De Spaanse schrijver, scenarioschrijver en journalist Antonio Soler werd geboren in Málaga op 28 september 1956. In 1983 won Soler de Jauja-prijs voor korte verhalen met Muerte canina (De dood van een hond). Zijn carrière als schrijver kreeg in 1992 definitief een start met de publicatie van Extranjeros en la noche (Vreemdelingen in de nacht), een verzameling korte verhalen en een novelle – La noche (De nacht), die later als apart boek werd gepubliceerd. Na nog twee romans publiceerde hij Las bailarinas muertas (De dode dansende meisjes), waarmee hij de Premio Herralde won en zijn reputatie vestigde als een belangrijke exponent van het moderne Spaanse verhaal. Zijn volgende roman, El nombre que ahora digo (Soldaten in de mist), wordt door sommigen beschouwd als een van de beste weergaven van het leven in de Republikeinse sector tijdens de Spaanse burgeroorlog. El camino de los Ingleses (Zomerregen), gepubliceerd in 2004, werd in 2006 verfilmd door Antonio Banderas met behulp van Solers igen filmscript. Solers roman Sur (2018) beschrijft een dag uit het leven van de stad Málaga aan de hand van een cast van zo’n 250 karakters, terwijl ze de drukkende hitte van de landwind doorstaan. Soler was writer in residence aan het Dickinson College, Pennsylvania, en heeft cursussen en lezingen gegeven aan tal van universiteiten en culturele instellingen in Europa, Latijns-Amerika, de VS en Canada. Hij is een van de oprichters van de Order of Finnegans, een literaire groep opgericht ter ere van James Joyce’s roman Ulysses, die zijn naam ontleent aan een pub in Dalkey, Ierland. De andere vier stichtende leden zijn Eduardo Lago, Jordi Soler, Enrique Vila-Matas en Malcolm Otero Barral.

Uit: Yo que fui un perro

“Miraba a Yolanda en el reflejo de la ventanilla mecida por el autobús. Ella con expresión triste. Los árboles pasaban por su cara.  Su cara estaba hecha de edificios y balcones que pasaban por sus pómulos. Bajamos por la avenida, y el aire era entonces el cristal en el que se reflejaba su cara. Estábamos separados por un vidrio y más cerca que nunca antes lo habíamos estado. Así lo sentía yo. No importa lo lejos que ella se sintiera de mí. Estaba allí, a mi lado, y, por un instante, yo habría dado mi vida por ella. Con su falda blanca y su camisa rayada, los labios con el carmín borrado, y las pestañas como las palmeras de un oasis. Sus manos pequeñas, las uñas humildemente pintadas como las niñas que juegan a ser mujeres. No dije nada, seguí a su lado y respiré, fui consciente del aire, de la vida. Y podría haber gritado, pero me mantuve en silencio, oyendo sus pasos en la acera, los tacones, el aire que ya parece el aire del verano. Y le dije sí, que los días serían largos, y ella me miró sin entenderme y sin sonreír. Y yo podría haber dicho que en ese instante, solo en ese instante, era feliz. Porque aun sabiendo que muy pronto dejaría a Yolanda en el portal al girar la llave en la cerradura de mi casa, la felicidad se habría evaporado como si nunca hubiera existido. Y ya no volvería a sentirme vivo plenamente, como un animal, como una planta que crece sin conciencia y se alimenta del suelo, de la tierra, del oxígeno que la envuelve. Nos dijimos adiós con un beso suave. La vi caminar por el portal. El fuego es el único amigo del diablo…”.

(Ik was een hond:

“Ik keek naar Yolanda in de weerspiegeling van het raam dat door de bus werd geschud. Zij met een droevige uitdrukking. De bomen gingen langs haar gezicht. Haar gezicht bestond uit gebouwen en balkons die langs haar jukbeenderen liepen. We liepen de laan af en de lucht was toen het glas waarin haar gezicht werd weerspiegeld. We waren gescheiden door glas en dichterbij dan ooit tevoren. Zo voelde ik mij. Hoe ver ze zich ook van mij verwijderd voelde. Ze was daar, aan mijn zijde, en voor een moment zou ik mijn leven voor haar hebben gegeven. Met haar witte rok en gestreept overhemd, lippen met uitgewiste lippenstift en wimpers als de palmbomen van een oase. Haar kleine handen, haar nagels nederig gelakt als meisjes die spelen dat ze vrouw zijn. Ik zei niets, ik bleef naast haar staan ​​en ademde, ik was me bewust van de lucht, van het leven. En ik had kunnen schreeuwen, maar ik bleef stil, luisterend naar haar voetstappen op het trottoir, haar hakken, de lucht die al op zomerlucht lijkt. En ik zei ja, dat de dagen lang zouden zijn, en ze keek me aan zonder me te begrijpen en zonder te glimlachen. En ik had kunnen zeggen dat ik op dat moment, alleen op dat moment, gelukkig was. Want zelfs als ik wist dat ik Yolanda binnenkort bij de deur zou achterlaten als ik de sleutel in het slot van mijn huis zou omdraaien, zou het geluk verdampt zijn alsof het nooit heeft bestaan. En ik zou me niet langer volledig levend voelen, als een dier, als een plant die zonder bewustzijn groeit en zich voedt met de grond, de aarde, de zuurstof die hem omringt. Met een zachte kus namen we afscheid. Ik zag haar door de deuropening lopen. Vuur is de enige vriend van de duivel…”