Tag: Dolce far niente

Dolce far niente (Aaro Hellaakoski)

Dolce far niente

 

 
Boar Lane, Leeds, door John Atkinson Grimshaw, 1881

 

Dolce far niente

9 o’clock
evening-lively street
with shining stones
like a colorful tale
your way home under the row of lamps
                                               delightful hurry
   when                                   
                                               sonorous rumble
       you get back                   
                                               silly smile
              from work                 
                                               of the mannequins
                                               misted smile
     g l e a m i n g s h o p w i n d o w s
     t h o u s a n d s o f   s t r a n g e rs w a l k i n g
                        car
                 paws
         claw
   the street
eyes fill
with light whirling toward your head
              white glove
                    STOP
white glove on an outstretched hand
hrr-rr-rh
walk safely, weary man
evening     eveningwayway
windows windows are shining
thoughts are already tasting sleep
sweet sweet weariness
ardent beauty of the evening
                                          dolce far niente

 

Vertaald door Keith Bosley

 

 
Aaro Hellaakoski (22 juni 1893 – 23 november 1952)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 29e juni ook mijn twee blogs van 29 juni 2013.

O süßes Nichtstun (Theodor Storm)

 

Dolce far niente

 

 
Bergdorp aan de ligurische kust door Hermann Corrodi, 19e eeuw

 

O süßes Nichtstun

O süßes Nichtstun, an der Liebsten Seite
Zu ruhen auf des Bergs besonnter Kuppe;
Bald abwärts zu des Städtchens Häusergruppe
Den Blick zu senden, bald in ferne Weite!

O süßes Nichtstun, lieblich so gebannt
Zu atmen in den neubefreiten Düften;
Sich locken lassen von den Frühlingslüften,
Hinabzuziehn in das beglänzte Land;
Rückkehren dann aus aller Wunderferne
In deiner Augen heimatliche Sterne.

 

 
Theodor Storm (14 september 1817 – 4 juli 1888)
Husum, haven (Storm werd geboren in Husum)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e april ook mijn 2 blogs van 27 april 2013.

Dolce far niente (Paul Hamilton Hayne)

 

Dolce far niente

 


Diana and Endymion door Francesco Solimena, 1705 – 1710

 

Dolce Far Niente

LET the world roll blindly on!
Give me shallow, give me sun,
And a perfumed eve as this is:
Let me lie,
Dreamfully,
When the last quick sunbeams shiver
Spears of light athwart the river,
And a breeze, which seems the sigh
Of a fairy floating by,
Coyly kisses
Tender leaf and feathered grasses;
Yet so soft its breathing passes,
These tall ferns, just glimmering o’er me,
Blending goldenly before me,
Hardly quiver!

I have done with worldly scheming,
Mocking show and hollow seeming!
Let me lie
Idly here,
Lapped in lulling waves of air,
Facing full the shadowy sky.
Fame!–the very sound is dreary,–
Shut, O soul! thine eyelids weary,
For all nature’s voices say,
” ‘Tis the close–the close of day,
Thought and grief have had their sway:”
Now Sleep bares her balmy breast,–
Whispering low
(Low as moon-set tides that flow
Up still beaches far away;
While, from out the lucid West,
Flutelike winds of murmurous breath
Sink to tender-panting death),
“On my bosom take thy rest;
(Care and grief have had their day!)
‘Tis the hour for dreaming,
Fragrant rest, elysian dreaming!”

 

 
Paul Hamilton Hayne (1 januari 1830 – 6 juli 1886)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 13e maart ook mijn blogs van 13 maart 2013 en ook mijn blog van 13 maart 2012 deel 2.

Dolce far niente (Charles Simic), Elisabeth Eybers, Anil Ramdas, Ingmar Heytze

 

Dolce far niente (Bij een huwelijksjubileum)

 

 
De ouderdom door Eduard Adrian Dussek, z.j.

 

Old Couple

They’re waiting to be murdered,  
Or evicted. Soon
They expect to have nothing to eat.  
In the meantime, they sit.

A violent pain is coming, they think.
It will start in the heart
And climb into the mouth.
They’ll be carried off in stretchers, howling.

Tonight they watch the window  
Without exchanging a word.  
It has rained, and now it looks  
Like it’s going to snow a little.

I see him get up to lower the shades.  
If their window stays dark,
I know his hand has reached hers
Just as she was about to turn on the lights.

 

 
Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

Lees verder “Dolce far niente (Charles Simic), Elisabeth Eybers, Anil Ramdas, Ingmar Heytze” →

Dolce far niente (Ludwig August Frankl-Hochwart), Richard Blanco, Tobias Amslinger

 

Dolce far niente

 

 sir-william-quiller-orchardson
Dolce far niente door Sir William Quiller Orchardson, 1872

 

Dolce far niente

Alller Sorgen leicht entbunden,
Hingestreckt im weichen Moose,
Fliehen ungezählt die Stunden,
Gleich den Düften einer Rose.

Glühende Orangen hängen
Sonnenmüd vom Baum herunter,
Vögel singen mit Gesängen
Eingeschlafne Lüftchen munter.

Faul sich dehmnd schlingt die Rebe
Sich von Stamme hin zu Stamme,
In dem grünenden Gewebe
Kocht des Weines süße Flamme.

Und in heißer Sonnenhelle
Liegt des Meeres blaue Fläche,
Ohne Rauschen, selbst die Welle
Träge ist sie zum Gespräche.

Bläulich war der Himmelsbogen
Und nun ist er roth geworden,
Wolken kommen angezogen
Mit gemalten, bunten Borden.

Und es treten goldne Sterne
Ueber mir in dunkle Räume, —
Alle Bilder, nah und ferne,
Sind sie wirklich, sind sie Träume?

 

 
Ludwig August Frankl-Hochwart (3 februari 1810 – 12 maart 1894)
Portret door Leopold Pollack, 19e eeuw

Lees verder “Dolce far niente (Ludwig August Frankl-Hochwart), Richard Blanco, Tobias Amslinger” →

Dolce far niente (Ein Winterabend, Georg Trakl), Stefan Brijs

 

Dolce far niente

 

 
A Winter Evening door Frederick McCubbin, 1897

 

Ein Winterabend

Wenn der Schnee ans Fenster fällt,
Lang die Abendglocke läutet,
Vielen ist der Tisch bereitet
Und das Haus ist wohlbestellt.

Mancher auf der Wanderschaft
Kommt ans Tor auf dunklen Pfaden.
Golden blüht der Baum der Gnaden
Aus der Erde kühlem Saft.

Wanderer tritt still herein;
Schmerz versteinerte die Schwelle.
Da erglänzt in reiner Helle
Auf dem Tische Brot und Wein.

 

 
Georg Trakl (3 februari 1887 – 4 november 1914)

 

De Vlaamse schrijver Stefan Brijs werd geboren op 29 december 1969 in Genk. Zie ook alle tags voor Stefan Brijs op dit blog.

Uit: De engelenmaker

“Tot die nare ontdekking kwam lange Meekers al meteen die eerste middag. Toen de chauffeur van zijn taxi wegliep om Victor Hoppe te helpen bij het openen van het verroeste toegangshek sloop lange Meekers, aangetrokken door het aanhoudende gehuil, naar de auto en wierp een blik door het zijraampje. Van wat hij toen op de achterbank zag, schrok hij zo hevig dat hij ter plekke van zijn stokje ging en daarmee op slag de eerste patiënt werd van Doktor Hoppe, die de magere jongen met enkele klappen op zijn wang weer bij bewustzijn bracht. Lange Meekers opende daarop knipperend de ogen, keek in een flits van de dokter naar de auto, krabbelde snel overeind en spurtte vervolgens zonder eenmaal om te kijken terug naar zijn speelkameraden. Nog enigszins wankel sloeg hij aan de ene kant een arm om de brede schouders van zijn klasgenoot Robert Chevalier — zij zaten allebei in het vierde leerjaar — en legde aan de andere kant een hand op de linkerschouder van Julius Rosenboom, die drie jaar jonger en twee koppen kleiner was dan hij.
‘Wat heb je gezien, lange?’ vroeg Seppe van de bakker, die met de leren voetbal onder de arm schuin tegenover zijn makkers stond en zijn gezicht naar de dove Gunther Weber wendde zodat ook hij kon volgen wat er gezegd werd.
‘Ze…’ begon lange Meekers, maar hij ging niet verder en trok weer bleek weg.
‘Stel je niet aan!’ reageerde Robert Chevalier en hij gaf Meekers een por met zijn schouder. ‘Wat bedoel je met “ze”? Is het meer dan één baby?’
‘Drie. Het zijn er drie,’ antwoordde lange Meekers en hij stak evenveel magere vingers op.
‘Dwie-mweis-jes?’ vroeg Gunther met een vette grijns bij het zien van de opgestoken vingers.
‘Dat heb ik niet kunnen zien,’ zei lange Meekers. ‘Maar wat ik wel heb gezien…’ Hij bukte zich, keek even in de verte, waar Doktor Hoppe en de taxichauffeur op dat ogenblik de twee helften van het toegangshek openden, en wenkte zijn vier makkers dichterbij.”

 

 
Stefan Brijs (Genk, 29 december 1969)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e december ook mijn twee blogs van 29 december 2012.

Dolce far niente (Spätsommer, Hermann Hesse)

Dolce far niente

 

 

 

George Innes, Summer Days, Cattle Drinking Late Summer, 1857

 

 

 

Spätsommer

Noch schenkt der späte Sommer
Tag um Tag voll süßer Wärme.
Über Blumendolden schwebt da und dort
mit müden Flügelschlag ein Schmetterling
und funkelt sammetgolden.

Die Abende und Morgen atmen feucht
von dünnen Nebeln, deren Naß noch lau.
Vom Maulbeerbaum mit plötzlichem Geleucht
weht gelb und groß ein Blatt ins sanfte Blau.

Eidechse rastet auf besonntem Stein,
Blätterschatten Trauben sich verstecken.
Bezaubert scheint die Welt, gebannt zu sein,
in Schlaf, in Traum, und warnt dich, sie zu wecken.

So wiegt sich manchmal viele Takte lang
Musik, zu goldener Ewigkeit erstarrt.
Bis sie erwachend sich dem Bann entrang
zurück zu Werdemut und Gegenwart.

Wir Alten stehen erntend am Spalier
und wärmen uns die sommerbraunen Hände.
Noch lacht der Tag, noch ist er nicht zu Ende.
Noch hält und schmeichelt uns das heut und Hier.

 

 

Hermann Hesse(2 juli 1877 – 9 augustus 1962)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 14 augustus ook mijn twee blogs van 14 augustus 2011.

Bewaren

Dolce far niente (Nijmegen, De herrijzenis van Quack, Victor Vroomkoning)

Dolce far niente

 

 

 

Het Quack-monument in Nijmegen

 

 

 

De herrijzenis van Quack

Iedereen wou met De Stijve op de plaat,
trekker van formaat blijkens prentbrief-
kaarten uit zijn glorietijd. Wie niet met
‘m paarde was niet in Nijmegen geweest.
Paarden dronken van zijn spuitend nat.

Stilaan rees wrevel over Bijlards uitleg
van de laatste wil van schenker Quack,
werd de hybride staat van zuilfontein
gelaakt, neergehaald werd hij geruimd.

Een halve eeuw erna kreeg men weer zin
in hem, oog voor zijn art deco. Te midden
van zijn stralend vocht kwam hij met rood-
granieten schacht en kop onveranderd over-
eind, het opgetogen welkom van de oude stad.

 

 

 

Victor Vroomkoning (Boxtel, 6 oktober 1938)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 13e augustus ook mijn twee blogs van 13 augustus 2011.

Dolce far niente (Vermeer: Gezicht op Delft, Willem van Toorn), Thomas Mann

Dolce far niente

 

 

 

Johannes Vermeer: Gezicht op Delft, 1660-1661

 

 

Vermeer: Gezicht op Delft

Ik maak je hierin aanwezig.
Je schaduw kondigt je aan
om een hoek. Boodschappen gedaan
in achterstraatjes. Bevend

raakt geschilderd zonlicht je aan
als je verschijnt op de kade.
Gehoede regenten staan
te wachten op dode schepen.

Ze kijken je na. Joffer. Zeker
laat ik er één bij je slapen
vannacht, als ik je in leven
houd, driehonderd jaar hiervandaan.

 


Willem van Toorn (Amsterdam, 4 november 1935)

 

 

 

Op 12 augustus 1955 overleed de Duitse schrijver Thomas Mann. Zie ook mijn blog van 12 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Thomas Mann op dit blog.

 

Uit: Tonio Kröger

 

„Die Wintersonne stand nur als armer Schein, milchig und matt hinter Wolkenschichten über der  engen Stadt. Naß und zugig war’s in den giebeligen  Gassen, und manchmal fiel eine Art von weichem  Hagel, nicht Eis, nicht Schnee.

Die Schule war aus. Über den gepflasterten Hof  und heraus aus der Gatterpforte strömten die Scharen der Befreiten, teilten sich und enteilten nach  rechts und links. Große Schüler hielten mit Würde  ihre Bücherpäckchen hoch gegen die linke Schulter  gedrückt, indem sie mit dem rechten Arm wider den  Wind dem Mittagessen entgegen ruderten; kleines  Volk setzte sich lustig in Trab, daß der Eisbrei um herspritzte und die Siebensachen der Wissenschaft  in den Seehundsränzeln klapperten. Aber hie und da  riß alles mit frommen Augen die Mützen herunter  vor dem Wotanshut und dem Jupiterbart eines gemessen hinschreitenden Oberlehrers …

»Kommst du endlich, Hans?« sagte Tonio Kröger,  der lange auf dem Fahrdamm gewartet hatte; lächelnd  trat er dem Freunde entgegen, der im Gespräch mit

anderen Kameraden aus der Pforte kam und schon  im Begriffe war, mit ihnen davon zu gehen … »Wieso?« fragte er und sah Tonio an … »Ja, das ist wahr!

Nun gehen wir noch ein bißchen.« Tonio verstummte, und seine Augen trübten sich.

Hatte Hans es vergessen, fiel es ihm erst jetzt wieder ein, daß sie heute Mittag ein wenig zusammen  spazieren gehen wollten? Und er selbst hatte sich  seit der Verabredung beinahe unausgesetzt darauf  gefreut!

»Ja, adieu, ihr!« sagte Hans Hansen zu den Kameraden. »Dann gehe ich noch ein bißchen mit Kröger.« – Und die Beiden wandten sich nach links, indes die Anderen nach rechts schlenderten.“

 

 

 

Thomas Mann (6 juni 1875 – 12 augustus 1955)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 12e augustus ook mijn blog van 12 augustus 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Dolce far niente (De Jordaan, Israël Querido)

Dolce far niente

 

 

 

Noorderkerk, Pieter Schenk, circa 1708

 

 

 

Uit: De Jordaan: Amsterdamsch epos

 

“Nu draafde de buurtpraat over een nieuwe roomijs-bedoening van Jans, nicht van Trui, die wel met gedofte duiten aan het werk zou zijn gegaan; over slenter-tochtjes langs de Maandagmarkt van Westerstraat en Noorderbuurt; over het vreeselijke gehaaide wijf uit de Krommert, die met twee broers leefde en haar mooie lijf verspilde aan een paar woeste schooiers. Plots sprongen ze op den rug van Malle Mien, van wie ze wisten dat ze zich drie jaar lang had laten blauw ranselen door haar dronken man, zonder een pink verweer, en die nu hém ram gaf, zonder dat hij een vin vertrilde. Zoo ziedde de buurtpraat rond, zich moeiend in alles, de meest persoonlijke gebeurtenissen tot op den grond omwoelend met een woedenden hartstocht en een snijdende veroordeeling.

Een vriendin van Trien de Soepketel schold op den broeder van het kliniekje in de Willemstraat.

– Sau’n luydborstige proppeschieter…. heí most d’r ’n krèp ofer se lèmpies….

– Dèt sel je loate…. onderbrak Neeltje met drift…. dèt is d’r ’n engel fèn ’n mènnetje…. ik hep er naujt nie sau’n fènt beleifd….

Al de praat-vrouwen vielen Neeltje bij, roemden de goedhartigheid van den broeder. Trien’s vriendin werd giftig en de punt van haar spitsen neus krijtbleek. Haár jongen had de vent met een grauw en een snauw wéggebonjourd, vertelde ze.

– Sau’n lefgauser…. sau’n ribbemaus….

Koekjes Na niesde schrikkerig-kort.

 

 

 

Straat in de Jordaan, Jan Korthals (1916 – 1972)

 

 

– Sie je wel dèt ’t woar is,…. lachte Trien,…. se niest d’rop.

– Loa jullie die nèfke mit rust…. hitste de blonde deern ertusschen…. omdèt d’r keirel flikt mit de peise hep jullie de pest in….

– Nei, nei…. kaàk-nouerissies…. nei… nei…. kaàk…. nei…. stotterde Rolrug…. Hei…. hei… ùg, hoe heit ie nou tug….

– Wie?…. wèt?

– Ug…. hoe heit ie tug?…. hoe….

– Gauj d’r moar ’n dwèrsstroat uyt…. lolde Trien. Rolrug wou iets heel wijs-bemiddelends er tusschenin dringen, maar ze lieten hem niet verder komen dan zijn ‘kaàkerissies’. Juist zijn gestotter sloeg den toorn weer over in spot en lach. –

– Seg Rolrug,…. je mot leire braàje…. hoonde de vrouw met het zweer-gezicht.

– Achter ’t orregel fèn Lànge Jèn…. immes!…. schaterde de sigarenmaakster…. twei steikies feùr ’t noadje!….

– Kaàk, ’n fraàje-jonge, mit lang hoar, – wie-doet-je-wèt…., gierde Trien.

Zelfs Lientje de Mosterdbak pruttelde een grapje mee over Jaap Bronk. – Onder het hoonend geschimp voelde de bochel weer sterker zijn onmacht. Zijn dooréén-gekroesde, zwarte brauwen trokken nijdig saâm, hingen laag-dreigend op zijn schelle oogen. – Maar weer zweeg hij. Eerst zou hij nog een krakertje pakken bij Moeke in de Anjelier en dan maar naar de vlet slobberen. – 

           “

 

 

Israël Querido (1 oktober 1872 – 5 augustus 1932)

 

 

Zie voor de schrijvers van de 11e augustus ook mijn twee blogs van 11 augustus 2011.