De Duitse schrijver, classicus, literair historicus, criticus en vertaler Walter Jens is gisteren op 90-jarige leeftijd overleden. Walter Jens werd geboren op 8 maart 1923 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Walter Jens op dit blog.
Uit: Katias Mutter (Samen met Inge Jens)
„Es war mit Sicherheit eine der interessantesten – man könnte auch sagen: kuriosesten – Familien der preußischen Metropole, in die Hedwig Pringsheim am 13. Juli 1855 hineingeboren wurde. Ihr Vater, Ernst Dohm, Spross einer armen jüdischen Familie, war bereits als Kind getauft und von einer frommen Mutter sowie einer pietistischen Gönnerin zum Theologen bestimmt worden. Nach erfolgreich absolvierten Examenspredigten hatte er jedoch Talar und Beffchen an den Nagel gehängt und sich als Hauslehrer und Übersetzer durchgeschlagen, ehe er 1848 mit der Gründung der politisch-satirischen Zeitschrift Kladderadatsch endgültig ins literarisch-journalistische Genre wechselte. Sein profundes Wissen, sein ebenso stil- wie treffsicherer Witz und seine unterhaltlichen Fähigkeiten sowie eine offenbar beachtliche poetische Begabung verhalfen ihm schnell zu Ansehen und Beliebtheit.
Auch Hedwigs Mutter, deren Vornamen das Neugeborene erhielt, hatte in ihrer Ehe begonnen, sich als Schriftstellerin zu profilieren. Sie schrieb Novellen, Dramen und Gedichte, später auch Romane. Vor allem aber zog sie in öffentlichen Stellungnahmen und Essays gegen die These von der angeblich naturgegebenen Ungleichheit von Männern und Frauen zu Felde und wurde in den späten sechziger und siebziger Jahren, nachdem sie vier Kinder großgezogen hatte, zu einer der bekanntesten Kämpferinnen für die Zulassung der Frau zu allen berufsqualifizierenden Bildungs- und Ausbildungsmöglichkeiten.
«Kämpferin»? Zumindest Hedwig, die älteste ihrer vier Töchter, sah die Mutter anders: «Schön war sie und reizend; klein und zierlich von Gestalt, mit großen, grünlich-braunen Augen und schwarzen Haaren, die sie auf Jugendbildnissen noch in schlichten Scheiteln aufgesteckt trug, später aber abgeschnitten hatte, und die dann halblang und gewellt ihr wunderbares Gesicht umrahmten.Zart war sie, schüchtern, empfindsam, ängstlich. Wer sie nur aus ihren Kampfschriften kannte und ein Mannweib zu finden erwartete, wollte seinen Augen nicht trauen, wenn ihm das holde, liebliche und zaghafte kleine Wesen entgegentrat. Aber ein Gott hat ihr gegeben, zu sagen, was sie gelitten, was sie in Zukunft ihren Geschlechts-Schwestern ersparen wollte.»
De Schotse schrijver Iain Banks is op 59-jarige leeftijd overleden. Dat heeft de BBC gisteren gemeld. Iain Menzies Banks werd geboren op 16 februari 1954 in Dunfermline, Schotland. Zie ook alle tags voor Ian Banks op dit blog.
Uit: The Wasp Factory
“But I am educated. While he wasn’t able to resist indulging his rather immature sense of humour by selling me a few dummies, my father couldn’t abide a son of his not being a credit to him in some way; my body was a forlorn hope for any improvement, so only my mind was left. Hence all my lessons. My father is an educated man, and he passed a lot of what he already knew on to me, as well as doing a fair bit of study himself into areas he didn’t know all that much about just so that he could teach me. My father is a doctor of chemistry, or perhaps biochemistry — I’m not sure. He seems to have known enough about ordinary medicine — and perhaps still have had the contacts within the profession — to make sure that I got my inoculations and injections at the correct times in my life, despite my official non-existence as far as the National Health Service is concerned.
I think my father used to work in a university for a few years after he graduated, and he might have invented something; he occasionally hints that he gets some sort of royalty from a patent or something, but I suspect the old hippy survives on whatever family wealth the Cauldhames still have secreted away.
The family has been in this part of Scotland for about two hundred years or more, from what I can gather, and we used to own a lot of the land around here. Now all we have is the island, and that’s pretty small, and hardly even an island at low tide. The only other remnant of our glorious past is the name of Porteneil’s hot-spot, a grubby old pub called the Cauldhame Arms where I go sometimes now, though still under age of course, and watch some of the local youths trying to be punk bands. That was where I met and still meet the only person I’d call a friend; Jamie the dwarf, whom I let sit on my shoulders so he can see the bands.
‘Well, I don’t think he’ll get this far. They’ll pick him up,’ my father said again, after a long and brooding silence. He got up to rinse his glass. I hummed to myself, something I always used to do when I wanted to smile or laugh, but thought the better of it. My father looked at me. ‘I’m going to the study. Don’t forget to lock up, all right?’
‘Okey-doke,’ I said, nodding.
‘Goodnight.’
My father left the kitchen. I sat and looked at my trowel, Stoutstroke. Little grains of dry sand stuck to it, so I brushed them off. The study. One of my few remaining unsatisfied ambitions is to get into the old man’s study. The cellar I have at least seen, and been in occasionally; I know all the rooms on the ground floor and the second; the loft is my domain entirely and home of the Wasp Factory, no less; but that one room on the first floor I don’t know, I have never even seen inside.”
Ik kan veel ik kan winkelend publiek laten lopen ze zelfs laten marcheren – door stompende muziek in hun buik te programmeren ik kan boodschappen leggen in hun winkelwagentje dat dakloos na sluitingstijd op straat is geparkeerd en ik kan roofvogels uit de stad amuseren met poezemuizen nagemaakt van spelen verfomfaaid – gewapende scholieren hun verveling bezweren met muziek die door iedereen kapot is gedraaid en wildplassers kan ik ’s nachts op straat doen protesteren tegen daglichte meneren die de nacht willen regeren en ik kan steeds meer zinnen die niets beweren gebruiken als pillen om een feestje te versjteren ik jaag dames en heren in een vloek uit de kleren om met woorden te maskeren hoe de liefde je verteren kan – ik kan – ik kan veel
Op op op
Op op op, eer de zon inden dauw schijn. Laet ons alle gedierte te gauw zijn. P.C. Hooft
Door de gordijnen duwt het licht de helft van je gezicht tevoorschijn en maakt je in forse streken tot wat je bent: half wit half zwart geblokt verknipt een harlekijn, zo afgewend mompelt je rug nog de buigzame slaap terug van het gras. Een ruk aan het gordijn en een lichtgranaat van dag doet je meer ledenpop zijn dan je was, je was.
Mijn tong is dodelijk gezwollen. De wekker stil gaan staan. Nu kan ik eruit en schreeuwen, de spiegel stukslaan en gillend het huis van onvoltooide tijd uithollen. Ik kan uit deze veelledigheid opstaan.
„Nach der Gründung der zwei deutschen Staaten wollten -oder sollten – die Schriftsteller zwischen Elbe und Oder ihren eigenen Verband gründen. Zu diesem Kongreß wurde auch ich, obwohl ich noch keine Zeile in deutscher Sprache veröffentlicht hatte, aus mir unbekanntem Grund eingeladen. Ich fuhr also hin, fand den richtigen Saal, setzte mich in die leere viertletzte Reihe, ganz außen und nur auf die halbe Backe, bereit aufzuspringen, sobald jemand mein durch nichts als die simple Einladung ausgewiesenes Eindringen bemerken und, sei es auch nur durch einen verweisenden Blick, rügen würde. Das tat niemand, ich setzte mich ein wenig bequemer hin und versuchte – Zeitungsfotos im Kopf – zu erkennen, wer wohl wer sei. Ein Präsidium wurde gewählt, sechs oder sieben Leute nahmen auf der Bühne Platz, ein Ehrenpräsidium wurde beklatscht, obwohl keiner – weder Stalin noch Mao Tse-tung – erschien, und dann begann Arnold Zweig eine Rede vorzutragen, über Unbewußtes im Unterbewußten wohl. Hinter mir betrat ein Mann den Saal und blieb am Eingang stehen. Er schien noch weniger als ich vom Unbewußten zu verstehen, offenbar unsicher sah er sich im Saal um, wechselte öfter das Standbein, wobei die Dielung knarrte, was ihm sichtlich unangenehm war. Am selben Tag fand unweit von hier auf der anderen Spreeseite im »Friedrichstadtpalast« ein Kongreß der Landarbeiter statt. Vielleicht hatte der Mann dahin gewollt, dachte ich, schon sein Äußeres – er trug eine Art blaue Montur – deutete darauf hin.“
Jurij Brězan (9 juni 1916 – 12 maart 2006) In 1967
De Nederlands schrijver en jurist Antonius Martinus Henricus (Anton) Roothaert werd geboren in Tilburg op 9 juni 1896. Roothaert bracht zijn jeugd door aan de Bosscheweg en in de Telefoonstraat, waar zijn vader Biljartfabriek Roothaert had. De mobilisatie van 1914 maakte een vroegtijdig einde aan zijn gymnasiumopleiding aan het Sint Odulphuslyceum. Hij werd reserveofficier, later meester in de rechten in Utrecht en vestigde zich uiteindelijk in 1922 als advocaat in Tilburg. Hij was hier tevens leraar handelsrecht aan de RK Leergangen. Na de scheiding van zijn vrouw brak hij in 1930 zijn loopbaan af en vertrok naar Antwerpen. Hier hoefde hij zich ‘minder katholiek’ te gedragen, iets waar hij in Tilburg altijd last van had. Pas in zijn Antwerpse periode ging Roothaert publiceren. In 1933 debuteerde hij met de roman Spionage in het veldleger. Daarna verschenen de detectives Onbekende dader (1933), Chinese handwassing (1934) en Onrust op Raubrakken (1935). Over het Nederlands filmwereldje schreef hij de roman Camera loopt (1936). Sinds 1935 woonde hij in Deurne bij Antwerpen, waar hij zijn bekendste roman Doctor Vlimmen (1936) schreef. Dit boek beleefde vele herdrukken, werd drie keer verfilmd en kreeg diverse vertalingen. Er werden ongeveer een miljoen exemplaren van verkocht, waarmee het tot de meest gelezen boeken in het Nederlandse taalgebied behoorde. Het verhaal is geïnspireerd op het leven van zijn studievriend, de dierenarts Huub Pulles, die Roothaert vaak vergezelde op zijn tochten langs boerderijen in de omgeving van Tilburg. Daarna schreef hij de Die verkeerde weereldt (1939), Vlam in de pan (1943), Villa Cascara (1947), De wenteltrap (1949), Oom Pius (1951), Vlimmen contra Vlimmen (1953), Vlimmens tweede jeugd (1957), Een avondje in Muscadin (1952), Gevaarlijk speelgoed (1954) en Duivelsfortuin (1965). Wellicht is Roothaert wat op de achtergrond geraakt, omdat hij een tijd lang gold als een ‘foute’ auteur. Hub Pulles, de veearts die model heeft gestaan voor Vlimmen, was NSB-lid en is in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter tot burgemeester van Eindhoven benoemd. Roothaert zelf is nimmer lid geweest van de NSB. Een feit dat evenmin aan Roothaerts naoorlogse populariteit bijdroeg was dat zijn boek al in 1944 door de nazi’s was verfilmd onder de titel Tierarzt Dr. Vlimmen. Onder dezelfde titel werd in 1956 nogmaals een Duitse verfilming gemaakt onder regie van Arthur Maria Rabenalt. De variété-artiest Bernard Wicki speelde daarin Vlimmen. In 1977 werd het boek in Nederland verfilmd met Peter Faber in de titelrol.
Uit:Doctor Vlimmen
“In de directiewagen heeft Dr. Vlimmen een onbekende buitenlandse sigaar moeten aansteken en nu hij het trapje afdaalt, rolt hij herhaaldelijk en onnodig de gummislangen van zijn phonendoscoop op en af, terwijl hij een beetje onzeker naar zijn Duits tast… De laatste vacantie in de Harz, met Truus en Dop, is weer ruim een jaar geleden en hier in Dombergen heeft hij geen gelegenheid vreemde talen bij te houden. Druk babbelend volgt hem een der onderdirecteuren van het grote circus. Om de vijf woorden een ‘Herr Doktor’ of zelfs een ‘lieber Herr Doktor’. Vlimmen luistert maar half, kauwt op zijn afscheidszin, die niet bepaald nodig is, want wat hij gaat zeggen heeft hij in de loop van het bezoek al wel driemaal bij stukjes en beetjes voorgeschreven… Maar tegenover zulke cosmopolieten wil hij een beetje los en werelds uitpakken en daarom zal hij zijn therapie nog eens samenvatten in een Duits, dat klinkt als een klok. De directeur is een vlug kereltje met een pienter, rond gezicht en begeleidt den Herr Doktor in een onafgebroken reeks buigingen naar de auto… Net de Gelaarsde Kat met z’n hoge rug, denkt Vlimmen en ziet met voldoening, dat de nieuwe Chevrolet het wel ‘doet’, zo op een afstandje tussen al dat verweerde en mishandelde circusmaterieel. Dan krijgt hij een kleur, trekt strenge rimpels in zijn voorhoofd en stort zich moedig in de Duitse taal, want hij voelt, dat er niets van terechtkomt, als hij nog langer wacht. ‘Also Herr Direktor, laat u die jonge dame vandaag nog twee liter gewone Hollandse jenever innemen, dan zal ik die andere morgen een spuit geven waarvan ze definitief opkikkert.’ Hij zegt ‘aufmuntern’, twijfelt meteen aan de juistheid van het woord, vooral omdat Herr Direktor begint te lachen, en bloost opnieuw. Haastig en verward stapt hij in. ‘Auf Wiedersehen, Herr Direktor!’ De lange sporen worden klinkend tegen elkaar geslagen. ‘Wird gemacht, Herr Doktor! Auf Wiederschau und besten Dank.’ Onder een diepe zucht van verlichting zwaait Vlimmen de wagen uit het platgereden weiland de straat op… Dat heeft hij er helemaal niet zo slecht afgebracht! Kan tevreden zijn. En God weet dat hij volstrekt niet gauw over zichzelf tevreden is. Of komt het door die Duitse drukte? Onder Duitsers voelt hij zich altijd nogal goed op zijn plaats; hun manieren geven je – soms wel een beetje te duidelijk – te verstaan, dat je werkelijk iets te betekenen hebt als Herr Doktor. Maken een deining rond je heen, dat je jezelf voor iets bizonders zoudt gaan aanzien, als je niet beter wist…”
Uit:Het hermetisch zwart (Vertaald door Jenny Tuin)
“Sinds bijna een eeuw bediende hij zich van zijn geest als van een wig om naar beste vermogen de kieren te verbreden van de muur die ons aan alle kanten insluit. De scheuren werden wijder, of liever gezegd het leek of de muur vanzelf zijn vastheid verloor, zonder evenwel zijn ondoorzichtigheid prijs te geven, alsof het een muur van rook was in plaats van een muur van steen. De voorwerpen speelden niet langer hun rol van nuttige accessoires. Zoals een matras zijn vulsel, lieten ze hun substantie ontsnappen. Een woud vulde de kamer. Dat krukje, afgemeten naar de afstand die het zitvlak van een zittend mens van de grond scheidt, die tafel die dient om aan te schrijven of te eten, die deur die een hoeveelheid lucht, door wanden ingesloten, verbindt met een aangrenzende hoeveelheid lucht, verloren deze hun door een timmerman gegeven redenen van bestaan, om niet anders meer te zijn dan stammen of takken, gestroopt gelijk de Bartholomeusfiguren van kerkschilderingen, beladen met spookachtige bladeren en onzichtbare vogels, nog kreunend onder sinds lang bedaarde stormen, en met hier en daar een druppel gestold sap die de schaaf erop had achtergelaten. Die deken en die oude kleren aan een spijker tegen de muur wasemden de geur van volvet, melk en bloed uit. Die schoenen die naast het bed gaapten hadden meebewogen met de adem van een os, liggend in een weiland, en een uitgebloed varken krijste in het vet waarmee de schoenlapper ze had ingesmeerd. De gewelddadige dood was overal, net als in een slagerij of op een galgenveld. Een geslachte gans schreeuwde in de pen die gebruikt zou worden om op oude lompen gedachten neer te schrijven die men waardig achtte te blijven voortbestaan. Alles was iets anders: dat hemd dat de zusters Bernardijnen voor hem wasten was een vlasakker, blauwer dan de hemel, en ook een bos vezels, te weken gelegd op de bodem van een vaart.”
Marguerite Yourcenar (8 juni 1903 – 17 december 1987)
nach jahren zähsten rum-modulns wehte im vorigen gedicht so etwas wie ein lüftchen – ein reichlich laues allerdings. inzwischen wissen andre mehr. man munkelt seien reingefleischte (blutjunges urgestein
darunter) vereinzelt sogar bestarbeiter – gleichwohl geneigt nennwert mit -leistung zu verwechseln. so ändert sich zunächst nicht viel / das ausspiel zeigt sich relativ stabil: zentnerschwerer ästhet gegen die
pflegeleichten pfundskerls – sie wolln so schreiben wie sie sind! ER darf – sie nicht! macht davon auch gebrauch. baut erstmals eine klammer auf (einschluß egal. hier teil fürs ganze seine wahl: wo “faktisch fetisch” bildlich
trifft packt “bildhaft fetisch” faktisch zu. räumt leicht umnachtet ein: es könnte eine andre sein. sie schließt des- ungeachtet von allein) auf diesmal folgenschweren prall: lumpenelite gegen erstarktes deutungsproletariat. bei
drucklegung ergebnis offen. leiser verdacht erweist sich schnell als ausgemacht: das projektil im anflug auf das ziel. hieße auf kunst nach anschuß hoffen. umsonst! das letzte wort “discorporate” (… legt nah den körper zu verlassen)
A child one summer’s evening soaked a glass jar in the reeling sun hoping to keep, when day was done and all the sun’s disciples cloaked in dream and darkness from his passion fled, this host, this pulse of light beside his bed.
Wrapped in a scarf his monstrance stood ready to bless, to exorcize monsters that whispering would rise nightly from the intricate wood that ringed his bed, to light with total power the holy commonplace of field and flower.
He slept. His sidelong violence summoned fiends whose mosaic vision saw his heart entire. Pincer and claw, trident and vampire fang, envenomed with his most secret hate, reached and came near to pierce him in the thicket of his fear.
He woke, recalled his jar of light, and trembling reached one hand to grope the mantling scarf away. Then hope fell headlong from its eagle height. Through the dark house he ran, sobbing his loss, to the last clearing that he dared not cross:
the bedroom where his comforter lay in his rival’s fast embrace and faithless would not turn her face from the gross violence done to her. Love’s proud executants played from a score no child could read or realize. Once more
to bed, and to worse dreams he went. A ring of skeletons compelled his steps with theirs. His father held fiddle and bow, and scraped assent to the malignant ballet. The child dreamed this dance perpetual, and waking screamed
fresh morning to his window-sill. As ravening birds began their song the resurrected sun, whose long triumph through flower-brushed fields would fill night’s gulfs and hungers, came to wink and laugh in a glass jar beside a crumpled scarf.
So the loved other is held for mortal comfort, and taken, and the spirit’s light dispelled as it falls from its dream to the deep to harrow heart’s prison so heart may waken to peace in the paradise of sleep.
Geschlossen ist noch immer oder schon wieder das Roland-Café über ein Jahr lang war in Bratislava ich nicht sitz auf dem Hauptplatz der Altstadt dennoch heute trink Rotwein im Freien vor diesem Café Maximilian das ich bisher nicht kann- te habe Ansichtskarten verfaßt versuche jetzt das Gedicht hier zu schreiben nicht ersatzlos ist geblieben das Roland-Café so vermisse ichs nicht rauche DALILA EXTRA LIGHTS im Schatten weder schwitz- end noch fröstelnd in leidlich bewegter Luft notier ich Erleben von Gegenwart erstmals in Bratislava in diesem Jahr 98 hab ich so nebenbei eine Sonnenbrille sehr preisgünstig gekauft
ein scirocco seit letzter nacht in meinem kopf und rüttelnder falke eine art dampfküche oder in böen prasselnde sahara zwischen orangen feigen zitronen bäume geschmetterte fragezeichen jener rotkehlchengesang aus einem anderen november auf chios die feuchte hundeschnauze im gesicht hast du schon die ersten mandarinen ihren geruch an den fingern mit der schlafmangel an den schläfen schon aufgestanden dieser anfälligkeit für wind gedichte luftfracht aus südlichen breiten ein raubtieratem hat mir die hefte vom dach geweht die linien der küste gelöscht aber vielleicht hat auch die insel zu driften begonnen das schwindende kap von misenum monte di procida
vor den toren der stadtlag das land mit den wellen aus gras und den wäldern aus baum. da wohnen die mörder, sagten die alten, doch wir lachten sie aus und zogen davon, in kleidern aus federn und wind. wir kamen zurück mit moos auf den händen und honig im haar, die alten jedoch lagen stumm in den stuben, sie waren ganz kalt und aus stein.
liegt es an der mondtablette,
halbe, volle – monatstakte –
ihrerstatt statistin einer nacht ?
halten tage die gestalt steril ?
– still, halt still für chirurgie:
wir fischen sie aus ihrem bett …
formaldehyd-getränkte sie,
ist hell von allen ethanolen,
watte innen, hüllen laken
schnitt / ein tisch – ma belle – skalpelle … akt seziert zurück sich bis auf szene, bis auf alles sehnen – dort wo’s klafft – schläft hamlet
Sina Klein (Düsseldorf, 1983)
De Duitse dichter, schrijver en vertaler Michael Basse werd geboren in 1957 in Bad-Salzuflen / Nordrhein-Westfalen. Zie ook alle tags voor Michael Basse op dit blog.
Gestreift
Etwas hat mich mann ohne leier gestreift vielleicht war es der schein (der vorschein der nachschein der schöne schein der scheißschein der augenblick das augengift und wie sie damit verfahren) ich nahm es nicht an es nahm mich nicht an etwas ohne namen ohne gesicht hat mich mann ohne zaumzeug gestreift
Uit:Istanbul. Memories and the City (Vertaald door Maureen Freely)
“Here we come to the heart of the matter: I’ve never left Istanbul – never left the houses, streets and neighbourhoods of my childhood. Although I’ve lived in other districts from time to time, fifty years on I find myself back in the Pamuk Apartments, where my first photographs were taken and where my mother first held me in her arms to show me the world. I know this persistence owes something to my imaginary friend, and to the solace I took from the bond between us. But we live in an age defined by mass migration and creative immigrants, and so I am sometimes hard-pressed to explain why I’ve stayed not only in the same place, but the same building. My mother’s sorrowful voice comes back to me, ‘Why don’t you go outside for a while, why don’t you try a change of scene, do some travelling …?’
Conrad, Nabokov, Naipaul – these are writers known for having managed to migrate between languages, cultures, countries, continents, even civilisations. Their imaginations were fed by exile, a nourishment drawn not through roots but through rootlessness; mine, however, requires that I stay in the same city, on the same street, in the same house, gazing at the same view. Istanbul’s fate is my fate: I am attached to this city because it has made me who I am.
Flaubert, who visited Istanbul a hundred and two years before my birth, was struck by the variety of life in its teeming streets; in one of his letters he predicted that in a century’s time it would be the capital of the world. The reverse came true: after the Ottoman Empire collapsed, the world almost forgot that Istanbul existed. The city into which I was born was poorer, shabbier, and more isolated than it had ever been its two-thousand-year history. For me it has always been a city of ruins and of end-of-empire melancholy. I’ve spent my life either battling with this melancholy, or (like all Istanbullus) making it my own.
At least once in a lifetime, self-reflection leads us to examine the circumstances of our birth. Why were we born in this particular corner of the world, on this particular date? These families into which we were born, these countries and cities to which the lottery of life has assigned us – they expect love from us, and in the end, we do love them, from the bottom of our hearts – but did we perhaps deserve better?”
“Zwei und ein halbes Jahr später, um die Mitte des April schon, war zeitiger als jemals der Frühling gekommen, und zu gleicher Zeit war ein Ereignis eingetreten, das den alten Johann Buddenbrook vor Vergnügen trällern machte und seinen Sohn aufs freudigste bewegte. Um 9 Uhr, eines Sonntag morgens, saß der Konsul im Frühstückszimmer vor dem großen, braunen Sekretär, der am Fenster stand und dessen gewölbter Deckel vermittelst eines witzigen Mechanismus zurückgeschoben war. Eine dicke Ledermappe, gefüllt mit Papieren, lag vor ihm; aber er hatte ein Heft mit gepreßtem Umschlage und Goldschnitt herausgenommen, und schrieb, eifrig darüber gebeugt, in seiner dünnen, winzig dahineilenden Schrift, – emsig und ohne Aufenthalt, es sei denn, daß er die Gänsefeder in das schwere Metall-Tintenfaß tauchte… Die beiden Fenster standen offen, und vom Garten her, wo eine milde Sonne die ersten Knospen beschien, und wo ein paar kleine Vogelstimmen einander kecke Antworten gaben, wehte voll frischer und zarter Würze die Frühlingsluft herein und trieb dann und wann sacht und geräuschlos die Gardinen ein wenig empor. Drüben, auf dem Frühstückstische, ruhte die Sonne blendend auf dem weißen, hie und da von Brosamen gesprenkelten Leinen und spielte in kleinen, blitzenden Drehungen und Sprüngen auf der Vergoldung der mörserförmigen Tassen … Beide Flügel der Tür zum Schlafzimmer waren geöffnet, und von dorther vernahm man die Stimme Johann Buddenbrooks, der ganz leise nach einer alten drolligen Melodie vor sich hin summte:
»Ein guter Mann, ein braver Mann, Ein Mann von Complaisancen; Er kocht die Stipp’ und wiegt das Kind Und riecht nach Pomeranzen.
Bendix Grünlich (Justus von Dohnányi) vraagt Tony Buddenbrook (Jessica Schwarz) ten huwelijk. Scene uit de verfilming van „Buddenbrooks“ uit 2008.
Er saß zur Seite der kleinen Wiege mit grünseidenen Vorhängen, die bei dem hohen Himmelbett der Konsulin stand und die er mit einer Hand in gleichmäßiger Schwingung erhielt. Die Konsulin und ihr Gatte hatten sich, der leichteren Bedienung halber, für einige Zeit hier unten eingerichtet, während ihr Vater und Madame Antoinette, die, eine Schürze über dem gestreiften Kleide und eine Spitzenhaube auf den dicken weißen Locken, sich dort hinten am Tische mit Flanell und Linnen zu schaffen machte, das dritte Zimmer des Zwischengeschosses zum Schlafen benutzten. Konsul Buddenbrook warf kaum einen Blick in das Nebenzimmer, so sehr war er von seiner Arbeit in Anspruch genommen. Sein Gesicht trug einen ernsten und vor Andacht beinahe leidenden Ausdruck. Sein Mund war leicht geöffnet, er ließ das Kinn ein wenig hängen, und seine Augen verschleierten sich dann und wann. Er schrieb: »Heute, d. 14. April 1838, morgens um 6 Uhr, ward meine liebe Frau Elisabeth, geb. Kröger, mit Gottes gnädiger Hilfe aufs glücklichste von einem Töchterchen entbunden, welches in der hl. Taufe den Namen Clara empfangen soll. Ja, so gnädig half ihr der Herr, obgleich nach Aussage des Doktors Grabow die Geburt um etwas zu früh eintrat und sich vordem nicht alles zum Besten verhielt und Bethsy große Schmerzen gelitten hat. Ach, wo ist doch ein solcher Gott, wie du bist, du Herr Zebaoth, der du hilfst in allen Nöten und Gefahren und uns lehrst deinen Willen recht zu erkennen, damit wir dich fürchten und in deinem Willen und Geboten treu mögen erfunden werden! Ach Herr, leite und führe uns alle, solange wir leben auf Erden … « –
Thomas Mann (6 juni 1875 – 12 augustus 1955) Ets door Johannes Lindner, 1905
Het meisje met het knappe snoetje plukt olijven op het veld. De wind die van de torens houdt, slaat zijn armen om haar heupen. Vier ruiters komen voorbij op Andalusische paardjes, in het blauw en het groen met langere donkere mantels. “Kom mee naar Córdoba, lief kind.” Het meisje luistert niet. Drie jonge torero’s komen voorbij in oranje pakken en slank van lijf, met degens van belegen zilver. “Kom mee naar Sevilla, lief kind.” Het meisje luistert niet. Als de avondhemel paars kleurt, komt in het wazige schemerdonker een jongeman voorbij met rozen en mirten van maanlicht. “Kom mee naar Granada, lief kind.” En het meisje luistert niet. Het meisje met het knappe snoetje blijft maar olijven plukken, met de grijze armen van de wind om haar heupen.
Struikje struikje dor en groen.
Vertaald door Bart Vonck
The Poet asks his Love to write
Visceral love, living death, in vain, I wait your written word, and consider, with the flower that withers, I wish to lose you, if I have to live without self.
The air is undying: the inert rock neither knows shadow, nor evades it. And the heart, inside, has no use for the honeyed frost the moon pours.
But I endured you: ripped open my veins, a tiger, a dove, over your waist, in a duel of teeth and lilies.
So fill my madness with speech, or let me live in my calm night of the soul, darkened for ever.
The Dawn
New York’s dawn holds four mud pillars, and a hurricane of black doves, paddling in foul water.
New York’s dawn moans on vast stairways, searching on the ledges, for anguished tuberoses.
Dawn breaks and no one’s mouth breathes it, since hope and tomorrow, here, have no meaning. Sometimes coins, furiously swarming, stab and devour the abandoned children.
The first to go outside know in their bones Paradise will not be there, nor wild loves. They know they go to the swamp of law, and numbers, to play without art, and labour without fruit.
The light is buried by chains and by noise, in the shameless challenge, of rootless science. All across the suburbs, sleepless crowds stumble, as if saved, by the moment, from a shipwreck of blood.
Vertaald door A. S. Kline
Federico García Lorca (5 juni 1898 – 19 augustus 1936)
Uit: Drie sterke vrouwen (Vertaald door Jeanne Holierhoek)
“En degene die haar ontving of die toevallig, zo leek het, op de drempel van zijn grote betonnen huis verscheen, in een aanzwellende, plotseling zo krachtige schittering dat zijn in lichte kleuren geklede lichaam die schittering zelf leek voort te brengen en te verspreiden, de man die daar stond, klein, zwaarder geworden, als een neonlamp omhuld door een wit schijnsel, die man, plotseling opgedoken op de drempel van zijn kolossale huis, had niets meer van zijn vroegere arrogantie, zei Norah meteen in zichzelf, was zijn fiere houding kwijt en ook zijn jeugdigheid, ooit zo raadselachtig constant dat ze onvergankelijk leek.
Zijn handen hield hij gevouwen op zijn buik, zijn hoofd helde zijwaarts, en dat hoofd was grauw, die buik puilde week uit onder het witte overhemd, boven de riem van de crèmekleurige broek.
Daar stond hij in een kille glans, hij moest op de drempel van zijn pretentieuze huis zijn neergekomen van de tak van een flamboyant die in de tuin stond, want toen ze het huis was genaderd, overwoog Norah, was ze door het hek heen strak naar de voordeur blijven kijken, en ze had niet gezien dat die deur was opengegaan om haar vader naar buiten te laten – en toch was hij voor haar verschenen in het kwijnende daglicht, die afgetakelde man in zijn stralenkrans, die zo’n zware klap op zijn schedel leek te hebben gekregen dat de harmonische proporties die Norah zich herinnerde, waren vervormd tot die van een dikke man zonder hals met plompe, korte benen.
Roerloos zag hij haar naderen en niets in zijn weifelende, ietwat starende blik duidde erop dat hij haar komst verwachtte, dat hij haar had gevraagd, haar had gesmeekt (voorzover, dacht zij, een man als hij in staat was om wat voor hulp dan ook af te smeken) of ze naar hem toe wilde komen.”
