe bricht,

Genug, man setzt hinzu: Erschrecken Sie nur nicht.-

Verdammte Maurerei! Die war mit allem Rechte,

Schon längst Skandal und Qual dem weiblichen Geschlechte.

Dem Maurer wöchentlich ein Abend bestimmt,

An dem Er aus dem Schrank das wohl Verschloss´ne nimmt,

Es in die Tasche steckt, mit Sorgfalt es verhehlend,

Er geht, Gott weiß wohin, er tut, man weiß nicht was,

Indes die Frau daheim mit schwerem Herzen saß.

Fragt sie, so lächelt er mit vornehm güt`gen Blicken,

Als wäre sie ein Kind, als woll´ es sich nicht schicken,

Ihr zu vertraun, was nur dem Mann zu wissen ziemt,

Und nichts erfährt sie, nichts! Auch nicht einmal verblümt!

Beim Licht besehen ist auch wohl nicht viel dahinter,

So eine Art von Klub, ein Zeitvertreib im Winter.

Doch bleibt es ärgerlich, dass, wenn die Schönheit fragt,

Die Stärke schweigen darf, und ihr zu trotzen wagt. –

Ich liebe den Baron, doch eh`ich`s ihm gestehe,

Muss er mir beichten, wie sich´s ziemt in guter Ehe;

Und tut er´s nicht – was dann? – Ich breche? – Das zwar nicht –

Der Mann ist brav und hübsch – nur Sklave seiner Pflicht,

Doch prüfen will ich ihn – ein lockendes Vergnügen,

Der Männer Stolz und Trotz durch
Schönheit zu besiegen!

Gelingt es – ein Triumph für meine Eitelkeit;

Gelingt es nicht – ein Ruhm für seine Festigkeit.

 

 

August von Kotzebue (3 mei 1761 – 23 maart 1819

De Nederlandse dichter Jan Jacob Slauerhoff werd geboren in Leeuwarden op 15 september 1898. Zie ook mijn blog van 15 september 2006 en ook mijn blog van 15 september 2007.

 

Oud

Verwaaide heesters in een leegen tuin.

Klimrozen in de luwte van den muur.

Wat zonnebloemen, spruitend tusschen ’t puin

Der vorige winter ingestorte schuur.

Het vage pad door hei naar ’t lage duin,

Vanwaar ik ’s middags op den einder tuur

 

Over mijn boot, gekanteld, half in ’t zand,

Door ’t laatste springtij hoog op ’t strand getild.

Een meisje gaat, de rokken in de hand,

Als zeilde zij – wat lijkt ze slank, jong, wild –

Boven de golven, raaklings langs den rand

Van ’t leven, enkel leunend op den wind.

 

Ben ik het zelf, die vroeger met een vrouw,

Jeugdig als zij, hier speelde nymph en sater,

En haar in ’t doodstil zand, het deinend blauw,

Bezeten heb, bemind en toch verlaten:

Die nu mij hier voel staan, te stram, te grauw,

En dezen buit voorbij laat langs het water?

 

 

 

Nocturne

Ook zonder serenade

Weet je mijn komst te raden

Aan ’t zinken van de zon.

De nacht wordt zwart en heet;

Al lag je reeds ontkleed,

Kom op het smal balkon.

 

Ja kom, ik zal je kussen

Met drift aantasten, tusschen

De traliën door omstrenglen

En woelen in je boezem,

Vruchtlooze dubble bloesem

Zwellend door harde stenglen

 

Die er niet toe behooren,

En toch, want zij verstoren

Ons nachtelijk genot

Even scherp als de scheiding

Der dagen de toewijding

Aan ons verbonden lot.

 

Ik hoor je bloed, je hijgen,

Je staat zoo zwoel te zwijgen,

Je ziel wordt gloed, wordt geur;

Ik weet je zoo volmaakt,

Al blijf je altijd, hoe naakt,

Geheim en zonder kleur.

 

Je houdt je lijf mij toe,

Wij blijven voelen hoe

De scherpgeschaarde staven

’t Vermoeden dat lust, pijn

Te saam eerst liefde zijn

Met stage schrijning staven.

 

En wanklend, ieder aan

De grens van zijn bestaan,

Naar de ander overreikend,

Groeit drift wanhopig sterk.

’t Onwrikbaar rasterwerk

Is nauwelijks toereikend.

 

 

 

Fernando Po

Stil stuk oerwoud op een steile kust

Waar rondom de aarde is weggestort

In een zee die ’t wrevelig omgordt,

Zijn heet blauw tot witte branding bluscht.

 

Planten, boomen kampen om gebied,

Ander leven is hier uitgesloten,

Naar het vasteland gevlucht in booten:

Holle stammen die het woud uitstiet.

 

Palmen rekken boven ’t struikgewoel,

Lange stammen, als een rechte spoel,

Dragen als een starre groene vlam

Bladerkronen op aan heuvelkam.

 

Op de helling heerscht het zwijgend woud.

Waar het eiland oprijst uit de reven

Is ’t alsof een kreet van dreigend leven

De oertijd oproept, landing tegenhoudt.

 

 

Jan Slauerhoff (15 september 1898 – 5 oktober 1936)

 

De Nederlandse dichter Lucebert werd in Amsterdam geboren op 15 september 1924 onder de naam Lubertus Swaanswijk. Zie ook mijn blog van 15 september 2006 en ook mijn blog van 15 september 2007.

 

 

Ik tracht op poëtische wijze

Ik tracht op poëtische wijze
Dat wil zeggen
Eenvouds verlichte waters
De ruimte van het volledige leven
Tot uitdrukking te brengen

Ware ik geen mens geweest
Gelijk aan menigte mensen
Maar ware ik die ik was
De stenen of vloeibare engel
Geboorte en ontbinding hadden mij niet aangeraakt
De weg van verlatenheid naar gemeenschap
De stenen stenen dieren dieren vogels vogels weg
Zou niet zo bevuild zijn
Als dat nu te zien is aan mijn gedichten
Die momentopnamen zijn van die weg

In deze tijd heeft wat men altijd noemde
Schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand
Zij troost niet meer de mensen
Zij troost de larven de reptielen de ratten
Maar de mens verschrikt zij
En treft hem met het besef
Een broodkruimel te zijn op de rok van het universum

Niet meer alleen het kwade
De doodsteek maakt ons opstandig of deemoedig
Maar ook het goede
De omarming laat ons wanhopig aan de ruimte
Morrelen

Ik heb daarom de taal
In haar schoonheid opgezocht
Hoorde daar dat zij niet meer menselijks had
Dan de spraakgebreken van een schaduw
Dan die van het oorverdovend zonlicht

 

 

Nazomer

ik heb in het gras mijn wapens gelegd
en mijn wapens gaan geuren als gras
ik heb in het gras mijn lichaam gelegd
mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet

dit liggen dit nietige luchtige liggen
als een gele foto liggend in het water
glimmend gekruld op de golven
of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw

oh grote adem laat de stenen nog niet opstaan
maak nog niet zwaar hun wangen hun ogen
kleiner gebrilder en grijzer

laat ook de minnaars nog liggen en stilte
zwart tussen hun zilveren oren en ach
laat de meisjes hun veertjes nog schikken en glimlachen

 

 

Visser van Ma Yuan

onder wolken vogels varen
onder golven vliegen vissen
maar daartussen rust de visser

golven worden hoge wolken
wolken worden hoge golven

maar intussen rust de visser

 

Lucebert (15 september 1924 – 10 mei 1994)

 

 

De Zweedse dichter en schrijver Bengt Gunnar Ekelöf werd geboren op 15 september 1907 in Stockholm. Zie ook mijn blog van 15 september 2007.

 

Zur Kunst des Unmöglichen

Zur Kunst des Unmöglichen

bekenne ich mich,

bin demnach ein Gläubiger 

von einem Glauben den man Irrglauben nennt.

 

Ich weiß 

Man bekümmert sich hier um das Mögliche

Mich aber laßt unbekümmert sein 

um das was möglich ist oder unmöglich. 

 

So trägt auf Ikonen der Täufer das Haupt

auf gesunden Schultern 

und gleichzeitig vor sich auf einer Schüssel.

 

Gunnar Ekelöf (15 september 1907 – 16 maart 1968)

 

 

De Britse schrijfster Agatha Christie werd geboren in Torquay (Devon) op 15 september 1890. Zij greide uit tot de meest succesvolle auteur aller tijden. Haar werken werden niet alleen in de meeste talen vertaald (56); ook rolden niet minder dan ruim 4 miljard exemplaren van de drukpersen. Agatha Christies oeuvre omvat 80 detectiveromans, 20 toneelstukken, 4 non-fictiewerken, 6 romans (onder het pseudoniem Mary Westmacott) en ongeveer 150 korte verhalen. Er zijn bijna 200 verfilmingen van/over Christies werk en over het leven van de auteur op het witte doek en de beeldbuis verschenen (de Japanse animatieserie over Hercule Poirot en Miss Marple uitgezonderd).

 

Uit: Death Comes As the End

 

„In the distance she could hear faintly the upraised voices of her brothers, Yahmose and Sobek, disputing as to whether or not the dikes in a certain place needed strengthening. Sobek’s voice was high and confident as always. He had the habit of asserting his views with easy certainty. Yahmose’s voice was low and grumbling in tone; it expressed doubt and anxiety. Yahmose was always in a state of anxiety over something or other. He was the eldest son and during his father’s absence on the northern estates, the management of the farm lands was more or less in his hands. Yahmose was slow, prudent and prone to look for difficulties where none existed. He was a heavily built, slow-moving man with none of Sobek’s gaiety and confidence.

From her early childhood Renisenb could remember hearing these elder brothers of hers arguing in just those selfsame accents. It gave her suddenly a feeling of security…. She was at home again. Yes, she had come home….

Yet as she looked once more across the pale, shining river, her rebellion and pain mounted again. Khay, her young husband, was dead…. Khay with his laughing face and his strong shoulders. Khay was with Osiris in the Kingdom of the Dead-and she, Renisenb, his dearly loved wife, was left desolate. Eight years they had had together-she had come to him as little more than a child-and now she had returned widowed, with Khay’s child, Teti, to her father’s house.

It seemed to her at this moment as though she had never been away….

She welcomed that thought….

She would forgetthose eight years — so full of unthinking happiness, so torn and destroyed by loss and pain.

Yes, forget them, put them out of her mind. Become once more Renisenb, Imhotep the ka-priest’s daughter, the unthinking, unfeeling girl. This love of a husband and brother had been a cruel thing, deceiving her by its sweetness. She remembered the strong bronze shoulders, the laughing mouth-now Khay was embalmed, swathed in bandages, protected with amulets in his journey through the other world. No more Khay in this world to sail on the Nile and catch fish and laugh up into the sun whilst she, stretched out in the boat with little Teti on her lap, laughed back at him….

Renisenb thought:

“I will not think of it. It is over! Here I am at home. Everything is the same as it was. 1, too, shall be the same presently. It will all be as before. Teti has forgotten already. She plays with the other children and laughs.”

Renisenb turned abruptly and made her way back towards the house, passing on the way some loaded donkeys being driven towards the riverbank. She passed by the combins and the outhouses and through the gateway into the courtyard. It was very pleasant in the courtyard. There was the artificial lake, surrounded by flowering oleanders and jasmines and shaded by sycamore fig trees. Teti and the other children were playing there now, their voices rising shrill and clear. They were running in and out of the little pavilion that stood at one side of the lake. Renisenb noticed that Teti was playing with a wooden lion whose mouth opened and

shut by pulling a string, a toy which she herself had loved as a child. She thought again, gratefully, “I have come home. . . .” Nothing was changed here; all was as it had been. Here life was safe, constant, unchanging. Teti was now the child and she one of the many mothers enclosed by the home wallsbut the framework, the essence of things, was unchanged.”

 

Agatha Christie (15 september 1890m – 12 januari 1976)

 

Zie voor onderstaande schrijfster ook mijn blog van 15 september 2007.

 
De Duitse schrijfster en dichteres Ina Seidel werd geboren op 15 september 1885 in Halle.

De Oegandese schrijver Moses Isegawa (pseudoniem van Sey Wava) werd geboren op 10 augustus 1963 in Kawempe in Oeganda.

Hij werkte daar als leraar op een middelbare school. In 1990 kwam hij op uitnodiging van een redacteur naar Nederland en vestigde zich in Beverwijk. Isegawa leert Nederlands en haalt een diploma boekhouden. Zijn debuutroman ‘Abessijnse kronieken’ werd een groot succes en in negen landen uitgebracht. Na zijn naturalisatie tot Nederlander, keerde hij in 2006 terug naar Oeganda. Opvallend is dat hij zijn boeken in het Engels schrijft, waarna er een Nederlandse vertaling van gemaakt wordt.

 

Uit: Abyssinian Chronicles

 

“1971: Village Days
Three final images flashed across Serenity’s mind as he disappeared into the jaws of the colossal crocodile: a rotting buffalo with rivers of maggots and armies of flies emanating from its cavities; the aunt of his missing wife, who was also his longtime lover; and the mysterious woman who had cured his childhood obsession with tall women. The few survivors of my father’s childhood years remembered that up until the age of seven, he would run up to every tall woman he saw passing by and, in a gentle voice trembling with unspeakable expectation, say, “Welcome home, Ma. You were gone so long I was afraid you would never return.” Taken by surprise, the woman would smile, pat him on the head, and watch him wring his hands before letting him know that he had once again made a mistake. The women in his father’s homestead, assisted by some of the villagers, tried to frighten him into quitting by saying that one day he would run into a ghost disguised as a tall woman, which would take him away and hide him in a very deep hole in the ground. They could have tried milking water from a stone with better results. Serenity, a wooden expression on his face, just carried on running up to tall women and getting disappointed by them.
Until one hot afternoon in 1940 when he ran up to a woman who neither smiled nor patted him on the head; without even looking at him, she took him by the shoulders and pushed him away. This mysterious curer of his obsession won herself an eternal place in his heart. He never ran up to tall women again, and he would not talk about it, not even when Grandma, his only paternal aunt, promised to buy him sweets. He coiled into his inner cocoon, from whose depths he rejected all efforts at consolation. A smooth, self-contained indifference descended on his face so totally that he won himself the name Serenity, shortened to “Sere.”
Serenity’s mother, the woman who in his mind had metamorphosed into all those strange tall women, had abandoned him when he was three, ostensibly to go to the distant shops beyond Mpande Hill where big purchases were made. She never returned. She also left behind two girls, both older than Serenity, who adjusted to her absence with great equanimity and could not bear his obsession with tall women.
In an ideal situation, Serenity should have come first–everyone wanted a son for the up-and-coming subcounty chief Grandpa was at the time–but girls kept arriving, two dying soon after birth in circumstances reeking of maternal desperation. By the time Serenity was born, his mother had decided to leave. Everyone expected her to have another son as a backup, for an only son was a candle in a storm. The pressure reached a new peak when it became known that she was pregnant again. Speculation was rife: Would it be a boy or a girl, would it live or die, was it Grandpa’s or did it belong to the man she was deeply in love with? Before anybody could find out the truth, she left. But her luck did not hold–three months into her new life, her uterus burst, and she bled to death on the way to the hospital, her life emptying into the backseat of a rotten Morris Minor.
As time passed, Serenity crawled deeper into his cocoon, avoiding his aunts, his cousins, and his mother’s replacements, who he felt hated him for being the heir apparent to his father’s estate and the miles of fertile clan land it included. The birth of Uncle Kawayida, his half-brother by a Muslim woman his father was seeing on the side, did not lessen Serenity’s estrangement. Kawayida, due to the circumstances of his birth, posed little threat to Serenity’s position, and thus attitudes remained unchanged. To escape the phantoms which galloped in his head and the contaminated air in his father’s compound, Serenity roamed the surrounding villages. He spent a lot of time at the home of the Fiddler, a man with large feet, a large laugh and sharp onion breath who serenaded Grandpa on the weekends when he was home”.

 

 

 

Moses Isegawa (Kawempe, 10 augustus 1963)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Alfred Döblin werd op 10 augustus 1878 geboren in Stettin. Zie ook mijn blog van 10 augustus 2006 en ook mijn blog van 10 augustus 2007.

 

Uit: Berlin Alexanderplatz

 

“Er wanderte die Rosenthaler Straße am Warenhaus Wertheim  vorbei, nach rechts bog er ein in die schmale Sophienstraße. Er dachte, diese Straße ist dunkler, wo es dunkel ist, wird es besser sein. Die Gefangenen werden in Einzelhaft, Zellenhaft und Gemein­schaftshaft untergebracht. Bei Einzelhaft wird der Gefangene bei Tag und Nacht unausgesetzt von andern Gefangenen gesondert ge­halten. Bei Zellenhaft wird der Gefangene in einer Zelle unterge­bracht, jedoch bei Bewegung im Freien, beim Unterricht, Gottes­dienst mit andern zusammengebracht. Die Wagen tobten und klin­gelten weiter, es rann Häuserfront neben Häuserfront ohne Aufhö­ren hin. Und Dächer waren auf den Häusern, die schwebten auf den Häusern, seine Augen irrten nach oben: wenn die Dächer nur nicht abrutschten, aber die Häuser standen grade. Wo soll ick armer Dei­bel hin, er latschte an der Häuserwand lang, es nahm kein Ende damit. Ich bin ein ganz großer Dussel, man wird sich hier doch noch durchschlängeln können, fünf Minuten, zehn Minuten, dann trinkt man einen Kognak und setzt sich. Auf entsprechendes Glockenzei­chen ist sofort mit der Arbeit zu beginnen. Sie darf nur unterbro­chen werden in der zum Essen, Spaziergang, Unterricht bestimm­ten Zeit. Beim Spaziergang haben die Gefangenen die Arme ausge­streckt zu halten und sie vor- und rückwärts zu bewegen.

Da war ein Haus, er nahm den Blick weg von dem Pflaster, eine Haustür stieß er auf, und aus seiner Brust kam ein trauriges brum­mendes oh, oh. Er schlug die Arme umeinander, so mein Junge, hier frierst du nicht. Die Hoftür öffnete sich, einer schlürfte2 an ihm vor­bei, stellte sich hinter ihn. Er ächzte jetzt, ihm tat wohl zu ächzen. Er hatte in der ersten Einzelhaft immer so geächzt und sich gefreut, daß er seine Stimme hörte, da hat man was, es ist noch nicht alles vorbei. Das taten viele in den Zellen, einige am Anfang, andere später, wenn sie sich einsam fühlten. Dann fingen sie damit an, das war noch was Menschliches, es tröstete sie. So stand der Mann in dem Hausflur, hörte das schreckliche Lärmen von der Straße nicht, die irrsinnigen Häuser waren nicht da. Mit gespitztem Munde grunzte er und er­mutigte sich, die Hände in den Taschen geballt. Seine Schultern im gelben Sommermantel waren zusammengezogen zur Abwehr.“

 

 

 

 

Alfred Döblin (10 augustus 1878 – 26 juni 1957)

 

 

 

De Nederlandse schrijver en cabaretier Kees van Kooten werd geboren op 10 augustus 1941 in Den Haag. Zie ook mijn blog van 10 augustus 2006 en ook mijn blog van 10 augustus 2007.

 

 

I Wanna Fuck You

 

I will fuck you in the morning
Fuck you late at night
Fuck you while the moon
Or the sun is shining bright
I wanna fuck you
Yes, I wanna fuck you
I wanna fuck you baby
But your door is closed

I will fuck you at the backseat
Of my newest car
I will fuck you in the toilet
Of a well distuingished bar

I wanna fuck you
Yes, I wanna fuck you
I wanna fuck you baby
But your door is closed
I’m sorry babe

Yeah
O yeah
One more time

Oh!

I will fuck you in the kitchen
Fuck you in the woods
Fuck you as you like it
As wild and hard I’d could

I wanna fuck you
Yeah, I wanna fuck you
I wanna fuck you baby
But your little door is closed!

Yeaaaaaaaaaaaaaah, yeah

 

 

 

(Songtekst van Kees van Kooten en Wim de Bie)

 

 

 

Kees van Kooten (Den Haag, 10 augustus 1941)

 

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver Jorge Amado de Faria werd op 10 augustus 1912 geboren in Ferradas, in de gemeente Itabuna. Zie ook mijn blog van 10 augustus 2007.

 

Uit: Dona Flor and Her Two Husbands

 

“Vadinho, Dona Flor’s first husband, died one Sunday of Carnival, in the morning, when, dressed up like a Bahian woman, he was dancing the samba, with the greatest enthusiasm, in the Dois de Julho Square, not far from his house. He did not belong to the group–he had just joined it, in the company of four of his friends, all masquerading as bahianas, and they had come from a bar on Cabeca, where the whiskey flowed like water at the expense of one Moyses Alves, a cacao planter, rich and open-handed.

The group was accompanied by a small, well-rehearsed orchestra of guitars and flutes; the four-string guitar was played by Carlinhos Mascarenhas, a tall, skinny character famous in the whorehouses–ah, a divine player. The men were got up as Gypsies and the girls as Hungarian or Romanian peasants; never, however, had a Hungarian or Romanian, or even a Bulgarian or Slovak, swung her hips the way they did, those brown girls in the flower of their youth and coquetry.

When Vadinho, the liveliest of the lot, saw the group come around the corner and heard the skeleton-like Mascarenhas strumming his sublime four-string guitar, he hurried forward, and chose as his partner a heavily rouged Romanian, a big one, as monumental as a church–the Church of St. Francis, for she was a mass of golden sequins–and announced:

“Here I come, my Russian from Tororo.”

 

 

 

 

 

Jorge Amado (10 augustus 1912 – 6 augustus 2001)

 

 

 

 

 

Voor onderstaande schrijver zie ook mijn blog van 10 augustus 2007.

 

De Nederlandse journalist en schrijver Piet Bakker werd geboren in Rotterdam op 10 augustus 1897.

 

 

 

De Britse schrijver Alan Hollinghurst werd geboren op 26 mei 1954 in Stoud, Gloucestershire. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007.

 

Uit: The Folding Star

 

‘Let’s talk about food!’ I suggested.

 

‘Okay,’ he said with a shrug, but then settled forward as if after all this might be quite fun. ‘I will name fifteen kinds of fish.’

 

When the slightly fast clock in the adjacent sitting-room softly bonged twelve we had ransacked the slippery markets of St Andrew’s Quay for a whole catalogue of eels, mussels, monkfish, dace and bream, and were growing almost hilarious as we hauled up odder and more doubtful species from neglected buckets and murky tanks. Luc’s fish vocabulary was so comprehensive that I found myself learning from him; it was all good St Narcissus drill, of course, drummed in by some insanely thorough master, and I saw that though Luc notched up rarities like chad and wrasse to his credit he had no very clear idea what they looked or tasted like. Still, while the game lasted, we were suddenly closer, our awkwardnesses forgotten. The chase became a race. ‘I’m surprised you should have overlooked grayling,’ I said censoriously; and he slapped the table and said, ‘Yes, and what about mullet, Edward, what about mullet!’ so that I grinned and my heart sprinted at this first real naming, the first time I had become a person, my own name burning my face like some heartfelt endearment.”

 

 

 

Alan Hollinghurst (Stoud, 26 mei 1954)

 

 

 

 

De Belgische schrijver Hugo Raes werd geboren in Antwerpen op 26 mei 1929. Zie ook mijn blog van 26 mei 2007.

 

Uit: Onze intellectuelen lezen praktisch niet (interview met Bibeb uit 1964)

 

“In het café bij het station te Antwerpen wachtte Hugo Raes. Een soort jonge Ed van der Elsken, in ribfluwelen pak. Het gezicht behaarder, dunner, wilder dan te zien is op de foto aan de rugkant van De vadsige koningen. Hij is 33 en geboren onder het teken van de Tweelingen, waarvan hij wel ’t een en ander gelooft. Zeker de kenmerken waartoe hij gedoemd is: zeer wisselvallig van stemming, om een kleinigheid in de put, beducht voor het nemen van beslissingen.

We reden in zijn 2 CV naar een kamer. Er stond een kleine schrijfmachine op de tafel, en er waren aan de muren abstracties, de meeste van Hugo Raes z’n hand. In het aangrenzende vertrek was een groot gedeelte van de muur (dit had hij niet zelf gedaan) bedekt met artikelen over hem en zijn boeken. Allemaal uit Nederlandse kranten en weekbladen, want z’n verhalenbundel Een tijdelijk monument is bij voorbeeld maar door één Vlaamse krant bespr
oken. Van zijn De vadsige koningen bleef enkele weken geleden in De Standaard maar weinig heel. We zitten aan weerszijden van de oliehaard, die begint op te tornen tegen de kou. Een merkwaardig kermend geluid. ’t Komt van boven.

 

h.r. (met afkeer): ‘Hoor je dat. Het is een kat die doof is. Als ze alleen thuis is schreeuwt ze verschrikkelijk. Het stoort me enorm als ik werk. Ik kan geen katten luchten. Deze is in ’t water gevallen bij de haven en kreeg stookolie in de oortjes.’

Het leidt naar De vadsige koningen en de zenuwspanning die het schrijven ervan hem heeft gekost.

‘Ik leefde toen in een toestand van gefrustreerdheid en die had heel eigenaardige uitwassen. Veel van m’n verhalen zijn toen tot stand gekomen, veel zijn uit die toestand voortgekomen. De laatste tijd is die gekweldheid veel verminderd. Ja (lacht) ’t is veel beter.’

ik: ‘Het kan een nadeel zijn voor je werk.’

h.r. (steeds lachend): ‘Dat denk ik ook wel es. Volgens Hermans wordt een goed boek alleen geschreven door een geobsedeerd auteur. Dat is zo, dat is waar. Maar ik kan me heel makkelijk verplaatsen in een sombere sfeer. En ik denk dat ik voldoende gekweld wordt. Mijn leven is ingewikkeld, gecompliceerd genoeg.’ Op de schoorsteenmantel is de foto van een meisje: sluik, zwart haar, lichte ogen, strenge mond.”

 

 

 

Hugo Raes (Antwerpen, 26 mei 1929)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Edmond de Goncourt  werd geboren op 26 mei 1822. Zie ook mijn blog van 26 mei 2006.

 

Uit: Journal à la date du 7 avril 1862 sur lord Hankey

 

J’ai vu aujourd’hui un type, un fou, un monstre, un de ces hommes qui confinent à l’abîme, qui avouent dans leur excès les mauvais instincts de l’humanité. Par lui, comme par un voile déchiré, j’ai entrevu un fond abominable de l’homme, un côté effrayant d’une aristocratie d’argent blasée, l’aristocratie anglaise : la férocité dans l’amour, le libertinage qui ne jouit qu’à la souffrance.

Saint-Victor m’avait parlé, avec un grand étonnement, d’un jeune Anglais que Gaiffe lui avait présenté au bal de l’Opéra et qui lui avait dit qu’on ne trouvait guère à s’amuser à Paris, que Londres était bien supérieur; qu’à Londres il y avait une maison très bien, la maison de Mrs Jenkins, où étaient des jeunes filles de treize ans, auxquelles d’abord on faisait faire la classe; puis, on les fouettait, les petites pas très fort, mais les grandes jusqu’au sang :

«On peut leur enfoncer des épingles,… oh! pas très grandes,… grandes comme ça» et il montre la moitié du doigt. «On voit le sang… Il y a des matelas, si elles crient…»
– Mistress Jenkins n’a jamais été inquiétée ?
– C’est une maison très bien! Nous y allions avec des horse-guards et mon ami Milnes, et nous y passions des heures très agréables oh! très agréables…»

Saint-Victor, mené par Gaiffe, l’avait vu, et l’Anglais, tout en lui montrant ses livres érotiques, s’était épanché :

«Moi, j’ai les goûts cruels», lui avait-il dit, doucement et posément. «Je m’arrête aux hommes et aux animaux… J’aime ce qui est voluptueux, même un peu lubrique. Nous avions loué, avec un garde, une fenêtre pour voir une femme qui devait être pendue; et nous avions avec nous des femmes pour leur faire des choses au m
oment où la femme serait pendue. Nous avions demandé au bourreau de lui relever un peu sa jupe en la pendant. Mais c’est désagréable : la reine a fait grâce. Alors, nous avions payé une grosse somme… Mais nous avons dit à l’homme qui nous avait loué, que nous prenions ses fenêtres pour la prochaine fois.»reine a fait grâce. Alors, nous avions payé une grosse somme… Mais nous avons dit à l’homme qui nous avait loué, que nous prenions ses fenêtres pour la prochaine fois.»

 

 

 

 

Edmond De Goncourt (26 mei 1822  –  16 juli 1896)  

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 26 mei 2007.

 

De Belgisch Franstalige schrijver en essayist Ivan O. Godfroid werd geboren in Boussu op 26 mei 1971.

 

 

 

In verband met een korte vakantie van Romenu zijn de postings even wat minder uitvoerig.

 

De Vlaamse dichter en schrijver Erik Spinoy werd geboren op 22 mei 1960 in Sint-Niklaas. Zie ook mijn blog van 22 mei 2006.

 

Je weet niet wat je zegt

 

Je weet niet wat je zegt

in welke grond het valt

 

of het in lentes opschiet

als een distel

klaproos

tulp

 

verdooft of wekt

wanneer je

 

in je stenen klokhuis zit

en het geschrevene

nog leeft

of niet

 

en vreemde grond en verse regen

voor je spreken gaan

of niet.

 

Je weet het niet.

 

 

Come on, baby, light my fire

 

Weeg deze koude hand, leg vingers

op een steen. Druk zwijgend

beide ogen toe.

 

Haal adem oeverloos en sla,

versplinter het gebit.

Verzink in mij.

 

Drink van dit bloed.

Eet van dit vlees.

 

 

 

Licht van de hoogtezon

 

Een pop die, draden

in de rug, een leven leidt

in vreemde hand.

 

Zo ligt, vlak bij de kloof,

het kleine hoofd. Zoekt naar

een verre ademtocht

en vindt.

 

Traag echter glijdt het lijf

verleiding in.

 

 

Erik Spinoy (Sint-Niklaas, 22 mei 1960)

 

 

 

De Britse schrijver Sir Arthur Conan Doyle werd geboren in Edinburgh op 22 mei 1859. Zie ook alle tags voor Arthur Conan Doyle op dit blog.

 

Uit: The Exploits and Adventures of Brigadier Gerard

 

“You do very well, my friends, to treat me with some little reverence, for in honouring me you are honouring both France and yourselves. It is not merely an old, grey-moustached officer whom you see eating his omelette or draining his glass, but it is a fragment of history. In me you see one of the last of those wonderful men, the men who were veterans when they were yet boys, who learned to use a sword earlier than a razor, and who during a hundred battles had never once let the enemy see the colour of their knapsacks. For twenty years we were teaching Europe how to fight, and even when they had learned their lesson it was only the thermometer, and never the bayonet, which could break the Grand Army down. Berlin, Naples, Vienna, Madrid, Lisbon, Moscow—we stabled our horses in them all. Yes, my friends, I say again that you do well to send your children to me with flowers, for these ears have heard the trumpet calls of France, and these eyes have seen her standards in lands where they may never be seen again.

Even now, when I doze in my arm-chair, I can see those great warriors stream before me—the green-jacketed chasseurs, the giant cuirassiers, Poniatowsky’s lancers, the white-mantled dragoons, the nodding bearskins of the horse grenadiers. And then there comes the thick, low rattle of the drums, and through wreaths of dust and smoke I see the line of high bonnets, the row of brown faces, the swing and toss of the long, red plumes amid the sloping lines of steel. And there rides Ney with his red head, and Lefebvre with his bulldog jaw, and Lannes with his Gascon swagger; and then amidst the gleam of brass and the flaunting feathers I catch a glimpse of him, the man with the pale smile, the rounded shoulders, and the far-off eyes. There is an end of my sleep, my friends, for up I spring from my chair, with a cracked voice calling and a silly hand outstretched, so that Madame Titaux has one more laugh at the old fellow who lives among the shadows.

 

 

Arthur Conan Doyle (22 mei 1850 – 7 juli 1930)

 

 

 

 

De Argentijnse dichteres Alfonsina Storni werd geboren in Sala Capriasca, Zwitserland op 22 mei 1892. Zie ook mijn blog van 22 mei 2007.

 

 

 

Little Little Man

 

Little little man, little little man,
set free your canary that wants to fly.
I am that canary, little little man,
leave me to fly.

I was in your cage, little little man,
little little man who gave me my cage.
I say “little little” because you don’t understand me
Nor will you understand.

Nor do I understand you, but meanwhile,
open for me the cage from which I want to escape.
Little little man, I loved you half an hour,
Don’t ask me again.

 

 

 

 

They’ve Come

 

Today my mother and sisters
came to see me.

I had been alone a long time
with my poems, my pride . . . almost nothing.

My sister—the oldest—is grown up,
is blondish. An elemental dream
goes through her eyes: I told the youngest
“Life is sweet. Everything bad comes to an end.”

My mother smiled as those who understand souls
tend to do;
She placed two hands on my shoulders.
She’s staring at me . . .
and tears spring from my eyes.

We ate together in the warmest room
of the house.
Spring sky . . . to see it
all the windows were opened.

And while we talked together quietly
of so much that is old and forgotten,
My sister—the youngest—interrupts:
“The swallows are flying by us.”

 

 

Alfonsina Storni (22 mei 1892 – 25 oktober 1938)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 22 mei 2007.

 

De Nederlandse schrijver en onderwijzer Anne de Vries werd geboren op 22 mei 1904.

De Nederlandse dichter Kees Winkler werd op 22 mei 1927 in Hoorn geboren.

 

 

 

In verband met een korte vakantie van Romenu zijn de postings even wat minder uitvoerig.

 

 

 

De Nederlandse dichter Gerrit Achterberg werd geboren in Nederlangbroek op 20 mei 1905. Zie ook alle tags voor Gerrit Achterberg op dit blog.

 

 

Werkster

 

Zij kent de onderkant van kast en ledikant
ruwhouten planken en vergeten kieren,
want zij behoort al kruipend tot de dieren,
die voortbewegen op hun voet en hand.

 

Zij heeft zichzelve aan de vloer verpand,
om deze voor de voeten te versieren
van dichters, predikanten, kruidenieren,
want er is onderscheid van rang en stand.

 

God zal haar eenmaal op Zijn bodem vinden
gaande de gouden straten naar zijn troon,
al slaande met de stoffer op het blik.

 

Symbolen worden tot cymbalen in de
ure des doods – en zie, haar lot ten hoon,
zijn daar de dominee, de bakker en de frik.

 

 

 

Beumer & Co.

 

Hoeken met huisgeheimen
komen bloot.
De vloeren schamen zich dood.
De lamp hangt laag en groot,
want de tafel is weggenomen.

 

Zij, die naar boven komen,
breken blind kapot
wat was in slot, ontnomen
wordt elk ding aan zijn lot;
maar de liefde is uit God,
en God is liefde. Amen.

 

De deur die binnen was,
is buitendeur geworden.
Onder de hand der horde
sterft het glas.

 

De spiegel met eeuwig licht
zwicht langzaam voorover,
en doet de kamer dicht.
Er ligt spinrag over.

 

Waar divan en donker stonden,
is, hun geheim ten spot,
een vrouwenschoen gevonden;
maar de liefde is uit God.
En buiten zullen staan de honden.

 

 

HULSHORST

 

Hulshorst, als vergeten ijzer

is uw naam, binnen de dennen

en de bittere coniferen,

roest uw station;

waar de spoortrein naar het noorden

met een godverlaten knars

stilhoudt, niemand uitlaat

niemand inlaat, o minuten,

dat ik hoor het weinig waaien

als een oeroude legende

uit uw bossen: barse bende

rovers, rans en ruw

uit het witte veluwhart.

 

 

Gerrit Achterberg (20 mei 1905 – 17 januari 1962)
Met zijn vrouw

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster en dichteres Anna M G Schmidt werd op 20 mei 1911 geboren in Kapelle. Zie ook alle tags voor Annie M.G. Schmidt op dit blog.

 

 

De koning gaat verhuizen

 

Kadoze, kaduize,
de koning gaat verhuizen.
Hij gaat om negen uur precies
met heel z’n gouden theeservies,
z’n vorken en z’n glazen
en al z’n duizend vazen
en met z’n vogel Trillepiep
verhuizen in de jiep.

 

Kadoze, kaduize,
de kooi met witte muizen!
De gouden troon, het gouden bad
en de satijnen keukenmat
de hemden en de jassen
en de spiraalmatrassen,
de vissen in de vissenkom,
de lepels in de Turkse trom.
De koning zelf gaat bovenop
en draagt de gouden kolenschop.

 

Kadoze, kaduize,
de koning gaat verhuizen.
Maar ach, die arme koningin…
o jee, die kan er niet meer in!
Wat hindert dat? Het hindert niets!
De koningin gaat op de fiets.

 

 

 

 

Zonder jou

 

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

 

Dat zonder jou nog een lente bestaat
met ooievaars en met bloemen,
dat er een meidoorn in bruidstooi staat,
is zonder meer tactloos te noemen.
En wat is het nut van een lindenlaan,
als wij er samen niet langs kunnen gaan?
Langs alle heggetjes bloeit wilde roos
nutteloos, zinneloos.

 

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

 

 

Annie M.G. Schmidt (20 mei 1911 – 21 mei 1995)

 

 

De Franse schrijver Honoré de Balzac werd geboren in Tours op 20 mei 1799. Zie ook alle tags voor Honoré de Balzac op dit blog.

 

Uit: Illusions perdues

 

„Le papier, produit non moins merveilleux que l’impression à laquelle il sert de base, existait depuis longtemps en chine quand, par les filières souterraines du commerce, il parvint dans l’Asie-Mineure, où, vers l’an 750, selon quelques traditions, on faisait usage d’un papier de coton broyé et réduit en bouillie. La nécessité de remplacer le parchemin, dont le prix était excessif, fit trouver, par une imitation du papier bombycien (tel fut le nom du papier de coton en Orient), le papier de chiffon, les uns disent à Bâle, en 1170, par les Grecs réfugiés; les autres disent à Padoue, en 1301, par un Italien nommé Pax. Ainsi le papier se perfectionna lentement et obscurément; mais il est certain que déjà sous Charles VI on fabriquait à Paris la pâte des cartes à jouer. Lorsque les immortels Fust, Coster et Guttemberg eurent inventé LE LIVRE, des artisans, inconnus comme tant de grands artistes de cette époque, approprièrent la papeterie aux besoins de la typographie. Dans ce XVe siècle, si vigoureux et si naïf, les noms des différents formats de papier, de même que les noms donnés aux caractères, portèrent l’empreinte de la naïveté du temps. Ainsi le Raisin, le Jésus, le Colombier, le papier Pot, l’Écu, le Coquille, le Couronne, furent ainsi nommés de la grappe, de l’image de Notre-Seigneur, de la couronne, de l’écu, du pot, enfin du filigrane marqué au milieu de la feuille, comme plus tard, sous Napoléon, on y mit un aigle : d’où le papier dit grand-aigle. De même on appela les caractères Cicéro, Saint-Augustin, Gros-Canon, des livres de liturgie, des œuvres théologiques et des traités de Cicéron auxquels ces caractères furent d’abord employés. L’italique fut inventé par les Alde, à Venise : de là son nom. Avant l’invention du papier mécanique, dont la longueur est sans limites, les plus grands formats étaient le Grand-Jésus ou le Grand-Colombier; encore ce dernier ne servait-il guère que pour les atlas ou pour les gravures. En effet, les dimensions du papier d’impression étaient soumises à celles des marbres de la presse. Au moment où David parlait, l’existence du papier continu paraissait une chimère en France, quoique déjà Denis Robert d’Essone eût, vers 1799, inventé pour le fabriquer une machine que depuis Didot Saint-Léger essaya de perfectionner. Le papier vélin, inventé par Ambroise Didot, ne date que de 1780. Ce rapide aperçu démontre invinciblement que toute les grandes acquisitions de l’industrie et de l’intelligence se sont faites avec une excessive lenteur et par des agrégations inaperçues, absolument comme procède la Nature. Pour arriver à leur perfection, l’écriture, le langage peut-être!… ont eu les mêmes tâtonnements que la typographie et la papeterie.»

 

 

Honoré de Balzac (20 mei 1799 – 18 augustus 1850)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 20 mei 2007

 

 

De Duitse schrijver Wolfgang Borchert werd geboren op 20 mei 1921 in Hamburg.

 
De Surinaamse schrijver A.C. Cirino werd geboren in Goede Hoop op 20 mei 1929.

 

De Amerikaanse dichteres Adrienne Rich werd 16 mei 1929 geboren te Baltimore. Zie ook alle tags voor Adrienne Rich op dit blog.

 

In a Classroom

 

Talking of poetry, hauling the books
arm-full to the table where the heads
bend or gaze upward, listening, reading aloud,
talking of consonants, elision,
caught in the how, oblivious of why:
I look in your face, Jude,
neither frowning nor nodding,
opaque in the slant of dust-motes over the table:
a presence like a stone, if a stone were thinking
What I cannot say, is me. For that I came.

 

 

 

 

 

My Mouth Hovers Across Your Breasts

 

My mouth hovers across your breasts
in the short grey winter afternoon
in this bed we are delicate
and touch so hot with joy we amaze ourselves
tough and delicate we play rings
around each other our daytime candle burns
with its peculiar light and if the snow
begins to fall outside filling the branches
and if the night falls without announcement
there are the pleasures of winter
sudden, wild and delicate your fingers
exact my tongue exact at the same moment
stopping to laugh at a joke
my love hot on your scent on the cusp of winter

 

 

Adrienne Rich (Baltimore, 16 mei 1929)

 

 

 

De Duitse dichter Jakob van Hoddis (pseudoniem van Hans Davidsohn) werd geboren in Berlijn op 16 mei 1887. Zie ook alle tags voor Jakob von Hoddis op dit blog.

 

Morgens

 

Ein starker Wind sprang empor.
Öffnet des eisernen Himmels blutende Tore.
Schlägt an die Türme.
Hellklingend laut geschmeidig über die eherne Ebene der Stadt.
Die Morgensonne rußig. Auf Dämmen donnern Züge.
Durch Wolken pflügen goldne Engelpflüge.
Starker Wind über der bleichen Stadt.
Dampfer und Kräne erwachen am schmutzig fließenden Strom.
Verdrossen klopfen die Glocken am verwitterten Dom.
Viele Weiber siehst du und Mädchen zur Arbeit gehn.
Im bleichen Licht. Wild von der Nacht. Ihre Röcke wehn.
Glieder zur Liebe geschaffen.
Hin zur Maschine und mürrischem Mühn.
Sieh in das zärtliche Licht.
In der Bäume zärtliches Grün.
Horch! Die Spatzen schrein.
Und draußen auf wilderen Feldern
singen Lerchen.

 

 

Jakob van Hoddis (16 mei 1887 – mei/juni ? 1942)

 

 

 

 

De Duitse dichter Johann Michael Friedrich Rückert werd geboren in Schweinfurt op 16 mei 1788. Zie ook alle tags voor Friedrich Rückert op dit blog.

 

 

Wo sonst ich im Frühlingswind

 

Wo sonst ich im Frühlingswind

Flocht Kränze mit dir, mein Kind,

Wie pflegt’ ich zu theilen? Sprich

Die Dorne für mich,

Die Rose für dich!

Ich theilte wol väterlich.

 

Und als du im Winterwind

Mir flogest hinweg, mein Kind,

Wie hast du getheilet? sprich!

Die Rose für dich,

Die Dorne für mich!

Du theiltest untöchterlich.

 

Nun flecht’ ich im Frühlingswind

Dir wieder den Kranz, mein Kind,

Wie soll ich nun theilen? Sprich!

Die Rose für dich!

 

 

 

 

Die kein Weh gethan auf Erden

 

Die kein Weh gethan auf Erden,

Muß nun leiden diese Wehn;

Daß sie dir erträglich werden,

Denke, daß sie auch vergehn.

 

Wenn das Leben überwindet,

Und sie blühet frisch und jung;

Dir und ihr wie bald verschwindet

Dieser Kämpf Erinnerung.

 

Aber wenn sie unterlieget

Dieser Noth und Todespein;

Wo sie dort als Engel flieget,

Wird es auch vergessen sein.

 

 

Friedrich Rückert (16 mei 1788 – 31 januari 1866)

 

 

 

De Nederlandse schrijver Olaf J. de Landell werd geboren in Cirebon op Java in Nederlands-Indië op 16 mei 1911. Zie ook mijn blog van 16 mei 2007.

Uit: Het Klooster van de Lichtgroene Paters

“Als ik nou doodga vlieg ik regelrecht naar God!” zei Rogier, op z’n rug drijvend.
“Ik geloof niet dat het netjes is,” betoogde Angelo vroom, “zo in je blote speelgoedwinkel voor de Opperste te verschijnen. Ik zal je eventueel een bosje riet meegeven.”
Doch Rogiers geloof ging veel dieper. “God vindt het enig me zonder kleren te zien,” zei hij. “Hij heeft de hele zaak zelf in elkaar gedraaid, moet je denken!”

 

Olaf J. de Landell (16 mei 1911 – 26 april 1989)

 

 

 

De Nederlandse dichter en vertaler Paul Johann Gellings werd geboren in Amsterdam op 16 mei 1953. Zie ook alle tags voor Paul Gellings op dit blog.

 

 

TERUGKEER

Daar ben je weer, Anne, voor altijd
terug op dat vredige Merwedeplein,
dat je tegelijk voor altijd verlaat
op weg naar een onontkoombare trein.

Je staat daar zo trots en verstandig
en bijna vergevingsgezind,
geflankeerd door bosschages,
niet jong meer en toch nog een kind.

De Wolkenkrabber strijkt ‘s morgens

met zijn schaduw over je hoofd,
en later glanst weer dat lachje
om alles wat ze je hadden beloofd:

een huis om te dromen en een leven
vol boeken, reizen en hartstocht,
een wereld waarin de mensheid
haar ziel nooit meer verkocht.

In brons kijk je nu met de ogen
van die andere wereld op ons uit.
Welkom terug, Anne, op het plein
waar je woonde in Amsterdam-Zuid

 

 

 

 

MERWEDEPLEIN

 

Delta met baaitje, nauwelijks vloed

in het groen waarvan het geruis

de stad overstemt. Laatste

rustplaats zonder gedenksteen.

In deze rust tuimelt geen kind van

het klimrek. Gevels blijven hier

maskers, geven geen troost.

Alleen kronkelen takken omhoog

als armen. Of rails, op een dag

in de lucht gevlogen.

Behalve het silhouet van twaalf

etages, de Wolkenkrabber, als

rots uit de bodem geperst. Of

een fabriek, op leven gestookt.

 

Paul Gellings (Amsterdam, 16 mei 1953)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 16 mei 2007.

De Duitse schrijver, vertaler en essayist Lothar Baier werd geboren in Karlsruhe op 16 mei 1942.

De Mexicaanse schrijver Juan Rulfo werd geboren op 16 mei 1917 in Sayula.