De sterren bloeiden in den zomernacht; De zuidewind suisde in de boomen zacht. Op de oude huizen trilde manelicht, Hunne oogen loken stil de zwanen dicht, Die straks nog dreven op den donkren gracht. De sterren bloeiden in hun flonkerpracht.
Wij togen droomend door de straten heen. – De erinnring troost me als ik, verlaten, ween. – In kalmen sluimer lag de stille stad. De maan dreef langzaam langs haar zilvren pad En langzaam togen we over de oude brug. – Die oude erinnring komt zoo trouw terug! –
– ‘En zoekt ge een rots waarop gij leunen moogt? O neem mijn arm, die u te steunen poogt! En zoekt ge een warme, vaak doorgriefde borst? O neem de mijne en stil uw liefdedorst! En zoekt ge een ziel, die zegge: – “Doode, ontwaak!” O neem de mijne voor die godetaak!’
En jaren vloden na dien zomernacht. Weer ruischt een koeltje door de boomen zacht. Ik zie die oogen, blauw in ’t sterrenlicht, Die stille stad, als in een vergezicht. En ’t woord dat mij zijn liefde gaf, dien nacht, Dat zal ik hooren in mijn graf… heel zacht.
Hélène Swarth (25 oktober 1859 – 20 juni 1941) De Grimburgwal in Amsterdam, de geboorteplaats van Hélène Swarth
een korte wandeling door het park een vrouw filmt de familie van haar zoon en zwenkt nadat alles is vastgelegd richting kinderwagen archivering heet dat een verleden produceren een dat tastbaar is zichtbaar & hoorbaar voor lange tijd de behoefte aan herinneringen stilt aan de kindertijd & om ze onsterfelijk te maken de uren van de eerste stapjes hoe schattig moet op een dag iemand zeggen die ervoor zit voor de een of andere toekomstige kijkbuis met een de moeder trots makende overweldigde gezichtsuitdrukking
sprechen verlangt heute die eigene Stimme zu meiden die findigen Transaktionen zwischen Innen und Außen setzen voraus dass der Grund sich offenbart und die Oberfläche tief ist wie die Geschichte Wucht die Zentrifugales zeigt öffentlicher Körper den ich als Bühne ausstelle Frucht der Furcht des Absenders Inneres in der Ferne der Haut wie Emily Dickinson die einen Brief voller Einzelheiten beendet mit “forgive me the personality”
Vertaald door Odile Kennel
Ricardo Domeneck (São Paulo, 4 juli 1977)
De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook alle tags voor Christine Lavant op dit blog.
Vertel me een woord en ik vertrap het cement … Vertel me een woord en ik vertrap het cement, zodat er een bloem voor je uitkomt, want ik ben sterk geworden van zwakheid en van zinloos wachten, magneten in alle zintuigen. Zeker zul je moeten verschijnen! Boven het station trilt de lucht, en de zwerm duiven wacht op het begin van de grote vreugde. Het licht is zachtjes op de rails gaan liggen, weg van het haar van de meisjes en uit de ogen der mannen. Ik ben gestopt met huilen, gestopt ook met wachten op het wonder, want één ding gebeurt er altijd in de groei van mijn zwakheid, die stijgt en stijgt boven de duiven en naar beneden in zwarte fonteinen, waar ook overdag nog zichtbaar zijn de verborgen sterren. Daar beneden wisselen dag en nacht niet, daar beneden begeer je nog ononderbroken de zachte bloem van mijn wil.
Vertaald door Frans Roumen
Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973) Standbeeld in Bad Gams
De Duitstalige schrijver Franz Kafka werd geboren op 3 juli 1883 in Praag, toen een stad gelegen in de dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije. Zie ook alle tags voor Franz Kafka op dit blog.
Uit Das Schloss
„Dann war es still, Fritz erkundigte sich drüben und hier wartete man auf die Antwort. K. blieb wie bisher, drehte sich nicht einmal um, schien gar nicht neugierig, sah vor sich hin. Die Erzählung Schwarzers in ihrer Mischung von Bosheit und Vorsicht gab ihm eine Vorstellung von der gewissermaßen diplomatischen Bildung, über die im Schloss selbst kleine Leute wie Schwarzer leicht verfügten. Und auch an Fleiß ließen sie es dort nicht fehlen; die Zentralkanzlei hatte Nachtdienst. Und gab offenbar sehr schnell Antwort, denn schon klingelte Fritz. Dieser Bericht schien allerdings sehr kurz, denn sofort warf Schwarzer wütend den Hörer hin. „Ich habe es ja gesagt”, schrie er, „keine Spur von Landvermesser, ein gemeiner lügnerischer Landstreicher, wahrscheinlich aber Ärgeres.” Einen Augenblick dachte K., alle, Schwarzer, Bauern, Wirt und Wirtin würden sich auf ihn stürzen. Um wenigstens dem ersten Ansturm auszuweichen, verkroch er sich ganz unter die Decke. Da läutete das Telefon nochmals und, wie es K. schien, besonders stark. Er steckte langsam den Kopf wieder hervor. Trotzdem es unwahrscheinlich war, dass es wieder K. betraf, stockten alle und Schwarzer kehrte zum Apparat zurück. Er hörte dort eine längere Erklärung ab und sagte dann leise: „Ein Irrtum also? Das ist mir recht unangenehm. Der Bureauchef selbst hat telefoniert? Sonderbar, sonderbar. Wie soll ich es dem Herrn Landvermesser erklären?” K. horchte auf. Das Schloss hatte ihn also zum Landvermesser ernannt. Das war einerseits ungünstig für ihn, denn es zeigte, dass man im Schloss alles Nötige über ihn wusste, die Kräfteverhältnisse abgewogen hatte und den Kampf lächelnd aufnahm. Es war aber andererseits auch günstig, denn es bewies seiner Meinung nach, dass man ihn unterschätzte und dass er mehr Freiheit haben würde, als er hätte von vornherein hoffen dürfen. Und wenn man glaubte, durch diese geistig gewiss überlegene Anerkennung seiner Landvermesserschaft ihn dauernd in Schrecken halten zu können, so täuschte man sich; es überschauerte ihn leicht, das war aber alles. Dem sich schüchtern nähernden Schwarzer winkte K. ab; ins Zimmer des Wirtes zu übersiedeln, wozu man ihn drängte, weigerte er sich, nahm nur vom Wirt einen Schlaftrunk an, von der Wirtin ein Waschbecken mit Seife und Handtuch und musste gar nicht erst verlangen, dass der Saal geleert werde, denn alles drängte mit abgewendeten Gesichtern hinaus, um nicht etwa morgen von ihm erkannt zu werden. Die Lampe wurde ausgelöscht und er hatte endlich Ruhe. Er schlief tief, kaum ein-, zweimal von vorüberhuschenden Ratten gestört, bis zum Morgen. Nach dem Frühstück, das nach Angabe des Wirts, wie überhaupt K.s ganze Verpflegung, vom Schloss bezahlt werden sollte, wollte er gleich ins Dorf gehn. Aber da der Wirt, mit dem er bisher in Erinnerung an sein gestriges Benehmen nur das Notwendigste gesprochen hatte, mit stummer Bitte sich immerfort um ihn herumdrehte, erbarmte er sich seiner und ließ ihn für ein Weilchen sich niedersetzen.“
Franz Kafka (3 juli 1883 – 3 juni 1924) Standbeeld door David Cerny, Praag
De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook alle tags voor Christine Lavant op dit blog.
Probeer de klein geworden maan
Probeer de kleine geworden maan uit de lucht te blazen. Je adem is zelfs daarvoor niet toereikend! Hoe wil je dan de opgelaaide zon boven je hart koeler maken of zelfs verschuiven? Zeg tegen je hart dat vroeg of laat alle heksen moeten verbranden. Zelfs de goede ontsnappen niet aan het vuur, omdat God hun magische as nodig heeft om zijn uitverkorenen ermee te zalven. Zeg dat hij deze as niet haat want ondanks alles komt deze uit onschuld voort en veel bedwongen leed. Leer, als je nu adem haalt je hart het midden van de zon te betreden en wis volledig uit je bloed de naam van de hel. Niemand gelooft je het woord -; en wat jou verbrandt kent alleen zijn eigen grote naam, die verontrustender is dan alle tekens in de lucht.
Vertaald door Frans Roumen
Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973) Portret door Werner Berg, 1951
„Dann war es still, Fritz erkundigte sich drüben und hier wartete man auf die Antwort. K. blieb wie bisher, drehte sich nicht einmal um, schien gar nicht neugierig, sah vor sich hin. Die Erzählung Schwarzers in ihrer Mischung von Bosheit und Vorsicht gab ihm eine Vorstellung von der gewissermaßen diplomatischen Bildung, über die im Schloss selbst kleine Leute wie Schwarzer leicht verfügten. Und auch an Fleiß ließen sie es dort nicht fehlen; die Zentralkanzlei hatte Nachtdienst. Und gab offenbar sehr schnell Antwort, denn schon klingelte Fritz. Dieser Bericht schien allerdings sehr kurz, denn sofort warf Schwarzer wütend den Hörer hin. „Ich habe es ja gesagt”, schrie er, „keine Spur von Landvermesser, ein gemeiner lügnerischer Landstreicher, wahrscheinlich aber Ärgeres.” Einen Augenblick dachte K., alle, Schwarzer, Bauern, Wirt und Wirtin würden sich auf ihn stürzen. Um wenigstens dem ersten Ansturm auszuweichen, verkroch er sich ganz unter die Decke. Da läutete das Telefon nochmals und, wie es K. schien, besonders stark. Er steckte langsam den Kopf wieder hervor. Trotzdem es unwahrscheinlich war, dass es wieder K. betraf, stockten alle und Schwarzer kehrte zum Apparat zurück. Er hörte dort eine längere Erklärung ab und sagte dann leise: „Ein Irrtum also? Das ist mir recht unangenehm. Der Bureauchef selbst hat telefoniert? Sonderbar, sonderbar. Wie soll ich es dem Herrn Landvermesser erklären?” K. horchte auf. Das Schloss hatte ihn also zum Landvermesser ernannt. Das war einerseits ungünstig für ihn, denn es zeigte, dass man im Schloss alles Nötige über ihn wusste, die Kräfteverhältnisse abgewogen hatte und den Kampf lächelnd aufnahm. Es war aber andererseits auch günstig, denn es bewies seiner Meinung nach, dass man ihn unterschätzte und dass er mehr Freiheit haben würde, als er hätte von vornherein hoffen dürfen. Und wenn man glaubte, durch diese geistig gewiss überlegene Anerkennung seiner Landvermesserschaft ihn dauernd in Schrecken halten zu können, so täuschte man sich; es überschauerte ihn leicht, das war aber alles. Dem sich schüchtern nähernden Schwarzer winkte K. ab; ins Zimmer des Wirtes zu übersiedeln, wozu man ihn drängte, weigerte er sich, nahm nur vom Wirt einen Schlaftrunk an, von der Wirtin ein Waschbecken mit Seife und Handtuch und musste gar nicht erst verlangen, dass der Saal geleert werde, denn alles drängte mit abgewendeten Gesichtern hinaus, um nicht etwa morgen von ihm erkannt zu werden. Die Lampe wurde ausgelöscht und er hatte endlich Ruhe. Er schlief tief, kaum ein-, zweimal von vorüberhuschenden Ratten gestört, bis zum Morgen. Nach dem Frühstück, das nach Angabe des Wirts, wie überhaupt K.s ganze Verpflegung, vom Schloss bezahlt werden sollte, wollte er gleich ins Dorf gehn. Aber da der Wirt, mit dem er bisher in Erinnerung an sein gestriges Benehmen nur das Notwendigste gesprochen hatte, mit stummer Bitte sich immerfort um ihn herumdrehte, erbarmte er sich seiner und ließ ihn für ein Weilchen sich niedersetzen.“
Op een parkeerplaats met de ijzige naam Raststätte de tafel waar voor eeuwig banken staan, aanschuiven is niet mogelijk, op het blad zijn voetstappen helder afgedrukt op sneeuw, op half mat en nu op dit papier, zijn aanwezigheid niet meer weg te nemen dooi smelt alleen de herinnering.
3. Nollendorfstrasse
Waar zij haar vrijheid celebreert in de woorden van de leraar Engels Isherwood, wiens naam ik steeds weer moet bedenken via het Duitse Ischendorf: van dorp tot bloeiend hout van haar verbeelding.
De huizen nog in tact achter de 19e-eeuwse façade nieuwe studenten lambrizeringen stenen guirlandes ijzeren symbolisme.
totale Freiheit für tot! Ik heb het koud sleep Berlijnse briketten aan in sleden.
Ruime binnenplaatsen om te spelen je op te sluiten in een ton zo groot als een slaapkamer, rol je door mijn kou in jullie warmte heen en weer.
Of in een ton met spijkers, naakt rol je door de straten trouweloze tot in het water van de Spree langzaam drijf je naar de Noordzee.
De pracht van een vergane liefde voor onze ogen vervallen maar nog steeds majestueus, pilaren met krullend Ionisch kapiteel erotisch ijzer in de deur een gat van licht achter het marmer.
Toen het getij onder de wolken lag van een middag en ze terug gaf aan zichzelf een beetje olierijker en gevuld met anonieme boten, zat en dronk ik helemaal aan de rand ervan, waar licht door de vloeistoffen in de glazen ging en zich op de witte tafellakens wierp, die daar lagen als de schittering zelf, je zou haast denken, precies waar je er een hand op kunt leggen. Zoals drank volgde op drank, maakten de langzame, onpeilbare stemmen van de lunch een raam van ultraviolet licht in de geest, waardoor men eindelijk het skelet zag van alles, ontdaan van enig gevoel of gevolg, bevrijd van geografie en absoluut verstoken van charme; en in deze ontspringende helderheid zou je misschien zien hoe iemand een servet tegen zijn lippen houdt of een vlammende creditcard op een plastic dienblad legt en je zou het weten. Je zou het verdomme weten. En nooit kunnen zeggen.
No, it won’t do, my sweet theologians. Desire will not save the morality of God. If he created beings able to choose between good and evil, And they chose, and the world lies in iniquity, Nevertheless, there is pain, and the undeserved torture of creatures, Which would find its explanation only by assuming The existence of an archetypal Paradise And a pre-human downfall so grave That the world of matter received its shape from diabolic power.
Vertaald door Robert Hass en Czeslaw Milosz
Een taak
Bang en bevend geloof ik, zou ik mijn leven vervullen als ik me maar kon brengen tot een publieke bekentenis die de komedie onthulde, die van mij en mijn tijdperk: het was ons toegestaan te krijsen in de taal van dwergen en demonen maar zuivere en waardige woorden waren verboden en bedreigd door zulke zware straffen dat degeen die het waagde er één uit te spreken zich als een verloren mens beschouwde.
Grieks portret
Mijn baard is dik, mijn oogleden liggen half over mijn ogen, als bij hen die de waarde weten van zichtbare dingen. Ik houd mij rustig zoals het een man betaamt die geleerd heeft dat het menselijke hart meer inhoud heeft dan het gesproken woord. Verlaten heb ik mijn geboorteland, huis en haard en aanzien. Niet dat ik zocht naar geld of avontuur. Ik ben geen vreemdeling aan boord van een schip. Mijn gewoon gezicht, het gezicht van een ambtenaar, winkelier of soldaat, maakt me tot een deel der massa. Ook weiger ik niet de plaatselijke goden eer te bewijzen. En ik eet wat anderen eten. Dit moet genoeg zijn over mijzelf.
Je ruikt uit je mond naar iets onverteerds. Zo kan het leven niet worden gekust!
Het zal jou ook niet vertrouwen als je geloofwaardig verzekert het niet in lettergrepen te hakken.
Zij het sexappeal van het gewaagde of walgelijke beledigingen van kleinburgers – het leven trilt alleen met de schouders van een of andere pericontinentale ontwrichting, slikt je scalpels, messen en bijlen in, springt in de kinderwagen van Sergei Eisenstein en rolt ongemonteerd de trap af.
“Sinds lang ben ik ’s ochtends al vroeg wakker. Te vroeg. Als ik al eens voor de zekerheid een wekker zet, krijgt die nooit de kans te laten horen waarvoor hij bestemd is. Ook wanneer ik in plaats van tegen middernacht pas om een of twee uur naar bed ga, word ik nooit later dan tussen vijf en zes wakker, nog afgezien van de tijd die ik tussendoor wakend heb doorgebracht. Volgens mijn moeder ben ik een week te laat geboren. Zou het zo zijn dat ik onbewust elke ochtend een stukje van deze aan het begin opgelopen vertraging probeer in te halen? Me dunkt dat die achterstand in de afgelopen decennia dan wel is weggewerkt. Maar hoe leg ik aan mijn lichaam uit dat er heus wel wat langer mag worden doorgeslapen? Aan het begin van de nacht in slaap vallen kost me over het algemeen niet veel moeite. Dat is een kwestie van enkele minuten stil blijven liggen en hoogstens een of twee keer omdraaien, maar dat geldt dus niet voor doorslapen, laat staan voor uitslapen. Zodra, na maximaal een paar uur, de slaap wijkt en een eventuele droom is vervlogen, is het gedaan met de nachtrust. Op commando slapen? Ik kon het vroeger niet en kan het nog steeds niet. Hoe krijgen veldheren het voor elkaar om even een kwartier onder zeil te gaan, zodat ze vervolgens met opgefriste moed de strijd weer kunnen voortzetten? Ook van sommige diersoorten is bekend dat ze hun noodzakelijke rust in termijnen over de nacht en de dag weten te spreiden. Wanneer ik op mijn rug lig, is er achter in mijn keel iets wat de gewenste regelmatige en volledig ontspannen ademhaling verhindert. Zou dat operabel zijn? Op mijn zij lukt het letterlijk niet mijn ogen te sluiten. Mijn oogleden blijven bibberend hangen. Pretenderen dat ik volledig in ruste ben heeft geen zin; mijn lichaam laat zich daardoor niet bedriegen. Het knopje waarmee de inslaapfunctie wordt bediend zit er bij mij gewoonweg niet op. Wat wel af en toe gebeurt is dat ik verkwikt uit een tamelijk diepe slaap wakker word: hèhè, eindelijk is het gelukt. Dan blijkt het bijvoorbeeld kwart over een te zijn en heb ik niet meer dan ongeveer anderhalf uur geslapen. In plaats van een paar keer omdraaien en vanzelf inslapen, zoals bij het naar bed gaan, is er vanaf dat moment sprake van eindeloos woelen, kussen omkeren, stilletjes het onderlaken rechttrekken, nog een keer op de andere zij draaien en weer opnieuw proberen, en dat alles op een manier waar degene die naast mij ligt zo weinig mogelijk last van heeft.”
Uit: The Father (Vertaald door Christopher Hampton)
“ANDRÉ. Mm? Yes. I…I think so. He frowns. ANNE. Dad, you have to understand I can’t come every day. It’s…ANDRÉ. Who’s asking you to? ANNE. It’s the way it is. I can’t leave you on your own. ANDRÉ. What are you talking about? You’re just being insulting. ANNE. No, it’s not insulting. You have to accept the idea that you need someone. If only to do your shopping. Not to mention…the other stuff. I’m not going to be able to do it anymore. ANDRÉ. Have you been in my cupboard? ANNE. What? ANDRÉ. Anne. Tell me the truth. Have you been in my cupboard? ANNE. No. ANDRÉ. Then how do you know that… I mean… That I some-times… With my valuables… When I… Yes. How do you know? ANNE. I can’t remember. I must have opened it by accident. André looks appalled. He hurries off towards the kitchen. Where are you going? He exits. I didn’t touch anything, Dad. Don’t worry. Can you hear me? Dad? I didn’t touch anything. (Almost to herself.) We can’t go on like this. We just can’t. Not like this… It’s impossible… Why can’t you understand? He comes back. He’s holding his watch. You found it? ANDRÉ. Found what? ANNE. Your watch. ANDRÉ. Oh. Yes. ANNE. You realise Isabelle had nothing to do with it. ANDRÉ. Only because I hid it. Luckily. Just in time. Otherwise I’d be here talking to you with no means of knowing what time it was. It’s five o’clock, if you’re interested. Myself, I am interested. Pardon me for living. I need to know exactly where I am during the day. I’ve always had this watch, you know. If I were to lose it, I’d never recover.”
Ik schreef gedichten zolang ik dacht dat ik dood zou gaan. Nu houdt het leven mij in een wurggreep tussen onverwachte geschenken en schulden, die ik niet kan afbetalen.
Dankbaarheid en ontzag, haat en andere openstaande rekeningen houden me ’s nachts uit de slaap, en machteloos kijk ik naar de toename van wensen na ten minste een middagbeker slaap, donker en zoet,
ach, en mijn hersenstam wringt dan toch dit onverteerde stuk liefde tevoorschijn, een kluwen, walgelijk grijs en rood, zoals dat gaat wanneer de lust als een zoutsteen tegen zelf opengekrabde wonden slaat.
You uterus you have been patient as a sock while i have slippered into you my dead and living children now they want to cut you out stocking i will not need where i am going where am i going old girl without you uterus my bloody print my estrogen kitchen my black bag of desire where can i go barefoot without you where can you go without me
Here Rests
my sister Josephine born july in ‘29 and dead these 15 years who carried a book on every stroll.
when daddy was dying she left the streets and moved back home to tend him.
her pimp came too her Diamond Dick and they would take turns reading
a bible aloud through the house. when you poem this and you will she would say remember the Book of Job.
happy birthday and hope to you Josephine one of the easts most wanted.
may heaven be filled with literate men may they bed you with respect.
The Times
it is hard to remain human on a day when birds perch weeping in the trees and the squirrel eyes do not look away but the dog ones do in pity. another child has killed a child and i catch myself relieved that they are white and i might understand except that i am tired of understanding. if this alphabet could speak its own tongue it would be all symbol surely; the cat would hunch across the long table and that would mean time is catching up, and the spindle fish would run to ground and that would mean the end is coming and the grains of dust would gather themselves along the streets and spell out:
these too are your children this too is your child
De tijden
het is moeilijk om op een dag mens te blijven wanneer vogels huilend neerstrijken in de bomen en de eekhoornogen niet wegkijken, maar de hondenogen wel vol medelijden. een ander kind heeft een kind gedood en ik merk hoe opgelucht ik ben dat ze wit zijn en ik begrijp het misschien behalve dat ik het begrijpen beu ben. als dit alfabet zijn eigen taal kon spreken zou het zeker allemaal symbool zijn; de kat zou zich over de lange tafel buigen en dat zou betekenen dat de tijd ons inhaalt, en de bontbaars zou naar de bodem snellen en dat zou betekenen dat het einde nadert en de stofkorrels zouden zich verzamelen langs de straten en spellen:
„Erneut winkte Tilla, was Demy veranlasste, trotzig ihre Hände in die noch schmalen Hüften zu stemmen, den Kopf leicht schief zu legen und ihre Schwester herausfordernd anzugrinsen.» Demy, es hat doch keinen Sinn, sich gegen bereits getroffene Abmachungen aufzulehnen. Diese Anstellung bei den Meindorffs ist das Beste, was dir passieren kann. Weshalb nur willst du das nicht einsehen?«, rief Tilla schließlich über das Tosen der Wellen hinweg. »Was soll ich in dieser großen Stadt in einem fremden Land? Nur weil du dort hinziehen und diesen komischen Mann heiraten willst, kannst du nicht von mir verlangen, dass ich mitkomme!«, brüllte Demy zurück, während der Wind kräftig an ihren nassen Kleidern zerrte. »Ich wünsche es aber, und es ist angebracht! Außerdem wurde deine Anstellung im Hause Meindorff bereits vertraglich geregelt.« Tilla sah sie streng an. »Papa ist auch nicht mit deinen Plänen einverstanden!« »Er hat unterschrieben. Das allein zählt!« »Wie ist es dir bloß gelungen, ihn dazu zu überreden? Er hatte mir versprochen, dass ich nicht fortmuss!« Demys Stimme überschlug sich. Ärger und Enttäuschung brodelten in ihr so wild wie die gischtgekrönten Wellen um sie herum. Demy sah, wie Tilla tief durchatmete. Das Gesicht ihrer Schwester hatte eine für sie ungewöhnlich rote Farbe angenommen, und das lag nicht nur am scharfen Wind. »Komm jetzt bitte aus dem Wasser! Ich möchte mich nicht länger brüllend mit dir unterhalten müssen.« Das Mädchen zuckte gleichgültig mit den Schultern. »Dann komm du doch zu mir!« 11Ihre gerunzelte Stirn zeigte überdeutlich Tillas Missbilligung, aber zu Demys Verwunderung bückte sich ihre Halbschwester tatsächlich und schnürte ihre Stiefeletten auf. Nachdem Tilla sich ihrer Schuhe und der Strümpfe entledigt hatte, schaute sie prüfend den menschenleeren Strand entlang, hob ihren im Gegensatz zum eng geschnürten und mit Spitzen besetzten Oberteil weitfließenden Rock samt Unterrock in die Höhe und stapfte in die Wellen. Ihr erschrockener Ausruf, als sie die Kälte des Wassers spürte, drang bis zu Demy herüber, die erstaunt das Tun ihrer sonst so standes-bewussten Schwester beobachtete. Offensichtlich war Tilla die Unterhaltung mit ihr sehr wichtig! »Meine Güte, ist das kalt!«, japste Tilla. Demys Lachen wurde vom Wind davongetragen, während Tilla tapfer zu ihr watete, krampfhaft darum bestrebt, ihren Rock nicht den um ihre schlanken weißen Beine platschenden Wellen auszuliefern. »Demy, vermutlich kannst du heute noch nicht ermessen, wie sehr ich um dein Glück bemüht bin.« »Dann erkläre es mir!« »Du würdest es nicht verstehen!« Tilla versteckte ihre Hilflosigkeit hinter einer autoritären Stimme und bedrohlich zusammengezogenen Augenbrauen. Beides wirkte auf die verstimmte Dreizehn-jährige allerdings wenig einschüchternd. »Verstehst du es denn überhaupt selbst?«, hakte das Mädchen unbarmherzig nach. »Natürlich.« »Ich möchte nicht fort von hier«, verlegte Demy sich nun aufs Flehen und hoffte, dass Tilla ihren Schmerz erkannte und doch noch nachgab. »Ich lebe gern hier am Meer, in unserem Gutshaus, bei Papa, Rika und Feddo.« »Du wirst i in Berlin viel Neues und Aufregendes kennenlernen. Die Stadt entwickelt sich in rasanter Geschwindigkeit zu einer aufregenden Metropole.«
ik wens ze krampen. ik wens ze een vreemde stad en de laatste tampon. Ik wens ze geen 7-eleven
ik wens ze een week te vroeg en het dragen van een witte rok. ik wens ze een week te laat.
later wens ik ze opvliegers en stolsels zoals je niet voor mogelijk houdt. laat de opvliegers komen wanneer ze een speciaal iemand ontmoeten. laat de stolsels komen wanneer ze willen.
laat ze denken dat ze akkoord gaan met arrogantie in het heelal, breng ze dan naar gynaecologen niet anders dan zijzelf.
