Like a train made up of 26 boxcars, the alphabet drags such a heavy cargo down the tracks, such strange, compelling combinations
that we are left breathless, admiring a world constructed of words and sentences as much as the sunsets and snowfalls
which perform their mysteries before our distracted eyes. Now we learn how alphabets of genes produce jellyfish and roses
and the intricate brain that invented language—then wrote a poem which like a brief breeze wafts over us and is gone.
Jump Cabling
When our cars touched When you lifted the hood of mine To see the intimate workings underneath, When we were bound together By a pulse of pure energy, When my car like the princess In the tale woke with a start, I thought why not ride the rest of the way together.
Shadblow
Because the shad are swimming in our waters now,
breaching the skin of the river with their tarnished silvery fins,
heading upstream straight for our tables where already
knives and forks gleam in anticipation, these trees in the woods break
into flower–small, white flags surrendering to the season.
Wat we willen
Wat we willen is nooit eenvoudig. We bewegen tussen de dingen we dachten dat we wilden: een gezicht, een kamer, een open boek en deze dingen dragen onze naam- nu willen ze ons. Maar wat we willen verschijnt in dromen, gekleed in vermommingen. We vallen voorbij, onze armen uitstrekkend en in de ochtend onze armen doen pijn. We herinneren ons de droom niet, maar de droom herinnert ons. Het is er de hele dag zoals een dier er is onder de tafel, zoals de sterren daar zijn zelfs in de volle zon.
Merkteken van je stem, een dageraad Die kleine gebaren op mijn voorhoofd laat vallen, Terwijl sluimergedachten in mijn hoofd opkomen En koddig en verward terugzwaaien. Pijn heeft geschertst met de wervelende nacht En beide verdwijnen als een onuitsprekelijk gebed, Dus, maak van je stem een dageraad Die kleine gebaren op mijn voorhoofd laat vallen.
Vertaald door Frans Roumen
Maxwell Bodenheim (26 mei 1892 – 6 februari 1954) Hier met zijn tweede echtgenote Ruth Fagin rond 1952
„In einer Sekunde werde ich tot sein. Die Hölle, aus der ich flüchte, ist gestern endgültig und unwiderruflich losgebrochen. Aber dass diese Hölle auch Wien zerfressen würde, das war seit Tagen, seit Wochen, seit Langem schreckliche Gewissheit und seit Jahren absehbar. Ausweg gab es jetzt keinen mehr. Gestern ist das Land untergegangen. Gestern ist sein Kanzler der Gewalt gewichen und hat sich im Radio von seinem Volk verabschiedet. Aber eigentlich ist gestern mit dem Land auch die Welt untergegangen. Mein ganzes erwachsenes Leben, vorn allerersten Jahr des Jahrhunderts weg, lebte ich fast vierzig Jahre lang in dieser Wohnung und war hier so zu Hause, wie man nur zu Hause sein kann: meine Höhle im dritten Stock. Diese Wohnung war die Kommentierzentrale der Welt, der Anfang und das Ende jeden Tages. Die Möbel hatte ich von meinen Eltern übernommen; das heißt: von meinem Vater. Das war mein Reich, und in diesem kleinen Reich war Platz. für alle Reiche aller Zeiten dieser Welt gewesen. Ich hatte es in diesen vierzig Jahren vielleicht manchmal dumpf gefühlt, aber doch nie wirklich daran gedacht, dass eine Wohnung im dritten Stock zu einer Falle werden kann, einer tödlichen Falle, aus der es im Fall des Falles kein Entkommen gehen würde. Jetzt war die Falle ganz plötzlich zugeschnappt. Jetzt war mir der Fluchtweg abgeschnitten. Wohin hätte ich auch flüchten sollen? Flüchten wollen? Zürich, Paris, London, New York? Die Exzesse der amerikanischen Bürokratie, mit denen die Amerikaner die unglücklichen Opfer in ihrem Nett. unerfüllbarer Bedingungen zu Tode zappeln lassen? Oder gar Richtung Osten? Schwermütig herumsitzen und auf den Tod warten wie Ovid am Schwarzen Meer? Hör mir auf! Alles nichts. Kufstein eine Zeit lang vielleicht. Aber Dauerlösung wäre Kufstein auch keine gewesen. Alles außerhalb dieser Wohnung war Blödsinn. Ich hörte Hermines Schrei. Ich schaute nach. Ich sah die beiden feisten Burschen in ihren so-Uniformen nur einen Augenblick. Ich schloss ganz ruhig die Bibliothekstür hinter mir und verschwand ins angrenzende Schlafzimmer. Eine Frage von Sekunden jetzt. Seneca! Wenn ich wenigstens im Arbeitszimmer gewesen wäre, wo ich die Phiole liegen gelassen hatte. Als ich die vul-gären Stimmen draußen im Stiegenhaus hörte, war mir schlagartig klar gewesen, was zu tun war. Mein Todesurteil! Sechzig Jahre, zwei Monate, fünfundzwanzig Tage, plötzliches Todesurteil, Voll-streckung: Sofort. Rettungsversuch, Unsinn. Ein letztes Mal würde ich meine Wohnung verlassen! Mein Reich! Meine Welt. Alles ging jetzt ganz schnell. Alles spielte sich in wenigen Augenblicken ab. Die Straßenschuhe hatte ich noch an. Ich band den Haus-mantel zu, kippte den Slibowitz, den ich mir eben eingeschenkt hatte, in einem Zug hinunter, schritt zum Fenster, öffnete es, kletterte aufs Fensterbrett, stützte mich mit beiden Armen ab und schaute auf die nächtliche Semperstraße hinunter. Ich wollte nicht sterben. Ich war feig.“
Onder de betonnen bakken, Hakkend in zwarte harige wortels, – Die wulpse apenstaarten hangend uit afvoergaten, – Spittend in het zachte puin eronder, Webben en wildgroei, Larven en slakken en scherpe staken, Of trekkend aan varenkrullen, Groene dikke spiralen, als druipende winde, De hele dag rukkend aan averechts leven: Wat een vernedering! – Terwijl alles boven mijn hoofd bloeit, Lelies, zachtroze cyclamen, rozen, Hele zeeën schitterend en ongeschonden, – En ik in die stinkboel van onkruid, Kruipend op handen en voeten, Springlevend in een glibberig graf.
Vertaald door Ria Loohuizen
Theodore Roethke (25 mei 1908 – 1 augustus 1963) Portret van Theodore Roethke door Mike Nease in de Blue Moon Tavern in Seattle, waar de schrijver in de jaren 50 en 60 vaak kwam.
“IN LATER YEARS, holding forth to an interviewer or to an audience of aging fans at a comic book convention, Sam Clay liked to declare, apropos of his and Joe Kavalier’s greatest creation, that back when he was a boy, sealed and hog-tied inside the airtight vessel known as Brooklyn, New York, he had been haunted by dreams of Harry Houdini. “To me, Clark Kent in a phone booth and Houdini in a packing crate,they were one and the same thing,” he would learnedly expound at WonderCon or Angoulême or to the editor of The Comics Journal. “You weren’t the same person when you came out as when you went in. Houdini’s first magic act, you know, back when he was just getting started. It was called ‘Metamorphosis.’ It was never just a question of escape. It was also a question of transformation.” The truth was that, as a kid, Sammy had only a casual interest, at best, in Harry Houdini and his legendary feats; his great heroes were Nikola Tesla, Louis Pasteur, and Jack London. Yet his account of his role—of the role of his own imagination—in the Escapist’s birth, like all of his best fabulations, rang true. His dreams had always been Houdiniesque: they were the dreams of a pupa struggling in its blind cocoon, mad for a taste of light and air. Houdini was a hero to little men, city boys, and Jews; Samuel Louis Klayman was all three. He was seventeen when the adventures began: bigmouthed, perhaps not quite as quick on his feet as he liked to imagine, and tending to be, like many optimists, a little excitable. He was not, in any conventional way, handsome. His face was an inverted triangle, brow large, chin pointed, with pouting lips and a blunt, quarrelsome nose. He slouched, and wore clothes badly: he always looked as though he had just been jumped for his lunch money. He went forward each morning with the hairless cheek of innocence itself, but by noon a clean shave was no more than a memory, a hoboish penumbra on the jaw not quite sufficient to make him look tough. He thought of himself as ugly, but this was because he had never seen his face in repose. He had delivered the Eagle for most of 1931 in order to afford a set of dumbbells, which he had hefted every morning for the next eight years until his arms, chest, and shoulders were ropy and strong; polio had left him with the legs of a delicate boy. He stood, in his socks, five feet five inches tall. Like all of his friends, he considered it a compliment when somebody called him a wiseass. He possessed an incorrect but fervent understanding of the workings of television, atom power, and antigravity, and harbored the ambition—one of a thousand—of ending his days on the warm sunny beaches of the Great Polar Ocean of Venus. An omnivorous reader with a self-improving streak, cozy with Stevenson, London, and Wells, dutiful about Wolfe, Dreiser, and Dos Passos, idolatrous of S. J. Perelman, his self-improvement regime masked the usual guilty appetite. In his case the covert passion—one of them, at any rate—was for those two-bit argosies of blood and wonder, the pulps. He had tracked down and read every biweekly issue of The Shadow going back to 1933, and he was well on his way to amassing complete runs of The Avenger and Doc Savage.”
Michael Chabon (Washington, 24 mei 1963)
De Russisch-Amerikaanse dichter en schrijver Joseph Brodsky werd op 24 mei 1940 in Leningrad (het huidige St.Petersburg) geboren als Iosif Brodski. Zie ook alle tags voor Joseph Brodsky op dit blog.
Dido en Aeneas
De grote man keek door het raam, Maar voor haar eindigde de wereld met de zoom Van zijn brede Griekse tuniek Die door de rijkdom van zijn plooien leek op een Stilstaande zee. ………….Maar hij Keek door het raam en zijn blik was op dit moment Zo ver van deze plaats dat zijn lippen Verstarden als een schelp waarin Geruis verborgen ligt, en de horizon was in zijn drinkbeker Onbeweeglijk. ……Maar haar liefde Was niet meer dan een vis, die misschien in staat was Achter zijn schip aan in zee te duiken, De golven te doorklieven met een soepel lichaam En hem zo misschien in te halen, maar hij, Hij stapte in gedachten al aan land. En de zee werd tot een zee van tranen. Maar, zoals men weet, begint er juist op het moment Van de wanhoop altijd een gunstige wind Te waaien. En de grote held Verliet Carthago. ……………………Zij stond Voor de brandstapel die door haar soldaten Onder de stadsmuur werd aangestoken En zag hoe in het mistige schijnsel van de brandstapel Dat beefde tussen vuur en rook Carthago geluidloos uiteenviel
Ik was gaan kijken of het toonde: de stand van de zon, zwaluwen onder de dakgoot.
Moeilijk te zeggen. Al die lege schuren. Overal land
begon dit landschap te zijn en veel daarin wat niet hersteld kan worden.
Niet alleen hierheen gekomen maar ook ingehaald was ik
een akker naar dit hoofd gedragen om voor die akker te zijn geweest.
Dit liep uit op zand en stenen en ik lag daar tot de regen kwam.
Niemand die zich kan herinneren wat nog opgeraapt kan worden en met zorg gedroogd.
Ik bel mijn moeder
Ik hoor gerommel in de keuken artillerievuur, zwaar verkeer vanuit het centrum.
Ik bel mijn moeder op het nummer waarop ze voor haar dood bereikbaar was en ze neemt op.
Hoe gaat het? Het gaat goed, zegt ze. Ik wil haar vragen of ze weet hoe de zorg om wat er buiten gebeurt vanbinnen werkt.
Ach jongen, de dingen gebeuren omdat we niet weten hoe ze werken.
Het is goed geluid te vermijden, zegt ze. Dingen die niet kunnen zouden geen geluid moeten maken.
De boodschap van dit alles
Moeder hangt haar jas over de keukentrap. Dit is de man met de schouders die ik liefheb, dit is de juiste lengte torenhoog.
Dit zijn haar woorden de man in haar stem de melk in de pan het brood op tafel.
Hoe dit alles de keuken verruimt. Hoe kinderen de minuten tellen.
Moet dan de betekenis nog worden opgezocht als de lucht over de messen waait en moeder rokend in de keuken staat als een braambos, als de slag bij Waterloo?
De boodschap van dit alles is eenvoudig: er is altijd een reden een keuken te bedenken maar meer nog
zie hoe alles wordt vervangen
de meld, het brood het goede van de messen in de keuken en het langzaam uitdijende fornuis.
Tryptizol, Ludiomil, Doxepine, Desipramine, Prozac, Lithium, Xanax, Wellbutrin, Parnate, Nardil, Zoloft. De gecoate ruiken zoet of hebben geen geur; de poederige ruiken naar het scheikundelab op school waardoor ik mijn adem inhield.
3. SUGGESTIE VAN EEN VRIEND
Je zou niet zo depressief zijn als je echt in God zou geloven.
(I) De eeuwenoude, bruin geworden neteldoek van schemerlicht versluiert de vitrines en de sarcofagen. Je moet derhalve diep voorover buigen en je ogen vlakbij het beschot,
de glasplaat, brengen. Pas dan, na die beweging – de oogbol van een laborant die neerdaalt naar zijn microscoop – valt er te onderscheiden. Zoeven zag je van Egyptisch
aardewerk de diggelen en die dan weer verspreid, verweerd – niet meer te lijmen. Wat voor je ligt, zijn scherven van een onherstelbare krokodil.
Wat voor een wezen werd gehouden is, zoals een schijndeur in het graf van farao’s, ontmaskerd door te veel oprechtheid en benadering.
Een openbaring
Hoe klemt de deur tot hij opengaat, zuigend Wij hijgen, zinken.
De niet blijde of droeve intrede in wellicht een kamer, waar voorwerpen vallen en niet klinken op de uitgestrekte vloer. Zwart stikt er in Wit. Zeer zeer Wit.
Er zijn geen gasten en ze zwijgen. Hoe ze zwijgen.
Electrocutie
Een masker dringt zich op. Zijn mond aanvaardt de zilversmaak en oud en als de waarheid wordt hij: het zwijgen opgelegd, een mantel omgeslagen. Afgezworen.
Stralend als de derde god. Een stang werd in zijn kruis geboord, een kroon van draad en snaren opgezet. Verblekend wacht hij op de stroomstoot. De voltooiing
En hij verliest controle. De bliksem,
De beving vertrapt de tempel van de leugen. Maar hij (nu koud en zuiver als alleen de dood) daalt naar de kelder van de geest. Zo diep in het huis, zo diep
De trappen afgestegen. Een duizeling bevangt hem van geluk. Alles, het slapeloze bed, het hangen zonder wurgen, het zal weldra
Toen ik werd geboren, wachtte je achter een stapel linnen in de kinderkamer, en toen we alleen waren, ging je bovenop mij liggen en perste de gal van verwoesting in elke porie.
En vanaf die dag maakte alles onder de zon en de maan me verdrietig – zelfs de gele houten kralen die schoven en draaiden langs een staaf aan mijn wieg.
Je hebt me geleerd te bestaan zonder dankbaarheid. Je hebt mijn manieren tegenover God verpest: “We zijn hier gewoon om op de dood te wachten; de geneugten van de aarde worden overschat.”
Ik bleek alleen van mijn moeder te zijn, leefde tussen blokken en katoenen hemdjes met drukknopen; tussen rode blikken lunchboxen en rapportkaarten in lelijke bruine cassettes. Ik was al van jou – de anti-drift, de verminker van zielen.
I had wanted a quiet testament and I had wanted, among other things, a song. That was to be of a like monotony. (A grace Simply. Very very quiet. A murmur of some lost thrush, though I have never seen one.
Which was you then. Sitting and so, at peace, so very much now this same quiet.
A song.
And of you the sign now, surely, of a gross perpetuity (which is not reluctant, or if it is, it is no longer important.
A song.
Which one sings, if he sings it, with care.
A Token
My lady fair with soft arms, what
can I say to you-words, words as if all worlds were there.
Goodbye
She stood at the window. There was a sound, a light. She stood at the window. A face.
Was it that she was looking for, he thought. Was it that she was looking for. He said,
turn from it, turn from it. The pain is not unpainful. Turn from it.
The act of her anger, of the anger she felt then, not turning to him.
Zelfportret
Hij wil een brutale oude man zijn, een agressieve oude man, even saai, even bruut als de leegte om hem heen,
Hij wil geen compromis, noch ooit aardig zijn voor wie dan ook. Slechts gemeen, en definitief in zijn brute, zijn totale afwijzing van alles.
Hij probeerde het schattige het zachtaardige, het “oh, laten we elkaars hand vasthouden” en het was verschrikkelijk, saai, bruut inconsequent.
Nu staat hij op zijn eigen verslappende benen. Zijn armen, zijn huid, krimpen dagelijks. En hij heeft lief, maar haat evenzeer.
Mijn grootvader leidt me rond in zijn urn, hangt mijn jas op bij het familieportret en het geweer terwijl zijn rug zich recht. De levervlekken lopen leeg.
We veranderen tijd in een platgeslagen vlieg op een pasgewassen raam.
Hij neemt me op schoot, vertelt over onze soort. De Hades in de aderen die alles schoonwoedt. Het gat tussen zijn ogen dat zich vol met inkt zuigt en dat zich sluit. Ik kruip tegen hem aan. Hij knikt, gelooft niet dat er in mijn ballpoint ook een kogel zit.
OVER DE LONGEN VAN ARNO’S MOEDER
Op een ochtend word je gebeld en krijg je van je voeten amper de tijd om nog laarzen aan te trekken of hup daar ga je al de deur uit en het sneeuwt daar en het vriest daar zo hard dat je vingertoppen de klappen van de kou opvangen Je denkt aan Arno’s moeder, dat ze iets hebben gevonden wat ze liever niet waren tegen gekomen, de röntgenfoto was gevuld met het rookpatroon dat na de knal van een vuurpijl in de lucht hangt. Je loopt door en denkt aan je ouders en je vrienden en aan de ouders van je vrienden. Dat er de laatste jaren steeds meer worden weggemaaid, ook jij hebt een leeftijd bereikt waarbij je je steeds moeilijker neerlegt bij slaap, steeds meer walg je over je voeten, hoe soepel ze over de aarde heengaan. Ze vonden iets bij Arno’s moeder en toen je je vader de laatste keer omhelsde voelde je hoe los zijn vel zat, zijn geest met de dag afnam. Het waren weken waarbij met ieder telefoontje de grond onder je voeten veranderde in een ijsschots die op het punt van kantelen stond, je vaders ogen leken de laatste keer een donkere vijver, er hingen bevroren vissen in. Ze hebben iets gevonden in Arno’s moeder en je loopt door de vrieskou naar het midden van het ondergesneeuwde meer, ze hebben iets gevonden in Arno’s moeder, in het midden van het meer blaast de wind een zwart venster, je loopt het ijs op, ze vonden iets, de lucht brandt in je longen en je trekt je kraag hoger op, denkt terug aan vroeger, toen alles nog goed kwam, toen je echt nog dacht dat dat een recht was.
Benen
Toen al onze benen gebroken bleken, moesten we er toch een beetje om janken. Je keek me aan, zei dat je nooit had gedacht dat ik sterk genoeg was. Het deed me blozen.
We leerden lopen, beweging bleek een taal die we waren verleerd. Onze tenen zetten hun punten op deze onhandige grammatica. We leerden dat wanneer jij een stap naar voren deed, ik naar achter stapte.
Ik bewoog tegen je aan, je bewoog terug omdat ik tegen je aan bewoog.
We zagen er nog steeds niet uit, maar jemig het was toch leuk om over te vertellen. De kliko vol gips en dat ik weer nieuwe stof tot ergernis kon verzamelen.
De Britse schrijver, uitgever, leraar en excentriekeling Joseph Lloyd Carr werd op 20 mei 1912 in Yorkshire geboren in een gezin van Wesleyaanse methodisten. Zijn vader Joseph was de elfde zoon van een boer, maar wilde zelf geen carrière als boer, ging voor de spoorwegen werken en werd uiteindelijk stationschef voor de North Eastern Railway Co. Carrs vroege leven werd gevormd door mislukkingen. Hij bezocht de dorpsschool, maar zakte voor het examen op elfjarige leeftijd en toen hij zijn middelbareschoolcarrière beëindigde, lukte het hem niet toegang te krijgen tot de hogeschool voor lerarenopleiding. Hij werkte een jaar als ongediplomeerd leraar – een van de laagste banen in het Engelse onderwijs – op de South Milford Primary School, waar hij betrokken raakte bij een plaatselijke amateurvoetbalclub die verbazingwekkend succesvol was in dat jaar. Vervolgens schreef hij zich succesvol in voor de lerarenopleiding in Dudley. In 1938 onderbrak hij zijn opleiding een jaar om als vervangend leraar te werken in Huron, South Dakota in de Great Plains. Het grootste deel van het jaar was een strijd om te overleven in een voor hem vreemde cultuur waarin bovendien zijn Britse salaris omgezet in dollars bedroevend ontoereikend was om de Amerikaanse kosten van levensonderhoud te kunnen betalen. Tegen het einde van het jaar vervolgde Carr zijn reis westwaarts en reisde door het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied terwijl de Tweede Wereldoorlog dreigde. In september 1939 arriveerde hij in Frankrijk en bereikte Engeland waar hij zich opgaf als vrijwilliger voor dienst in de Royal Air Force. Hij kreeg een opleiding als fotograaf voor de RAF en werd gelegerd in West-Afrika, terwijl hij later in Engeland diende als geheim agent. Tegen het einde van de oorlog trouwde hij met Sally (Hilda Gladys Sexton) en keerde terug naar lesgeven. Hij werd aangesteld als hoofdmeester van de Highfields School in Kettering, een post die hij van 1952 tot 1967 vervulde op een hoogst eigenzinnige wijze, waardoor hij de toewijding verwierf van zowel het personeel als de leerlingen. Hij keerde terug naar Huron, South Dakota in 1957 om in het kader van een uitwisselingsprogramma les te geven. Hij schreef toen een sociale geschiedenis van de “Old Timers” van Beadle County. In 1967 had hij twee romans geschreven en nam hij afscheid van het lesgeven om zich te wijden aan het schrijven. Hij produceerde een serie ‘kleine boekjes’ die waren ontworpen om in een binnenzak te passen: sommige waren verzamelingen van werken van Engelse dichters, andere kleine monogrammen over historische gebeurtenissen of naslagwerkjes. Toen grotere uitgeverijen zijn werken weigerden of voor dumpprijzen wilden uitgeven, besloot hij deze zelf uit te geven. In 1980 verwierf hij eindelijk roem met zijn roman “A Month in the Country” (vertaald als “Een maand op het land”). Carr schreef in totaal acht korte romans die elementen van komedie en fantasie bevatten, maar ook donkere passages, gebaseerd op zijn levenservaring als leraar, reiziger, cricketspeler, voetballer, uitgever en restaurateur van het Engelse erfgoed. Daarnaast schreef Carr verschillende non-fictiewerken die hij zelf uitgaf met zijn “Quince Tree Press”, waaronder een woordenboek voor cricketspelers, een woordenboek van eponiemen en een encyclopedie van Engelse koningen en koninginnen. Hij schreef ook teksten voor verschillende kinderboeken die erop waren gericht de taalvaardigheid van kinderen te ontwikkelen.
Uit:A Month in the Country
“Then I carted my kit up the ladder and laid it out—a lancet (for lifting lime-wash), a jar of alcoholic solution of hydrochloric acid, brushes, dry colors, a jar of distilled water to dilute ammonia … most of it handed on to me by Joe Watterson when he announced that he’d done his last job and wished me luck. “It’s a profession, my boy,” he had said. “And a bloody perilous and penurious one but, if a profession’s a skilled job that not so many men can tackle, then it’s a profession all right.” And he’d laughed sardonically into his beard. “Why we’re near enough extinct; there’s only the two of you now, and George Peckover’s eyesight’s getting so bad he’ll fall off a ladder any day now. Then you’ll be able to starve without competition.” I moved gingerly about my new territory. Just above head level the roof’s keel drove back to bed itself into the tower wall, punctuated at its crossings by three quite extraordinary bosses, their original color preserved by the gloom which lingers perpetually in the fastnesses of high roofs. It was a splendid medieval gallery—nearest me, an almost Spanish head of the stricken Christ caught amid the leaves of a gallows tree; further along, a golliwog devil thrusting his grinning head between a couple trapped in the wrong bed; finally, a plump woman holding a blue shield of lilies. It proved what every true church-crawler knows—there’s always something of surpassing interest in any elderly building if you keep looking. Then the door squealed and a middle-sized sturdy chap was gazing up at me, appraising, taking in as much as he could. He had a confident-looking round face, blue, knowing eyes. “Good morning,” he said. (He had a highish voice of exceptional clearness.) “Good morning! I’m Charles Moon,” and he pulled a squashed tweed hat off his tousled fair hair. “I’m digging next door. In the meadow. You may have seen my tent? I’d meant to let you settle in but felt I had to come and have a look at you. Well, partly, but really because I get so stiff in the night my legs get me up, so that I make a point of stumping across most mornings to see if Laetitia’s managed to climb out during the night.” He waved a hand at the south aisle. “I’ll come down,” I said and did. He was twenty-seven or -eight, a stiff shortish man who stood as though he’d taken root. And his “All thy waves and billows have gone over me” look gave him away earlier even than the three holes in the tunic’s shoulders where his captain’s pips had been. I liked him from that first encounter: he was his own man. And he liked me (which always helps). God, when I think back all those years! And it’s gone. It’s gone.”
“My calendar is full of dead people. When my phone alarm chimes, I fish it out from the pocket of my cargo pants. I’ve forgotten, with the time change, to turn off the reminder. I’m still groggy with sleep, but I open the date and read the names: Iris Vale. Eun Ae Kim. Alan Rosenfeldt. Marlon Jensen. I close my eyes, and do what I do every day at this moment: I remember them. Iris, who had died tiny and birdlike, had once driven a getaway car for a man she loved who’d robbed a bank. Eun Ae, who had been a doctor in Korea, but couldn’t practice in the United States. Alan had proudly showed me the urn he bought for his cremated remains and then joked, I haven’t tried it on yet. Marlon had changed out all the toilets in his house and put in new flooring and cleaned the gutters; he bought graduation gifts for his two children and hid them away. He took his twelve-year-old daughter to a hotel ballroom and waltzed with her while I filmed it on his phone, so that the day she got married there would be video of her dancing with her father. At one point, they were my clients. Now, they’re my stories to keep. Everyone in my row is asleep. I slip my phone back into my pocket and carefully crawl over the woman tomy right without disturbing her—air traveler’s yoga—to make my way to the bathroom in the rear of the plane. There I blow my nose and look in the mirror. I’m at the age where that’s a surprise, where I still think I’m going to see a younger woman rather than the one who blinks back at me. Lines fan from the corners of my eyes, like the creases of a familiar map. If I untangle the braid that lies over my left shoulder, these terrible fluorescent lights would pick up those first gray strands in my hair. I’m wearing baggy pants with an elastic waist, like every other sensible nearly-forty woman who knows she’s going to be on a plane for a long-haul flight. I grab a handful of tissues and open the door, intent on heading back to my seat, but the little galley area is packed with flight attendants. They are knotted together like a frown. They stop talking when I appear. “Ma’am,” one of them says, “could you please take your seat?” It strikes me that their job isn’t really very different from mine. If you’re on a plane, you’re not where you started, and you’re not where you’re going. You’re caught in between. A flight attendant is the guide who helps you navigate that passage smoothly. As a death doula, I do the same thing, but the journey is from life to death, and at the end, you don’t disembark with two hundred other travelers. You go alone.”
Stop. Laten we niet dwaas zijn. De hond staat op de veranda te luisteren naar elk woord van ons. Zie je wel? Hij kijkt naar binnen. Het is niet eerlijk om hem getuige te maken van onze luie misdaad van egoïsme, vooral op zo’n fijne warme herfstdag. Kijk naar hem. Hij weet het. We zouden op konijnen moeten jagen, niet hier in de keuken naar elkaar staan te blaffen zonder een bot tussen ons.
Vertaald door Frans Roumen
William Michaelian (Dinuba, 20 mei 1956) Portret door Rahina, 2010
