Himmelfahrt (Ludwig Bechstein), Paul Lynch, Charles Simic

 

 

De Hemelvaart van Christus door Giacomo Cavedone, 1640

 

Himmelfahrt

Kein schön’res Fest auf Erden,
Kein schön’res im Himmel ist,
Als da zum Gott geworden
Der Heiland Jesus Christ.

Jede Klage soll verstummen,
Soll schweigen jedes Leid;
Aus den Herzen soll ertönen
Ein Lied der ewigen Freud!

O Himmelfahrt, wie ziehst du
Die Seelen himmelwärts,
O Himmelfahrt, wie senkst du
Uns Frieden in das Herz!

O Himmelfahrt, ich senke
Mich in Erinnerung,
Und meine Jünglingsträume
Sie werden noch einmal jung.

Sie waren göttlichen Ursprungs,
So blühend, rein und hell,
Sie sind zurückgeflossen
In ihren ewigen Quell.

Gen Himmel sind sie gefahren,
Gen Himmel mit meinem Glück,
Und ließen, die Gottverklärten,
Ihren weinenden Jünger zurück.

 

Ludwig Bechstein (24 november 1801 – 14 mei 1860)
De katholieke Herz-Jesu-Kirche in Weimar, de geboorteplaats van Ludwig Bechstein

 

De Ierse schrijver die Paul Lynch werd geboren op 9 mei 1977 in Limerick in het zuidwesten van Ierland. Zie ook alle tags voor Paul Lynch op dit blog.

Uit: Prophet Song

“Prophet SongThe night has come and she has not heard the knocking, standing at the window looking out onto the garden. How the dark gathers without sound the cherry trees. It gathers the last of the leaves and the leaves do not resist the dark but accept the dark in whisper. Tired now, the day almost behind her, all that still has to be done before bed and the children settled in the living room, this feeling of rest for a moment by the glass. Watching the darkening garden and the wish to be at one with this darkness, to step outside and lie down with it, to lie with the fallen leaves and let the night pass over, to wake then with the dawn and rise renewed with the morning come. But the knocking. She hears it pass into thought, the sharp, insistent rapping, each knock possessed so fully of the knocker she begins to frown. Then Bailey too is knocking on the glass door to the kitchen, he calls out to her, Mam, pointing to the hallway without lifting his eyes from the screen. Eilish finds her body moving towards the hall with the baby in her arms, she opens the front door and two men are standing before the porch glass almost faceless in the dark. She turns on the porch light and the men are known in an instant from how they are stood, the night-cold air suspiring it seems as she slides open the patio door, the suburban quiet, the rain falling almost unspoken onto St Laurence Street, upon the black car parked in front of the house. How the men seem to carry the feeling of the night. She watches them from within her own protective feeling, the young man on the left is asking if her husband is home and there is something in the way he looks at her, the remote yet scrutinising eyes that make it seem as though he is trying to seize hold of something within her. In a blink she has sought up and down the street, seeing a lone walker with a dog under an umbrella, the willows nodding to the rain, the strobings of a large TV screen in the Zajacs’ house across the street. She checks herself then, almost laughing, this universal reflex of guilt when the police call to your door. Ben begins to squirm in her arms and the older plainclothesman to her right is watching the child, his face seems to soften and so she addresses herself to him. She knows he too is a father, such things are always known, that other fellow is much too young, too neat and hard-boned, she begins to speak aware of a sudden falter in her voice. He will be home soon, in an hour or so, would you like me to give him a ring? No, that will not be necessary, Mrs Stack, when he comes home could you tell him to call us at his earliest convenience, this is my card. Please call me Eilish, is it something I can help you with? No, I’m afraid not, Mrs Stack, this is a matter for your husband.”

 

Paul Lynch (Limerick, 9 mei 1977)

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook alle tags voor Charles Simic op dit blog.

 

Aan die ene daarboven

Baas der bazen van het universum.
Meneer weetal, ritselaar, touwtrekker,
En waar je ook maar goed in bent.
Vooruit, schud je nullen vannacht.
Doop de komeetstaarten in inkt.
Niet het sterlicht vast aan de nacht.

Je zou beter koffiedrab kunnen lezen,
Bladzijden van de Boerenalmanak omslaan.
Maar nee! Je stelt je liever aan
En cultiveert je beroemde sereniteit,
Zit achter je grote bureau
Met noppes in je bakje met inkomend, noppes
In je bakje met uitgaand,
En de hele eeuwigheid voor je uitgespreid.

Vind je het niet griezelig
Ze op hun knieën te horen smeken,
Aandoenlijk te sputteren,
Alsof je een levensgrote opblaaspop bent?
Vertel ze hun kop te houden en naar bed te gaan.
Doe niet net alsof je te druk bent om het te merken.

Je handen zijn leeg, evenals je ogen.
Je hoeft nergens je handtekening onder te zetten,
Zelfs al zou je je eigen naam kennen
Of geloven in die ik steeds voor je bedenk,
Terwijl ik je in het donker dit kattenbelletje schrijf.

 

Vertaald door Wiljan van den Akker

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn blog van 9 mei 2022 en ook mijn blog van 9 mei 2020 en eveneens mijn blog van 9 mei 2019 en ook mijn blog van 9 mei 2018 en ook mijn blog van 9 mei 2015 deel 2.

Booker Prize voor Paul Lynch

Booker Prize voor Paul Lynch

De Ierse schrijver die Paul Lynch ontvangt de Booker Prize voor zijn dystopische roman ‘Prophet Song’. Paul Lynch werd geboren op 9 mei 1977 in Limerick in het zuidwesten van Ierland. Zie ook alle tags voor Paul Lynch op dit blog.

Uit: Prophet Song

“The night has come and she has not heard the knocking, standing at the window looking out onto the garden. How the dark gathers without sound the cherry trees. It gathers the last of the leaves and the leaves do not resist the dark but accept the dark in whisper. Tired now, the day almost behind her, all that still has to be done before bed and the children settled in the living room, this feeling of rest for a moment by the glass. Watching the darkening garden and the wish to be at one with this darkness, to step outside and lie down with it, to lie with the fallen leaves and let the night pass over, to wake then with the dawn and rise renewed with the morning come. But the knocking. She hears it pass into thought, the sharp, insistent rapping, each knock possessed so fully of the knocker she begins to frown. Then Bailey too is knocking on the glass door to the kitchen, he calls out to her, Mam, pointing to the hallway without lifting his eyes from the screen. Eilish finds her body moving towards the hall with the baby in her arms, she opens the front door and two men are standing before the porch glass almost faceless in the dark. She turns on the porch light and the men are known in an instant from how they are stood, the night-cold air suspiring it seems as she slides open the patio door, the suburban quiet, the rain falling almost unspoken onto St Laurence Street, upon the black car parked in front of the house. How the men seem to carry the feeling of the night. She watches them from within her own protective feeling, the young man on the left is asking if her husband is home and there is something in the way he looks at her, the remote yet scrutinising eyes that make it seem as though he is trying to seize hold of something within her. In a blink she has sought up and down the street, seeing a lone walker with a dog under an umbrella, the willows nodding to the rain, the strobings of a large TV screen in the Zajacs’ house across the street. She checks herself then, almost laughing, this universal reflex of guilt when the police call to your door. Ben begins to squirm in her arms and the older plainclothesman to her right is watching the child, his face seems to soften and so she addresses herself to him. She knows he too is a father, such things are always known, that other fellow is much too young, too neat and hard-boned, she begins to speak aware of a sudden falter in her voice. He will be home soon, in an hour or so, would you like me to give him a ring? No, that will not be necessary, Mrs Stack, when he comes home could you tell him to call us at his earliest convenience, this is my card. Please call me Eilish, is it something I can help you with? No, I’m afraid not, Mrs Stack, this is a matter for your husband. The older plainclothesman is smiling fully at the child and she watches for a moment the wrinkles about the mouth, it is a face put out by solemnity, the wrong face for the job.”

 

Paul Lynch (Limerick, 9 mei 1977)

Paul Lynch

De Ierse schrijver die Paul Lynch werd geboren op 9 mei 1977 in Limerick in het zuidwesten van Ierland. Zijn ouders en zijn hele familie komen uit Limerick en andere delen van County Limerick. Toen hij negen maanden oud was, verhuisden zijn ouders naar het noorden van County Donegal in Ulster, de noordelijke provincie van Ierland, waar hij opgroeide. Zijn ouders vestigden zich in het noorden van Inishowen, een schiereiland aan de noordelijke kustlijn van Ulster, waarbij Lynch de rest van zijn kinder- en tienerjaren doorbracht in Malin Head en later in Carndonagh. Zijn ouders verhuisden naar Inishowen vanwege de baan van zijn vader bij de toenmalige Coast and Cliff Rescue Service (CCRS). Tegenwoordig woont hij in Dublin, waar hij vroeger zowel plaatsvervangend hoofdredacteur als hoofdfilmcriticus van The Sunday Tribune was, voordat hij zich tot het schrijven van fictie wendde. Zijn debuutroman, “Red Sky in Morning”, was het onderwerp van een veiling van zes uitgevers in Londen en leverde hem veel lof op in de Verenigde Staten en Frankrijk, waar het boek finalist was voor de Franse Prix du Meilleur Livre Étranger (prijs voor beste buitenlandse boek). De roman is geïnspireerd op een tv-documentaire over de opgraving van Duffy’s Cut, een plek in de buurt van Philadelphia waar in de jaren dertig van de negentiende eeuw Ierse emigranten, voornamelijk uit Ulster, werden ontdekt in een ongemarkeerd massagraf. Lynch’s tweede roman, “The Black Snow”, beschrijft de terugkeer van een Ierse emigrant naar zijn geboortegemeenschap in County Donegal en de daaropvolgende afdaling in een tragedie wanneer een stal in brand vliegt. De roman stond op de shortlist voor vele prijzen en won de Franse Prix Libr’à Nous voor beste buitenlandse roman. Zijn derde roman, “Grace” (2017), is zowel een beeldroman als een schelmenverhaal dat zich afspeelt tijdens de Ierse hongersnood en vertelt het verhaal van de strijd van een jong meisje om te overleven. De roman won de Kerry Group Irish Novel of the Year-prijs en stond op de shortlist voor vele prijzen, waaronder de Walter Scott-prijs voor historische fictie. Lynch’s vierde roman, “Beyond the Sea” (2019), is geïnspireerd door een waargebeurde gebeurtenis en is een existentieel verhaal over twee schipbreukelingen die zich afspelen op een boot in de Stille Oceaan. De roman is door verschillende recensenten vergeleken met het werk van Ernest Hemingway, Samuel Beckett, Herman Melville, William Golding, Fjodor Dostojevski en Pablo Neruda en won in 2022 de Franse Prix Gens de Mers. Lynch’s vijfde roman, “Prophet Song”, wordt beschreven als “een huiveringwekkende studie van Ierland dat een fascistische staat wordt”. “Prophet Song” ontving de veelgeprezen Booker Prize voor 2023. Lynch’s romans concentreren zich vaak op de beproevingen van de menselijke geest en onderzoeken metafysische en existentialistische thema’s in zowel Ierse als exotische omgevingen. Zijn werk onderzoekt onderwerpen als vervreemding, ontheemding, lijden, realiteit, geloof, religie en transcendentie, evenals meditaties over herinnering en identiteit.

Uit: The Black Snow

“Barnabas bent and grabbed a rock shaped like the tooth of some old animal that had fallen there to die under the wheel of an ancient sun, and perhaps that may have been, but as he tossed it lazy towards the ditch Matthew Peoples took a step forward and cleared his throat again. Jesus Christ, boys. They took no notice of him or perhaps they didn’t hear, for later in their memories what each of them heard was the dull sound of Matthew Peoples’ boots thudding up the field. Not a word from the man and something comic about the way he moved with his limbs all thickly, like he was set to stumble and hit the ground at the knees, fall without his hands into the dirt face-forward, break apart into his constituent elements. But they’d never seen him move quicker, his hands balled like stones and the whites of ankles winking at them through the rise and fall of his slacks. And if Matthew Peoples had known what he was running towards he might have stopped right there, turned instead for the road gated at the far side of the field. Barnabas wondering what was up with the man when he heard him bellow belatedly, a single word that came backwards over the man like a lobbed stone. Had to hear it twice in his mind till his eyes travelled to a place above the trees where he saw the swirl blackly, a shimmy of smoke that seemed to do a bow just for him.
Fire.
A skim of starlings in the sky above Carnarvan seemed to mirror the rising wreath of drift smoke. The murmuration swung in unison like minds entwined, weaved the sky with giant breathing until the dusk pulsed like a lung. The group inverted and swirled, caught the light and bent it, swung again into a strip of infinite looping, nature’s way of mocking perhaps what was playing out below, or more likely the birds were oblivious, locked into their own state of being. The boy saw the display above the townland but did not register it in his mind, watched instead his father run blind up the field, looked towards the darkening trees. Like a visitant, something passed through him cold.”

 

Paul Lynch (Limerick, 9 mei 1977)